• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zdrowa równowaga nutrientów to zdrowe rafy

    28.08.2012. 11:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Rafy koralowe to jedne z najstarszych ekosystemów na Ziemi i podobnie jak siedliska ludzkie zapewniają schronienie i pożywienie ogromnej różnorodności gatunków. W rafach koralowych żyje większa liczba gatunków morskich na metr kwadratowy niż w jakimkolwiek innym środowisku morskim. Jednak mimo swojej pozornej trwałości są one również niezwykle kruche i mogą ulec zniszczeniu z powodu działań człowieka, skażenia chemicznego czy zmiany w poziomie zasolenia. Kiedy znajdą się pod taką presją, uwalniają algi i tracą kolor, stając się białe lub "wybielone", co może doprowadzić do ich obumarcia. W toku badań przeprowadzonych przez Uniwersytet w Southampton i Państwowe Centrum Oceanografii w Southampton odkryto, że przypadki podatności raf koralowych na wybielanie mogą nasilać się w następstwie zaburzenia równowagi nutrientów w wodzie.

    Wyniki badań zostały opublikowane w najnowszym wydaniu czasopisma Nature Climate Change. W artykule położono nacisk na odkrycie, wedle którego wzbogacanie wody o nutrienty może zwiększać prawdopodobieństwo wybielania koralowców z powodu ciepła.

    Naukowcy z Uniwersytetu w Southampton pracowali w Laboratorium Rafy Koralowej przy Państwowym Centrum Oceanografii w Southampton. To właśnie tam odkryli, że odczuwany przez algi niedobór fosforanów prowadzi do zwiększonego zasilania w rozpuszczone związki azotu. Takie warunki są kojarzone z obniżoną wydajnością fotosyntetyczną i zwiększają wrażliwość koralowców na temperaturę i bielenie wywoływane przez światło.

    Dr Jörg Wiedenmann, starszy wykładowca oceanografii biologicznej na Uniwersytecie w Southampton, kierownik Laboratorium Rafy Koralowej i kierownik badań, stwierdził: "Nasze odkrycia sugerują, że najpoważniejszy wpływ na kondycję koralowców może tak naprawdę nie wiązać się z nadmiernym wzbogaceniem o jedną grupę nutrientów, na przykład azot, tylko wynikać z relatywnego zubożenia w innych rodzajach, takich jak fosforan, w następstwie zwiększonego zapotrzebowania rozwijających się populacji zooksantelli".

    Choć ich rozmiary mogą na to nie wskazywać, koralowce są w rzeczywistości zbudowane z wielu polipów, które razem tworzą warstwę żywej tkanki pokrywającej wapienne szkielety. Są zależne od jednokomórkowych alg zwanych zooksantellami, które zamieszkują w polipach koralowców. Zwierzęta żyjące w koralowcach i zooksantelle są od siebie uzależnione, a ich przetrwanie opiera się na relacji symbiotycznej. Koralowce zapewniają algom zaopatrzenie w substancje pokarmowe i miejsce do życia, a w zamian algi oferują koralowcom niektóre produkty swojej fotosyntezy, zaopatrując je w istotne źródło energii.

    Wysoka temperatura wody może jednak blokować reakcje fotosyntetyczne w komórkach alg, powodując akumulację toksycznych związków tlenowych, a w związku z ich symbiotyczną relacją, może to zagrozić koralowcom i doprowadzić do utraty zooksantelli.

    Rozwój zooksantelli ograniczony jest limitowanym zasilaniem w nutrienty. To umożliwia algom transfer do koralowców znaczących ilości fotosytentycznie związanego węgla, który ma kluczowe znaczenie dla relacji symbiotycznej. Zaburzenie rozwoju alg następuje wtedy, kiedy dostępność określonego nutrientu spada w porównaniu do zapotrzebowania komórkowego, a stan taki nazywany jest deficytem nutrientów.

    Bez alg, koralowce stają się białe, a stan ten określany jest mianem "wybielania". Wybielanie może często prowadzić do zamierania koralowców, a masowe występowanie tego zjawiska już wywarło niszczycielski wpływ na ekosystemy raf koralowych.

    Dr Wiedenmann dodaje: "Nasze wyniki przynoszą istotne implikacje dla zarządzania pasem przybrzeżnym. Odkrycia sugerują, że zrównoważona redukcja dopływu nutrientów do wód przybrzeżnych mogłaby pomóc w złagodzeniu skutków wzrostu temperatury wody morskiej dla raf koralowych. Aczkolwiek tego typu działania będą skutecznie jedynie przez krótki okres, dlatego istotne znaczenie ma powstrzymanie ocieplania się oceanów, które w przeciwnym przypadku zniszczą w najbliższej przyszłości większość raf w ich obecnej formie. Wreszcie nasze wyniki powinny pomóc w zaprojektowaniu funkcjonalnych rezerwatów morskich".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wybrzeże koralowe (rafowe) – typ wybrzeża organicznego. Występuje ono w strefie zwrotnikowej, w ciepłych morzach oraz w strefie pływów o dużych amplitudach, ale przy niewielkiej energii fal. Udział w ich budowie mają korale – organizmy z podgromady koralowców (Corrallium). W skład rafy wchodzą także mszywioły, stułbiopławy i wapienne wodorosty. W pobliżu brzegu tworzą one rafy koralowe. Rafy tworzą też bariery w pewnym oddaleniu od brzegu, a wtedy na nich skupia się największa energia fal i brzeg jest chroniony przed ich niszczącą działalnością. Między wybrzeżem a barierą występuje często płytka laguna. Po stronie rafy wybrzeże ma stoki łagodne, zaś od strony morza strome. Brzeg może narastać pod wpływem plątaniny powstałej przez korzenie słonolubnych roślin. Wybrzeża tego typu możemy spotkać na: Sri Lance, Tunezji, Sumatrze, Nowej Gwinei, Kubie, Kolumbii, Zatoce Bengalskiej. Żywa skała to wierzchnia warstwa rafy koralowej wraz z żyjącymi na niej organizmami. Powierzchnię i wnętrze skały zamieszkują m.in: gąbki, koralowce, pierścienice, algi, i skorupiaki, które w naturalny sposób wymuszają ruch wody. W akwarystyce morskiej rafa pełni rolę filtra biologicznego i ma korzystny wpływ na równowagę biologiczną w zbiorniku. Ten żywy organizm na podłożu z rafy koralowej pełni także rolę dekoracyjną w akwarium. Koral – szkielety węglanowe koralowców. Nazwa wywodzi się od łacińskiej nazwy organizmów morskich z podgromady koralowców Corrallium, zamieszkujących morza strefy ciepłej i gorącej.

    Denkowce, tabulaty (Tabulata) – grupa wymarłych, paleozoicznych koralowców (Anthozoa), klasyfikowanych w randze rzędu lub podgromady. Należą do najstarszych ze znanych koralowców kopalnych. Puchar Neptuna (Cliona patera) – gatunek gąbki (Porifera) występujący w regionie tropikalnym Oceanu Indyjskiego. Jest to jeden z największych przedstawicieli swojego typu; jego wysokość wynosi 150 cm, a średnica 80 cm. Nazwa gatunku pochodzi od kształtu zwierzęcia, przypominającego kielich. Puchar Neptuna żyje w głębokich niejednokrotnie jamach w skałach wapiennych oraz rafach koralowych. Jamy te gąbka tworzy, rozpuszczając za pomocą związków chemicznych wapień lub wapienne szkielety koralowców. Puchar Neptuna drąży podobnie również muszle mięczaków.

    Korale madreporowe, korale rafotwórcze, korale kamienne, korale rafowe (Scleractinia) określane też jako koralowce kamienne (Scleractina) lub madreporowce (Madreporaria) – rząd koralowców sześciopromiennych (Hexacorallia), do którego należą drobne, osiadłe, przeważnie kolonijne polipy (antopolipy) wytwarzające zewnętrzne szkielety z węglanu wapnia tworzące zwartą, wapienną masę. Połowa gatunków z tego rzędu to zwierzęta, które są głównym czynnikiem rafotwórczym – dzięki nim powstają rafy i wyspy koralowe. W zapisie kopalnym są znane od środkowego triasu (około 245 mln lat temu) – już wówczas były grupą silnie zróżnicowaną. Wiele gatunków tych korali jest zagrożonych wyginięciem. Przykładowymi przedstawicielami korali madreporowych są gatunki z rodzajów Madrepora (rodzaj, od którego wywodzi się nazwa rzędu), Meandryna, zwana wądolnicą oraz żyjące pojedynczo Fungia (grzybniki), o kształcie grzyba kapeluszowego.

    Dodano: 28.08.2012. 11:37  


    Najnowsze