• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zwierzęta hodowlane w klimatycznych opałach

    27.04.2009. 15:11
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Pojawiły się niepokoje, w jaki sposób globalne ocieplenie może wpłynąć na zwierzęta hodowlane w Europie. Zwracając się niedawno do członków Towarzystwa Mikrobiologii Ogólnej (SGM), profesor Peter Mertens z Instytutu Zdrowia Zwierząt (IAH) w Wielkiej Brytanii przestrzegł, że przeżuwacze zmagały się przez ostatnią dekadę z poważnymi problemami, spowodowanymi wzrastającą temperaturą na Ziemi.

    Ponad dwa miliony przeżuwaczy, głównie owiec, padło od 1998 r. ofiarą choroby niebieskiego języka (BT) w Europie, a eksperci są przekonani, że odpowiedzialność za ten problem ponoszą rosnące temperatury. Zakażenie wywoływane przez serotyp wirusa choroby niebieskiego języka (BTV-8) znowu dało o sobie znać w Belgii i Holandii w 2006 r., rozprzestrzeniając się na inne kraje europejskie, np. w Wielkiej Brytanii, w kolejnym roku.

    Eksperci zauważają, że ta epidemia - pierwsza w historii zarejestrowana w północnej Europie - nie była odosobnionym przypadkiem. Obawy dotyczące pojawiania się innych powiązanych wirusów wzrosły. Na przykład afrykański wirus pomoru koni przenoszony przez tego samego owada, co choroba niebieskiego języka, może okazać się śmiertelny w ponad 95% przypadków.

    "Obserwowaliśmy wybuchy choroby spowodowane przez 12 szczepów z 9 odrębnych serotypów wirusa choroby niebieskiego języka, które docierały do Europy co najmniej 4 różnymi drogami od 1998 r." - wyjaśnił profesor Mertens. "To oznacza, że zaszła zasadnicza zmiana w epidemiologii choroby niebieskiego języka, powiązana ze zmianami klimatu."

    W Wielkiej Brytanii zaszczepiono w ubiegłym roku przeciwko BTV-8 ponad 10 milionów owiec i krów. "Wielka Brytania była jedynym krajem w Europie, gdzie udało się opanować epidemię" - zauważył profesor Mertens. "Jednak różne typy wirusów BT dotarły później do Europy Północnej, stanowiąc dalsze zagrożenie dla Wielkiej Brytanii na rok 2009 i później."

    Wnioskując z wydarzeń z ostatnich lat, cały region jest podatny na kolejne wtargnięcia wirusa BT i innych wirusów przenoszonych przez owady - powiedział, dodając że wirusy mogą siać spustoszenie również wśród ludzi.

    "Choć szczepionki przeciwko wirusowi BT dostępne obecnie w Europie Północnej są stosunkowo prymitywne, gdyż są przygotowywane z inaktywowanego wirusa z hodowli komórek tkanki, nie ma wątpliwości, że mogą chronić przed BTV-8" - oświadczył naukowiec zwracając się do członków SGM. "Niemniej pilnie potrzebne są bardziej zaawansowane szczepionki wykonane z podjednostek białek wirusa wraz z testami diagnostycznymi, które umożliwią odróżnienie zwierząt zaszczepionych od zakażonych."

    Gryząca muszka Culicoides imicola odpowiedzialna za rozprzestrzenianie się choroby niebieskiego języka skolonizowała ostatnio północne wybrzeże Morza Śródziemnego, przynosząc tam chorobę. Należy zauważyć jednak, że inne nosicielskie gatunki muszki takie jak C. pulicaris oraz C. obsoletus również przyczyniają się do epidemii BT. Właśnie te dwa wyżej wymienione pojawiły się w Europie Środkowej i Północnej.

    Eksperci twierdzą, że rosnące temperatury mogą zwiększyć tempo infekcji i replikacji wirusa w muszce, skutecznie intensyfikując jego aktywność w Europie Północnej.

    Powołane w 1945 r. Towarzystwo Mikrobiologii Ogólnej tworzą ośrodki akademickie, agendy rządowe, ośrodki badawcze i przedsiębiorstwa z ponad 60 krajów na całym świecie.

    Źródło: CORDIS

    Więcej informacji:

    Instytut Zdrowia Zwierząt:
    http://www.iah.bbsrc.ac.uk/

    Towarzystwo Mikrobiologii Ogólnej:
    http://www.sgm.ac.uk/

    Źródło danych: Towarzystwo Mikrobiologii Ogólnej
    Referencje dokumentu: Na podstawie informacji uzyskanych z Towarzystwa Mikrobiologii Ogólnej

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Jaagsiekte – przewlekła, zakaźna choroba płuc u owiec i kóz, opisana po raz pierwszy w 1865 roku. Nazwa pochodzi z języka afrikaans i oznacza mniej więcej tyle, co "choroba zdyszanych [owiec]", ponieważ chore zwierzęta cierpią na niewydolność oddechową i sprawiają wrażenie wyczerpanych po dużym wysiłku. Inna nazwa choroby to owczy gruczolakorak płuc (ang. ovine pulmonary adenocarcinoma, skrót OPA). W schyłkowym okresie choroby, zwierzęta wydzielają pienisty płyn przez nozdrza, o którym sądzi się, że odpowiada za poziome przekazywanie czynnika zakaźnego choroby. W obrazie sekcyjnym płuca padłych zwierząt są wypełnione rozsianymi guzami. Niektóre z nich są ledwo dostrzegalnymi guzkami, podczas gdy inne mogą zajmować nawet połowę płata. Choroby zwierząt, podobnie jak choroby ludzi, mogą mieć różną etiologię, od zakaźnych, wirusowych począwszy, a na zwyrodnieniowych czy autoagresyjnych skończywszy. Większość chorób zwierzęcych jest ściśle przypisana do jakiegoś taksonu, istnieją jednak również takie, które łatwo przenoszą się między grupami zwierząt. Zdarza się, że niektóre z tych chorób atakują człowieka, zwane są wówczas zoonozami. Brodawczyca koni – choroba wirusowa koni wywoływana przez różne typy wirusa EcPV(Equus Caballus Papilloma Virus), czyli wirusa brodawczaka końskiego, należącego do grupy papillomawirusów. Choroba opisana u koni już w IX w. w Bagdadzie. Najczęściej występuje u koni młodych, jednak zarazić się wirusem może koń w każdym wieku, najczęściej wówczas, gdy jego organizm jest osłabiony. Wirus występuje na całym świecie. Podczas badań nie stwierdzono zaraźliwości w stosunku do innych gatunków zwierząt: krów, owiec, psów, królików i świnek morskich. Wirus nie jest zakaźny względem ludzi. Diagnoza różnicowa z rożnymi formami grzybicy skóry, sarkoidozą (zwłaszcza przy EcPV2 na genitaliach), reakcją alergiczną na ugryzienia owadów (zwłaszcza przy EcPV3 i EcpV4 w uszach).

    Rinowirusy są rodzajem wirusów należącym do rodziny pikornawirusów (Picornaviridae). Zawierają łańcuch RNA o dodatniej polarności. Są najpowszechniejszym wirusowym czynnikiem zakaźnym u ludzi. Rinowirusy są przyczyną najpowszechniej znanej choroby jaką jest przeziębienie. Występuje ponad 100 serotypów wirusa, które powodują objawy przeziębienia, i są odpowiedzialne za ok. 50% przypadków przeziębień. Skok antygenowy, genetyczna reasortacja (ang. antigenic shift) - zjawisko zmienności genetycznej polegające na wymianie jednego bądź kilku fragmentów jednoniciowego RNA wirusa grypy. Dochodzi do niego przy jednoczesnym zakażeniu komórki gospodarza przez dwa różne wirusy. Powstaje odrębny antygenowo szczep wirusa, o znacznych zmianach antygenowych głównie cząsteczek H (hemaglutynina) i N (neuraminidaza). Przeciwko takim szczepom wirusów grypy organizm nie ma wytworzonej uprzednio odporności, stąd często są one przyczyną epidemii lub pandemii. Miało to miejsce w wypadku kilku pandemii grypy do których doszło w XX wieku.

    H1N1 – podtyp wirusa grypy typu A, do którego odmian zalicza się m.in. wirusa tzw. hiszpanki, wirusy powodujące łagodnie przebiegającą grypę ludzką oraz wiele szczepów wirusów grypy występujących u ptaków i świń, w tym również odkrytą w kwietniu 2009 r. nową odmianę wirusa ludzkiej grypy typu H1N1/09. Odra (łac. morbili, ang. measles, rubeola) – wysoce zaraźliwa choroba zakaźna wieku dziecięcego wywoływana przez należący do rodziny paramyksowirusów wirus odry. Zidentyfikowano 21 szczepów wirusa.

    Choroba skokowa owiec (łac. Encephalomyelitis ovis) − ostra zakaźna wirusowa choroba zwierząt wywoływana przez wirusa choroby skokowej, przenoszona przez kleszcze z gatunku Rhipicephalus appendiculatus i kleszcza pospolitego. Znana także pod innymi nazwami takimi jak: enzootyczne zapalenie mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu. Wirus pryszczycy, FMDV z ang. od nazwy choroby "Foot and mouth disease" - wirus z rodziny Picornaviridae, rodzaj Aphtovirus. Znane są następujące serotypy wirusa: O, A, C, SAT1, SAT2, SAT3, Asia1. W ich obrębie zidentyfikowano ponad 60 podtypów.

    Choroba Heinego-Medina (łac. poliomyelitis anterior acuta, ostre nagminne porażenie dziecięce, wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego, H14) – wirusowa choroba zakaźna wywoływana przez wirus polio (wirus zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego), przenoszona drogą fekalno-oralną. Nazwa tej choroby wywodzi się od nazwisk dwóch uczonych, którzy tę chorobę opisali: Jakob Heine (w roku 1840 jako porażenie dziecięce) i Karl Oskar Medin (w roku 1890 jako ostrą chorobę zakaźną). Do XIX w. występowała sporadycznie, później nastąpiła pandemia, obejmująca głównie półkulę północną. Liczba zachorowań drastycznie spadła po wynalezieniu skutecznych szczepionek. W 2001 WHO uznała Europę za wolną od tej choroby (wcześniej były plany eradykacji do tegoż roku, później data została przesunięta do roku 2005). Obecnie w związku z tymi planami należy informować służby sanitarne danego kraju i WHO o każdym przypadku. Aby rozpoznać polio, należy wyizolować i zidentyfikować wirusa, czy jest to szczep dziki, czy to zakażenie poszczepienne wirusem po rewersji do pełnej wirulencji.

    Choroby odzwierzęce, zoonozy – zakaźne lub pasożytnicze choroby zwierząt, bądź przez zwierzęta tylko roznoszone, przenoszące się na człowieka poprzez kontakt bezpośredni lub surowce pochodzenia zwierzęcego, rzadziej drogą powietrzną (np. toksoplazmoza, bruceloza, wścieklizna, ptasia grypa i inne).

    Dodano: 27.04.2009. 15:11  


    Najnowsze