• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Czy młoda Wenus nadawała się do zamieszkania?

    09.07.2010. 20:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Obecnie Wenus wygląda jak nasze wyobrażenie piekła. Temperatury od 2 do 3 razy wyższe niż w kuchennym piekarniku, szkodliwa atmosfera i ciśnienie powierzchniowe około 100 razy wyższe niż na Ziemi - stąd bardzo niewiele wody. Niemniej w przeszłości planeta mogła być znacznie bardziej podobna do Ziemi i nawet mieć oceany. Cztery lata po rozpoczęciu europejskiej misji Venus Express, czołowi kosmologowie odkrywają tajemnicę planety.

    Wenus to najbliższy planetarny sąsiad Ziemi. Wymiary i masę ma porównywalne do naszej planety i powstała w podobnym okresie, z podobnych materiałów. Jednak teraz Wenus prezentuje się zupełnie inaczej. "Poznanie ewolucji Wenus powinno nam pomóc w zrozumieniu nie tylko ewolucji Ziemi, ale być może nawet systemów planetarnych (poza naszym układem słonecznym)" - mówi dr Colin Wilson z Uniwersytetu Oksfordzkiego w Wlk. Brytanii.

    Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) rozpoczęła w październiku 2005 r. misję Venus Express, aby poznać sekrety tej małej planety. Po dotarciu w kwietniu 2006 r. na miejsce satelita bada Wenus już od czterech lat. "Misja Venus Express jest stałym źródłem danych i informacji", a tegoroczna konferencja (w czerwcu w Aussois we Francji) umożliwiła zaprezentowanie niektórych z najbardziej interesujących jak dotąd odkryć - zdaniem naukowca uczestniczącego w projekcie Venus Express, H?kana Svedhema.

    Venus Express dostarczyła naukowcom pełny obraz budowy, składu i dynamiki planety oraz nigdy wcześniej nie wdziane obrazy z kamery VMC (Venus Monitoring Camera). "Podstawowy skład Wenus i Ziemi jest bardzo podobny" - wyjaśnia dr Svedhem, poza tym, że Ziemia obfituje w wodę, która niemal nie występuje na Wenus. Niemniej miliardy lat temu na Wenus było prawdopodobnie znacznie więcej wody, a dane zebrane przez misję Venus Express potwierdzają, że planeta straciła duże ilości wody w kosmosie z powodu słonecznego promieniowania ultrafioletowego.

    "Wszystko wskazuje na to, że w przeszłości występowały na Wenus duże ilości wody" - podkreśla dr Wilson. Jednakże niekoniecznie oznacza to, że na Wenus były oceany.

    Dr Eric Chassefi?re, planetolog z Université Paris-Sud we Francji, opracował model komputerowy, który sugeruje, że woda występowała głównie w atmosferze planety, a nie na jej powierzchni, wyłącznie w pierwszym okresie istnienia Wenus.

    Trudno jest sprawdzić tę hipotezę. Dr Chassefi?re jest przekonany, że dalsze modelowanie wraz z kolejnymi danymi z misji Venus Express pomoże planetologom zrozumieć ewolucję planety.

    W przeszłości Rosja i USA wysyłały statki kosmiczne do naszej sąsiadki, po czym kosmologowie odłożyli Wenus na bok na niemal dekadę, aż do podjęcia nowych przedsięwzięć badawczych. Kolejne misje przyniosą więcej danych i pomogą rozwikłać zagadki Wenus. Japońska misja Akatsuki powinna dotrzeć do Wenus w grudniu 2010 r. Będzie obserwować planetę z innej orbity i dostarczać informacje uzupełniające dane uzyskane dzięki Venus Express.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Venus Express – pierwsza sonda Europejskiej Agencji Kosmicznej wysłana w kierunku planety Wenus. Wstępne założenia misji zostały zaproponowane w 2001 roku. Od początku starano się maksymalnie skrócić czas konstrukcji oraz obniżyć koszty. Do budowy pojazdu wykorzystano zapasowe części pozostałe po projektach Mars Express oraz Rosetta. Dzięki temu całkowity koszt budowy zamknął się sumą 260 milionów dolarów, a zmontowanie pojazdu zajęło niecałe cztery lata, co stanowi obecnie rekord, spośród wszystkich misji planetarnych. Użycie części zamiennych sondy Mars Express Orbiter wymagało dokonania wielu modyfikacji, z których główne miały na celu przystosowanie orbitera do odmiennych warunków panujących na orbicie Wenus. Konieczne było pogrubienie izolacji termicznej i radiacyjnej, gdyż znajdując się dwukrotnie bliżej Słońca, Venus Express będzie narażona na czterokrotnie większe nagrzewanie się, a promieniowanie jonizujące będzie znacznie silniejsze, co zwiększy ryzyko uszkodzenia układów elektronicznych. Z drugiej strony większa ilość światła poprawi znacznie efektywność paneli słonecznych. Pioneer Venus 2 (inne nazwy: Pioneer Venus Multiprobe, Pioneer 13) – amerykańska bezzałogowa sonda kosmiczna. Dostarczyła do Wenus próbniki, które przeprowadziły analizę struktury i składu atmosfery planety. Pioneer Venus 1 (inne nazwy: Pioneer Venus Orbiter, Pioneer 12) – amerykańska bezzałogowa sonda kosmiczna. Sztuczny satelita Wenus w latach 1978 - 1992. Wykonała pierwszą globalną radarową mapę powierzchni tej planety oraz przeprowadziła badania jej atmosfery i jonosfery.

    Wenera 1 (ros. Венера, pol. Wenus) – radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Głównym celem było zbadanie promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus. Sonda miała zderzyć się z powierzchnią planety, lecz nie doszło do tego. Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej.

    Wenus z Laussel, nazywana też (Wenus z rogiem: fr. Venus à la corne) – datowana na 25 000 lat p.n.e. lub 19 000 lat p.n.e. płaskorzeźba paleolitycznej Wenus wykonana z wapienia, o wysokości około 42 cm, przedstawiająca nagą postać kobiecą. Należy do znalezisk kultury graweckiej z okresu górnego paleolitu. Ta kultura archeologiczna występowała pomiędzy 30 000 a 20 000 lat p.n.e. Wenera-D (ros. Венера-Д) – rosyjska sonda międzyplanetarna przeznaczona do badania planety Wenus. Zadaniem misji będzie badanie składu atmosfery oraz powierzchni Wenus w sposób zbliżony do amerykańskiej sondy Magellan z 1990 r., ale z użyciem dużo mocniejszego radaru, a także pierwsze lądowanie na powierzchni planety od 1985 r. Start misji był planowany wstępnie na rok 2016, jednakże później uznano, że złożoność projektu nie pozwala na przygotowanie w takim terminie i start nie odbędzie się przed 2024 r.

    Corpman – krater na powierzchni Wenus o średnicy 46 km, położony na 0,3° szerokości północnej i 151,8° długości wschodniej. Bądarzewska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 29,6 km, położony na 22,6° szerokości północnej i 137,2° długości wschodniej.

    Jadwiga – krater na powierzchni Wenus o średnicy 12,7 km, położony na 68,4° szerokości północnej i 91° długości wschodniej.

    Landowska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 33 km, położony na 84,6° szerokości północnej i 74,3° długości wschodniej.

    Janina – krater na powierzchni Wenus o średnicy 9,3 km, położony na 2° szerokości północnej i 135,7° długości wschodniej. Zosia – krater na powierzchni Wenus o średnicy 10,5 km, położony na 18,9° szerokości północnej i 109,2° długości wschodniej.

    Wenera 13 – radziecka sonda kosmiczna, która dotarła do Wenus 1 marca 1982. Lądownik sondy opadł na powierzchnię planety w punkcie o współrzędnych 7,5° szerokości południowej i 303° długości wschodniej, na wschód od wyżyny Phoebe Regio. W związku z panującą tam temperaturą 465 °C i ciśnieniem 89,5 atm lądownik nadawał tylko przez ok. 127 minut (znacznie dłużej niż planowane 32 minuty). Zebrał najwięcej informacji o Wenus ze wszystkich do tamtej pory wysłanych sond i wykonał pierwsze w historii kolorowe fotografie jej powierzchni. Moduł przelotowy sondy wszedł na orbitę heliocentryczną. Nałkowska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 22,2 km, położony na 28,1° szerokości północnej i 290° długości wschodniej.

    Oleśnicka – krater na powierzchni Wenus o średnicy 33 km, położony na 18,3° szerokości północnej i 210,9° długości wschodniej. Akatsuki (jap. あかつき – świt) — sonda kosmiczna wystrzelona w ramach japońskiego programu kosmicznego, która miała stać się sztucznym satelitą Wenus. Głównym zadaniem sondy było prowadzenie badań struktury i dynamiki atmosfery planety. Sonda została wystrzelona 20 maja 2010, na orbitę Wenus miała wejść 7 grudnia 2010, lecz, z powodu awarii, wejście na orbitę nie powiodło się. Sonda pozostała jednak w znacznym stopniu sprawna; JAXA planuje ponowić próbę wejścia na orbitę przy następnym zbliżeniu do planety w 2015 roku.

    STS-30 (ang. Space Transportation System) – czwarty lot amerykańskiego wahadłowca kosmicznego Atlantis i trzydziesta misja programu lotów wahadłowców. Głównym celem misji było wyniesienie na orbitę sondy Magellan przeznaczonej do badania planety Wenus. Odznaka misji przedstawia karawelę Magellana, tor lotu na Wenus i nazwiska astronautów.

    Dodano: 09.07.2010. 20:12  


    Najnowsze