• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ambitne plany Polskiego Towarzystwa Rakietowego

    01.07.2011. 00:11
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zbudowali rakiety, które pokonały barierę dźwięku. Dążą do odrodzenia programu rakiet meteorologicznych Meteor i stworzenia Kosmicznej Polski. Członkowie Polskiego Towarzystwa Rakietowego (PTR) zamierzają pokonać granicę ziemskiej atmosfery w locie na 100 km. Chcą współtworzyć rodzinę profesjonalnych rakiet badawczych, które znajdą zastosowanie w eksperymentach naukowych i projektach studenckich.

    Pod koniec lat 50. ubiegłego wieku z Pustyni Błędowskiej wystartowały pierwsze polskie rakiety badawcze. Rodzimy program rakietowy rozpoczął się od wystrzelenia niewielkiej rakiety RM-1 mogącej osiągnąć pułap 1,5 kilometra. Było to możliwe między innymi dzięki inicjatywie prof. Jacka Walczewskiego i jego zespołu badawczego.

    W latach 1965-1974 Polska wysyłała swoje rakiety badawcze zbierając cenne dane naukowe i doświadczenie z dziedziny techniki rakietowej. Były to rakiety Meteor opracowane w Instytucie Lotnictwa w Warszawie. Startowały z Rąbki niedaleko Łeby. Osiągano wówczas regularnie pułap 35 km (Meteor 1) i 65 km (Meteor 3).

    "Zbudowaliśmy własną rakietę badawczą Meteor-2, która otarła się o granicę ziemskiej atmosfery, osiągając pułap 100 kilometrów. Stanowiła doskonałą bazę do zbudowania rakiety nośnej, mogącej wynieść w kosmos pierwszego polskiego sztucznego satelitę. Niestety, nasz program rakietowy niespodziewanie zakończono. Stanowiska startowe zdemontowano, rakiety spakowano, dokumentację zabezpieczono i wszystko nagle się skończyło"- wspomina profesor Jacek Walczewski.

    Historia zatoczyła koło. Dzięki grupie pasjonatów powstało Polskie Towarzystwo Rakietowe (PTR), które pragnie nawiązać do tamtej wspaniałej historii. Historii, którą chcą przypomnieć. "Tak zrodziła się idea, aby Ocalić Od Zapomnienia - przypomnieć społeczeństwu tamte osiągnięcia. Stowarzyszenie powzięło starania mające na celu przybliżenie programu Meteor oraz sylwetki głównego konstruktora oraz koordynatora projektu prof. Jacka Walczewskiego, obecnie honorowego członka PTR"- mówi Marcin Mazur, członek zarządu PTR

    PTR współpracuje z Ministerstwem Gospodarki, wojskiem, polskimi uczelniami oraz organizacjami pozarządowymi. Zrzesza modelarzy, studentów, inżynierów, elektroników, chemików, byłych żołnierzy, uczniów - osoby pasjonujące się techniką związaną z rakietami. Towarzystwo organizuje zloty, podczas których uczestnicy dzielą się wiedzą i doświadczeniem.

    "Realizując cele towarzystwa napotykamy niestety na problemy związane głównie z niedoskonałością polskiego prawa. Skutkiem jest brak nowoczesnej oferty ubezpieczeniowej, brak możliwości uzyskania dotacji celowych. Charakter działalności PTR sprawia kłopot urzędnikom administracji państwowej. Często paraliżując zupełnie nasze działania, przez przedłużający się czas w podejmowaniu decyzji" - komentuje Krzysztof Ścigalski, zastępca prezesa PTR.

    PTR zapoczątkowało nowy ruch, związany z polską techniką rakietową, cywilnymi, eksperymentalnymi Rakietami Dużej Mocy (RDM). "Zbudowaliśmy rakiety, które wzniosły się ponad 2,5 km nad ziemię i przekroczyliśmy barierę dźwięku. Dzięki współpracy z Wojskiem Polskim i Polską Agencją Żeglugi Powietrznej w październiku 2010 roku udało się zorganizować pierwszy ogólnopolski zlot RDM. W trakcie spotkania zaprezentowano w locie 30 modeli w tym rakiety eksperymentalne" - wymienia Rafał Dziemianko, sekretarz PTR.

    Członkowie Polskiego Towarzystwa Rakietowego zachęcają do współdziałania wszystkich, którzy pragną brać udział w odrodzeniu modelarstwa rakietowego, myślą o Polskim Programie Kosmicznym i być może zdobywaniu kosmosu w niedalekiej przyszłości. "Będąc dziećmi marzyliśmy patrząc w niebo, dziś jako dorośli spójrzmy tam raz jeszcze. Tym razem inaczej" - proponują.

    Więcej o PTR na stronie: www.rakiety.org.pl

    PAP - Nauka w Polsce

    kol/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Meteor-2K – rakieta będąca rozwinięciem rakiety Meteor-2. Rakieta Meteor-2K była jednostopniową rakietą na paliwo stałe. Była to największa i najbardziej zaawansowana technologicznie polska rakieta badawcza. Do kadłuba rakiety Meteor-2, dodano dwa silniki pomocnicze będące wersją silnika rakiety Meteor-1, odrzucane po starcie na małej wysokości. Dzięki takiemu ulepszeniu rakieta przestała być zbyt czuła na podmuchy wiatru podczas startu oraz osiągnęła zakładany pułap lotu 90 km. Rakieta startowała ze stałej wyrzutni typu W-120 o długości prowadnicy 14 m, stałym azymucie strzału 300° oraz kącie podniesienia regulowanym w zakresie od 75° do 92°. W chwili startu rakiety następował zapłon silników pomocniczych a po przesunięciu się rakiety o 5 cm na wyrzutni uruchamiał się silnik główny. Rakieta opuszczała stanowisko startowe z prędkością 35 m/s. Po 2,3 s, na wysokości 440 m kończyły pracę silniki pomocnicze i odpadały od rakiety. Praca silnika głównego trwała 18 s do wysokości około 14,5 km. W 120 s lotu następowało odrzucenie stożka przedniego rakiety i wyrzucenie zasobnika z dipolami oraz ich automatyczne uwolnienie z zasobników. Monitorowanie przemieszczania się dipoli w atmosferze pozwalało ocenić siłę i kierunek wiatrów. Siła bezwładności odrzuconego i oddalającego się od rakiety stożka przedniego (głowicy rakiety) powodowała wyciągnięcie na zewnątrz sondy badawczej "RAMZES", umieszczonej w głowicy rakiety i jej spadochronu. Przez pierwsze 5 s po oddzieleniu od rakiety głowica pozostawała połączona z sondą. Po tym czasie odcinane były linki łączące głowicę i sondę, która następnie już samodzielnie opadała na spadochronie na ziemię. Rakieta po raz pierwszy wystartowała 10 lipca 1970 r. 7 października tego samego roku przeprowadzono kolejne dwa, udane starty i na tym zakończono loty rakiety Meteor-2K. Całością prac nad rakietą kierował mgr inż. Jerzy Haraźny. Za próby w locie odpowiedzialny był mgr inż. Grzegorz Pawlak. Starty przeprowadzano na Stacji Sondażu Rakietowego w Łebie. Stację zlokalizowano na przesmyku lądowym pomiędzy morzem a jeziorem Łebsko. Podczas wojny mieścił się tu poligon rakietowy niemieckiej firmy Rheinmetall-Borsig z Dusseldorfu. Meteor – klasa polskich rakiet meteorologicznych na stały materiał pędny, służących do badania górnych warstw atmosfery pod kątem kierunków i sił wiatrów na wysokościach od 18 do ponad 50 km. Rakiety Meteor były dziełem inżynierów warszawskiego Instytutu Lotnictwa, wyprodukowanym przez zakłady WSK-Mielec. Rakieta na paliwo stałe jest rakietą z silnikiem wykorzystującym paliwo stałe (paliwo/utleniacz). Pierwsze rakiety zasilane prochem były wykorzystywane w działaniach militarnych już w XII wieku w Chinach. Wszystkie rakiety korzystały z paliwa w stanie stałym lub w formie proszku aż do XX wieku, kiedy rakiety na paliwo płynne i rakiety z silnikiem hybrydowym umożliwiły osiągnięcie lepszych osiągów i większej kontroli.

    Saturn I – pierwsza ciężka amerykańska rakieta nośna, która dała początek rodzinie rakiet Saturn. Powstała jako realizacja koncepcji dużych rakiet zdolnych do wynoszenia na orbitę ciężkich ładunków (głównie satelitów wojskowych), stworzonej przez Wernhera von Brauna i Wojskową Agencję Pocisków Balistycznych (ABMA). Została zbudowana częściowo na bazie podzespołów rakiet balistycznych Jupiter, Redstone czy Thor. Wysoką moc osiągnięto scalając istniejące człony w jedną większą konstrukcję. Program budowy rakiety Saturn I rozpoczęto w kwietniu 1957, początkowo pod nazwą Juno V. Planowano budowę 30 egzemplarzy rakiety; ostatecznie powstało ich 10. W roku 1960 prowadząca program ABMA stała się częścią NASA, która tym samym przejęła projekt rakiety Saturn I, jako podstawę dla planowanej rakiety dla programu Apollo. Prędkość przy wypaleniu (burnout velocity) – prędkość pocisku balistycznego lub kosmicznej rakiety transportowej jaką rakieta osiąga w momencie zakończenia pracy silnika napędowego bądź oddzielenia się ostatniego członu napędowego w pojazdach z napędem wieloczłonowym. W związku z faktem iż pocisk balistyczny bądź kosmiczne rakiety transportowe w różnych fazach lotu poruszają się z różnymi prędkościami, wielkość tę wykorzystuje się do celów naprowadzania pocisków balistycznych, porównawczych oraz opisowych prędkości pocisku balistycznego, czy tez rakiety nośnej.

    Modelarstwo rakietowe to odwzorowywanie rakiet w skali. Modele rakiet często korzystają z silników rakietowych na paliwo stałe, będących mieszaniną paliwa i utleniacza. Takie rakiety mogą wznosić się na wysokość kilometra i wyżej. Po skończonym locie modele rakiet otwierają (jeszcze gdy znajdują się wysoko) miniaturowe spadochrony. Aby ułatwić poszukiwanie zagubionych modeli na polu startowym w rakietach montowane są urządzenia wytwarzające dźwięki. RIM-7 Sea Sparrow jest kierowanym pociskiem rakietowym klasy woda-powietrze. Służy do zwalczania wrogich rakiet oraz samolotów. Rakiety typu Sea Sparrow posiadają 4 lotki sterujące w połowie kadłuba oraz 4 lotki ogonowe umieszczone z tyłu, tuż w pobliżu dyszy silnika rakietowego. Pociski RIM-7 są tak skonstruowane aby mogły działać w każdych warunkach pogodowych. Rakiety Sea Sparrow zostały wprowadzone do użytku w 1976. System ten jest aktualnie zastępowany systemem najnowszej generacji Evolved Sea Sparrow

    Polot 11A59 (Sputnik 11A59) – radziecka rakieta nośna zbudowana na bazie rakiety balistycznej R-7. Uproszczony wariant rakiety Woschod 11A57. Użyta do wyniesienia prototypów broni antysatelitarnej wobec anulowania programu rakiety UR-200, a przed rakietami Cyklon. Rakieta to pojazd latający lub pocisk, napędzany silnikiem rakietowym. Obiekt ten uzyskuje siłę ciągu dzięki reakcji szybko wyrzucanych gazów spalinowych lub innych mediów (np. sprężone gazy, przegrzana para) z dysz silnika rakietowego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Często pojęcie rakiety jest używane w znaczeniu silnika rakietowego lub pocisku rakietowego. Rakiety służą między innymi do przenoszenia ładunku, np. statku kosmicznego, głowic bojowych, sztucznych satelitów w warunkach przestrzeni kosmicznej, gdzie nie ma żadnej zewnętrznej substancji, której pojazd mógłby użyć jako elementu napędzającego.

    RAMZES – sonda badawcza zaprojektowana w Zakładzie Badań Rakietowych i Satelitarnych w Krakowie. Sonda miała stanowić ładunek użyteczny rakiet badawczych Meteor 2. Sonda zwierała termistor służący do pomiaru temperatury atmosfery podczas opadania sondy na spadochronie po opuszczeniu rakiety. Do przekazywania wyników pomiarów na ziemię służył nadajnik odzewowy, współpracujący z naziemną stacją radiolokacyjno-telemetryczną "Meteor" produkcji radzieckiej. Sygnał nadajnika sondy służył również do określenia jej położenia w przestrzeni. Dzięki temu podczas opadania sondy na spadochronie można było zmierzyć siłę i kierunek wiatru na różnych wysokościach. Nazwa RAMZES pochodzi od słów Rakietowy Meteorologiczny Zespół Sondujący. Pracę nad sondą prowadzili mgr inż. A Bielak i mgr inż. A. Ksyk.

    Ariane 2 - trzecia rakieta z rodziny rakiet nośnych Ariane zaprojektowanych i używanych przez Europejską Agencję Kosmiczną, powstała w celu zastąpienia rakiety Ariane 1. Wykorzystywała 2 wyrzutnie w kosmodromie Kourou: ELA-1 (5 startów) i ELA-2 (1 start). Wyniosła na orbitę 5 satelitów. Stanowiła podstawę dla mocniejszej rakiety Ariane 3, która posiadała dodatkowe 2 małe rakiety pomocnicze typu PAP zamocowane do najniższego członu.

    Energia II (ros. Энергия 2) bądź Uragan (Ураган): modyfikacja rakiety Energia zdolna do całkowitego ponownego użycia. Części tej rakiety nie różniły się osiągami od normalnej wersji Energii, jednak mogły lądować na konwencjonalnych lotniskach (zarówno stopień górny, jak i dopalacze).
    Atlas Centaur 2 – testowy lot amerykańskiej rakiety nośnej z makietą jako ładunkiem, która została umieszczona na orbicie okołoziemskiej, i wyposażona w wiele czujników i sensorów potrzebnych do sprawdzenia działania rakiety. Było to pierwsze pomyślne użycie członu Centaur na ciekłe paliwo wodorowe.

    Dodano: 01.07.2011. 00:11  


    Najnowsze