• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Stare dane morskie ujawniają pęcznienie polarnych biotopów CO2

    23.02.2011. 16:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Naukowcy z Polski, USA i Wlk. Brytanii odkryli na podstawie analizy próbek organizmu morskiego zebranych w czasie słynnej wyprawy na biegun południowy w 1901 r., że polarne biotopy obniżające zawartość dwutlenku węgla mogą się zwiększać. Zdaniem zespołu mszywioły rozwijały się systematycznie do 1990 r., kiedy to ich liczba podwoiła się. Zaprezentowane w czasopiśmie Current Biology odkrycia dostarczają nowych informacji na temat sposobu przechowywania dwutlenku węgla (CO2) w dnie morskim i mogą ułatwić geologom i ekologom prognozowanie zmian klimatu.

    Mszywioł badany przez naukowców to Cellarinella nutti (C. nutti) - odżywiający się filtracyjnie bezkręgowiec, który przypomina rozchodzące się gałązki. Zważywszy na fakt, że występuje w ogromnych ilościach w Antarktyce, naukowcy systematycznie wykorzystują to stworzenie w swoich badaniach. Zaleta badania C. nutti polega na tym, że zachowuje on wyraźne, makroskopowe dane środowiskowe w swoim szkielecie, zapisane w postaci linii wzrostu podobnych do słojów drzewa.

    "To jeden z tych niewielu dowodów na to, że życie w Antarktyce uległo niedawno radykalnej zmianie" - wyjaśnia autor naczelny, David Barnes z British Antarctic Survey. "Te zwierzęta pobierają z obiegu więcej dwutlenku węgla i odkładają go na dnie morskim."

    Zespół twierdzi, że szybki wzrost C. nutti wskazuje na bezpośredni wzrost regionalnej produkcji fitoplanktonu, którym żywią się mszywioły. CO2 rozpuszczony w wodzie morskiej ma istotne znaczenie dla tych alg, gdyż zapewnia im przetrwanie.

    Dwutlenek węgla zawarty w algach najpierw ulega absorpcji przez C. nutti, a następnie zostaje wbudowany w ich szkielety i inne tkanki. W toku rozwoju zwierzęcia niektóre części jego ciała odrywają się i opadają na dno morza, gdzie zostają zasypane.

    "W ten sposób ilość dwutlenku węgla zakopywana w dnie morskim wzrasta, podczas gdy my zyskujemy coraz większą świadomość konieczności obniżenia zawartości dwutlenku węgla w atmosferze na skalę globalną" - mówi dr Barnes.

    Odpowiedzialna za tę zmianę jest prawdopodobnie utrata ozonu. Doprowadziła do zwiększenia prędkości wiatrów od 2000 r. Dr Barnes podkreśla, że plankton ogromnie korzysta na tych silniejszych wiatrach, które zwiewają lód i poprawiają cyrkulację w wodach powierzchniowych.

    "Jeżeli mamy rację, to jest to rzadki przykład zwierząt reagujących na jedno zjawisko globalne - dziurę ozonową i jednocześnie wpływających na inne - efekt cieplarniany" - zauważa dr Barnes.

    Badania zyskały potężny impuls dzięki wczesnym zbiorom morskim zgromadzonym przez kapitana Roberta Falcona Scotta, eksploratora i jednego z pierwszych polarników, który kierował brytyjską, narodową wyprawą antarktyczną oraz brytyjskimi wyprawami antarktycznymi na przełomie XX w. W badaniach wykorzystano także próbki przechowywane przez muzea w Nowej Zelandii, USA i Wlk. Brytanii.

    "Celem najsłynniejszej wyprawy Scotta było dotarcie na biegun południowy, ale zespół kierowany przez norweskiego podróżnika [Roalda] Amundsena okazał się lepszy" - przypomina dr Barnes. "Członkowie zespołu Scotta zginęli w 1912 r. w drodze powrotnej do magazynu żywności i przez to jego dokonania nie są często kojarzone z sukcesem. Nie jest powszechnie wiadomo, że jego wyprawy były przede wszystkim ekspedycjami naukowymi, a zgromadzone w ich trakcie materiały i informacje są imponujące nawet wedle dzisiejszych standardów."

    Badania pomagają rzucić światło na wyzwania, jakie wiążą się ze zrozumieniem oddziaływania wielkoskalowych procesów, takich jak zmiany klimatu czy dziura ozonowa, na naszą planetę. Chociaż potrzebne są dalsze badania, by zrozumieć jaką rolę odgrywa C. nutti w środowisku, naukowcy są przekonani, że prawdopodobnie niewielką.

    "Jednak sądzimy, że połączenie utraty szelfu lodowego i lodu morskiego z powodu zmian klimatu oraz skutków prędkości wiatrów wzbudzanych w następstwie utraty ozonu dają pewną nadzieję na tak potrzebną sekwestrację dwutlenku węgla w dnie Oceanu Południowego" - wyjaśnia dr Barnes. "Istnieje niewiele innych miejsc na świecie, gdzie globalne i regionalne zmiany mogą tak naprawdę doprowadzić do nasilenia usuwania dwutlenku węgla z systemu."

    Wkład w badania wnieśli eksperci z Instytutu Oceanologii Polskiej Akademii Nauki, Muzeum Historii Naturalnej z Wlk. Brytanii, Smithsonian National Museum of Natural History w Waszyngtonie i Muzeum Historii Naturalnej stanu Wirginia w USA.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Tara Oceans – wyprawa badawcza na statku Tara, mająca na celu szczegółowe poznanie górnej warstwy oceanów – do 200 m głębokości. Badania koncentrują się m.in. na badaniu planktonicznych protistów i roślin, a zwłaszcza relacji fitoplanktonu ze zmianami stężenia dwutlenku węgla i związanym z nimi globalnym ociepleniem i zakwaszeniem wód. Wśród innych badanych zagadnień przewidywane są również badania raf koralowych. Rezultaty przeprowadzonych badań mogą przyczynić się do lepszego poznania wczesnych etapów ewolucji życia na Ziemi, globalnych cykli biogeochemicznych oraz zrozumienia funkcjonowania klimatu i skutków jego zmian.

    Równoważnik dwutlenku węgla (CO2e lub CDE) (Carbon dioxide equivalent) – to dwie, związane ze sobą lecz różne jednostki służące do opisywania globalnego ocieplenia, które może być spowodowane przez dany gaz cieplarniany, wykorzystujące równoważną ilość lub stężenie dwutlenku węgla jako poziomu odniesienia.

    Równoważnik dwutlenku węgla (CO2e lub CDE) (Carbon dioxide equivalent) – to dwie, związane ze sobą lecz różne jednostki służące do opisywania globalnego ocieplenia, które może być spowodowane przez dany gaz cieplarniany, wykorzystujące równoważną ilość lub stężenie dwutlenku węgla jako poziomu odniesienia.

    Scenariusze RCP (representative concentration pathways) - cztery scenariusze zmian koncentracji dwutlenku węgla, które zostały zaakceptowane przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu w projekcie porównania globalnych modeli klimatu (tzw. projekt CMIP5)

    Badania ankietowe umożliwiają uzyskanie od respondentów w sposób bezpośredni informacji dotyczącej tego jak osoba ankietowana ocenia i postrzega badane zjawisko. Podstawowym narzędziem badania ankietowego jest kwestionariusz ankietowy, który zawiera uporządkowaną listę pytań. Pytania mogą mieć charakter pytań otwartych, które dają swobodę formułowania odpowiedzi, lub pytań zamkniętych, które ograniczają odpowiedź do jednego z podanych w ankiecie wariantów. Ankiety mogą być wypełniane przez respondentów lub przez ankietera.

    Klatrat dwutlenku węgla jest to hydrat - związek dwutlenku węgla z wodą, mający krystaliczną budowę CO2·nH2O. Cząsteczki dwutlenku węgla są uwięzione w sieci krystalicznej lodu. Struktura taka pozostaje stabilna w warunkach wysokiego ciśnienia (ponad 1 MPa w temperaturze 0 °C).

    Badania ankietowe umożliwiają uzyskanie od respondentów w sposób bezpośredni informacji dotyczącej tego jak osoba ankietowana ocenia i postrzega badane zjawisko. Podstawowym narzędziem badania ankietowego jest kwestionariusz ankietowy, który zawiera uporządkowaną listę pytań. Pytania mogą mieć charakter pytań otwartych, które dają swobodę formułowania odpowiedzi, lub pytań zamkniętych, które ograniczają odpowiedź do jednego z podanych w ankiecie wariantów. Ankiety mogą być wypełniane przez respondentów lub przez ankietera.

    Dodano: 23.02.2011. 16:17  


    Najnowsze