• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Tatrzańska przyroda budzi się do życia

    23.04.2011. 12:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    W Tatrach obudziły się świstaki, kozice niedługo będą rodziły młode, niedźwiedzie uzupełniają zapasy tłuszczu po zimowym śnie. Władze TPN apelują do turystów i narciarzy o poruszanie się tylko po wyznaczonych szlakach i trasach.




    "W trosce o spokój i bezpieczeństwo tatrzańskich zwierząt, które obecnie przeżywają czas wybudzania się z zimowego snu, apelujemy do turystów i narciarzy o poruszanie się tylko po wyznaczonych trasach" - powiedział PAP dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego, Paweł Skawiński.

    Zaznaczył, że jednymi z najbardziej wrażliwych na obecność człowieka zwierząt w Tatrach są świstaki, które obecnie budzą z zimowego snu. ,,W wielu miejscach Tatr świstaki wyszły już z nor z powodu głodu, a nie, jak się powszechnie uważa, z powodu pięknej wiosennej pogody" - wytłumaczył.

    Po przebudzeniu świstaki żywią się zapasami siana, które każdego roku gromadzą w norach od początku sierpnia do połowy września. Odbywają też długie wędrówki po śniegu do wytopionych przez słońce miejsc, w których mogą znaleźć zeszłoroczną trawę.

    Świstaki bytują m.in. w rejonie Kasprowego Wierchu, dlatego obecnie zwierzęta te muszą znosić w swoim sąsiedztwie obecność narciarzy.

    W polskiej części Tatr w koloniach żyje około 200 świstaków. Młode świstaki przychodzą na świat latem, wyprowadzane są z nor około 10 lipca. Przez trzy lata mieszkają z rodzicami, a potem migrują, aby założyć własne kolonie. W jednym miocie rodzi się do sześciu świstaków, dorosły wiek osiąga średnio 30 proc. z nich.

    Świstaki to roślinożerne ssaki z rodziny wiewiórkowatych, wielkości dużego kota. Ich futro ma szarobrunatną barwę. Nazwa pochodzi od charakterystycznego świstu, jaki zwierzęta te wydają, gdy są czymś zaskoczone lub zaniepokojone. W Polsce świstaki żyją tylko w Tatrach. SZB

    PAP - Nauka w Polsce

    hes/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Świstówka – nazwa występująca często w Tatrach i oznaczająca dolinę lub jej część, zamieszkaną w przeszłości lub obecnie przez świstaki.

    Hala Pięć Stawów – dawna hala pasterska w polskich Tatrach Wysokich. Obejmowała Dolinę Pięciu Stawów Polskich oraz Dolinę Roztoki. Ogólna powierzchnia tej hali wynosiła ok. 1628 ha, w tym halizny stanowiły 370 ha, nieużytki 975 ha, kosodrzewina 250 ha, lasy 33 ha. W 1960 r. wypas (w przeliczeniu na owce) wyniósł 195 sztuk. Z pasterskiego punktu widzenia wartość użytkowa tej hali była znikoma, gdyż w większości są to obszary wysokogórskie, położone na wysokości 1625–1900 m n.p.m., wypas zaś powodował tu ogromne szkody, gdyż tereny te mają dużą wartość przyrodniczą. W lasach występuje limba, a na skałach obficie roślinność alpejska. Pasterze płoszyli lub tępili rzadkie zwierzęta tatrzańskie: orły (gnieździły się po słowackiej stronie, gdzie nie były niepokojone przez wypas), kozice, świstaki i niedźwiedzie, które tutaj miały swoje gawry. Dolina Pięciu Stawów Polskich znajduje się ponadto na trasie przelotu ptaków wędrownych, jednak nawet przy późnowieczornym przelocie nie zatrzymywały się one tutaj – płoszył je wypas, więc przelatywały na słowacką stronę.

    Szynszylowate (Chinchillidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni, które występują w południowej oraz zachodniej części Ameryki Południowej. Najbardziej znanym przedstawicielem jest szynszyla mała (Chinchilla lanigera). Szynszyla jest nieco większa od wiewiórek naziemnych. Zwierzę to prowadzi nocny tryb życia. Nazwa zwierzęcia wywodzi się od indiańskiego plemienia Chincha, a w dosłownym tłumaczeniu brzmi Mała Chincha. Plemię to wykorzystywało miękkie i gęste futra gryzoni jako okrycia wierzchnie. Ze względu na swoje cenne futro szynszyla stała się obiektem polowań, dlatego już przed końcem XIX wieku gatunek ten niemal zupełnie wyginął. Obecnie większość szynszyli hodowana jest na farmach, a ich futra wykorzystywane są w przemyśle odzieżowym.

    Szynszylowate (Chinchillidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni, które występują w południowej oraz zachodniej części Ameryki Południowej. Najbardziej znanym przedstawicielem jest szynszyla mała (Chinchilla lanigera). Szynszyla jest nieco większa od wiewiórek naziemnych. Zwierzę to prowadzi nocny tryb życia. Nazwa zwierzęcia wywodzi się od indiańskiego plemienia Chincha, a w dosłownym tłumaczeniu brzmi Mała Chincha. Plemię to wykorzystywało miękkie i gęste futra gryzoni jako okrycia wierzchnie. Ze względu na swoje cenne futro szynszyla stała się obiektem polowań, dlatego już przed końcem XIX wieku gatunek ten niemal zupełnie wyginął. Obecnie większość szynszyli hodowana jest na farmach, a ich futra wykorzystywane są w przemyśle odzieżowym.

    Szynszylowate (Chinchillidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni, które występują w południowej oraz zachodniej części Ameryki Południowej. Najbardziej znanym przedstawicielem jest szynszyla mała (Chinchilla lanigera). Szynszyla jest nieco większa od wiewiórek naziemnych. Zwierzę to prowadzi nocny tryb życia. Nazwa zwierzęcia wywodzi się od indiańskiego plemienia Chincha, a w dosłownym tłumaczeniu brzmi Mała Chincha. Plemię to wykorzystywało miękkie i gęste futra gryzoni jako okrycia wierzchnie. Ze względu na swoje cenne futro szynszyla stała się obiektem polowań, dlatego już przed końcem XIX wieku gatunek ten niemal zupełnie wyginął. Obecnie większość szynszyli hodowana jest na farmach, a ich futra wykorzystywane są w przemyśle odzieżowym.

    Wiewiórkowate (Sciuridae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni. Występuje na wszystkich kontynentach poza Australią. Gatunki nadrzewne przypominają wiewiórkę pospolitą; naziemne mają krótsze ogony. Niektóre mają błonę lotną, umożliwiającą im długie skoki (np. taguan, polatucha). Wiewiórkowate aktywne są w dzień. W nocy śpią w wybudowanych przez siebie gniazdach (nadrzewne) lub wykopanych norach (naziemne). Niektóre żyją w koloniach (np. piesek preriowy i świstaki).

    Wiewiórkowate (Sciuridae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni. Występuje na wszystkich kontynentach poza Australią. Gatunki nadrzewne przypominają wiewiórkę pospolitą; naziemne mają krótsze ogony. Niektóre mają błonę lotną, umożliwiającą im długie skoki (np. taguan, polatucha). Wiewiórkowate aktywne są w dzień. W nocy śpią w wybudowanych przez siebie gniazdach (nadrzewne) lub wykopanych norach (naziemne). Niektóre żyją w koloniach (np. piesek preriowy i świstaki).

    Dodano: 23.04.2011. 12:33  


    Najnowsze