• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ekspert: strategia NASA może otworzyć nową erę w eksploracji Układu Słonecznego

    19.09.2011. 00:11
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Dzięki nowej rakiecie zaprezentowanej przez NASA oraz przyjętej przez Agencję strategii Flexible Path istnieje szansa, że ludzkość po raz pierwszy od czterech dekad wybierze się poza najbliższe otoczenie Ziemi - uważa dr inż. Krzysztof Kanawka, ekspert serwisu Kosmonauta.net. 


    Komentując plany amerykańskiej Narodowej Agencji Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA), która w czwartek, 15 września zaprezentowała projekt nowej, dużej rakiety nośnej, Kanawka przypomniał początki programu, który po tym jak ogłoszono decyzje o zakończeniu służby promów kosmicznych, miał rozpoczynać nową erę przedsięwzięć NASA.

    "Studia nad nową rakietą NASA otworzyła pod koniec 2009 roku. Proponowane wtedy Ares I i Ares V nie spełniły jednak oczekiwań, a wysokie koszty związane z ich przygotowaniem doprowadziły do znacznego opóźnienia rozwoju programu Constellation" - wyjaśnia ekspert. "1 lutego 2010 roku Barack Obama zaproponował anulowanie Constellation i rozpoczęcie zupełnie nowego programu Flexible Path. Amerykański Kongres i Senat zaakceptowały tę propozycję pod koniec sierpnia 2010 roku".

    Podczas ostatniej konferencji NASA przedstawiła założenia dla budowy nowej rakiety. Według nich dolny stopień rakiety ma bazować na zbiorniku paliwa ET z programu STS - wypełnionym ciekłym tlenem i wodorem, i wyposażonym w silniki SSME (główne silniki promu kosmicznego, których konstrukcja ma zostać teraz uproszczona).

    Górny stopień ma być napędzany silnikiem J-2X, który był budowany na potrzeby programu Constellation i również będzie zasilany ciekłym wodorem i tlenem. System mają dopełniać rakiety pomocnicze, które przynajmniej przy pierwszych lotach będą stanowiły konstrukcję zbliżoną do rakiet SRB na paliwo stałe, które były wykorzystywane w programie STS (ich nowa wersja była testowana na potrzeby programu Constellation).

    "Pierwszego, bezzałogowego lotu możemy się spodziewać pod koniec 2017 roku. Kolejna misja może się odbyć już z udziałem ludzi - w kapsule MPCV Orion astronauci wybiorą się najprawdopodobniej na orbitę Księżyca" - mówi Kanawka. "Może to nastąpić około 2021 roku, być może wcześniej" - dodaje.

    Pierwsze egzemplarze nowej rakiety będą w stanie wynieść na niską orbitę okołoziemską (ang. Low Earth Orbit - LEO) 70 ton ładunku. Wersja finalna ma osiągnąć 130 ton dla tej samej orbity. "Różne wersje rakiety będą konstruowane i eksploatowane w tym samym czasie. Ta w pewnym sensie modularność architektury pozwoli na ograniczenie kosztów, do czego dużą uwagę przywiązuje Kongres" - wyjaśnia ekspert.

    Dzięki Flexible Path NASA powinna być w stanie realizować nową strategię eksploracji Układu Słonecznego. Zakłada ona między innymi loty na orbitę Księżyca i ponowne lądowanie na Srebrnym Globie oraz loty do punktów Lagrange'a czy planetoid bliskich Ziemi (NEO). Końcowym celem ma być lądowanie na Marsie, które powinno nastąpić około roku 2040.

    PAP - Nauka w Polsce

    ast/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Space Launch System (SLS) – projektowana od 2011 r. przez National Aeronautics and Space Administration (NASA) ciężka rakieta nośna mająca zastąpić wahadłowce kosmiczne STS. Projekt ten jest realizowany zamiast rakiet Ares I i Ares V przewidzianych w odwołanym programie Constellation. Rakieta SLS ma powstać na bazie modułów programu STS. Będzie przeznaczona do wynoszenia na orbitę pojazdów załogowych jak i bezzałogowych. Przewidziany jest z czasem jej rozwój do cięższych wersji. Podstawowym zadaniem nowej rakiety będzie realizacja programów dalekiej eksploracji kosmosu, m.in. umożliwienie powrotu na Księżyc i lotów załogowych na Marsa. Ares V - wchodzący w skład Programu Constellation projekt rakiety nośnej do wynoszenia ciężkich ładunków. Był poprzednio znany pod nazwą Cargo Launch Vehicle (ang. Pojazd Wynoszący Ładunek) lub oznaczany skrótem CaLV. W czerwcu 2006 r. NASA oficjalnie nadała pojazdowi nazwę Ares V. Ares odnosi się do greckiego boga wojny, którego rzymskim odpowiednikiem jest Mars. Tym sposobem, nazwa pojazdu nawiązuje do planowanych przez NASA wypraw na Marsa. Rzymska cyfra "V" jest nawiązaniem do rakiet Saturn V, wykorzystywanych przez NASA w programie Apollo. W 2010 roku program Constellation został anulowany. Earth Departure Stage (EDS) - górny stopień rakiety Ares V. W przeciwieństwie do stopnia S-IVB rakiety Saturn V, EDS, z uwagi na jego duże rozmiary w porównaniu z lądownikiem LEM, miał wynosić na orbitę jedynie lądownik księżycowy LSAM Altair. CEV Orion miał być natomiast wyniesiony na orbitę osobno rakietą Ares I i podłączony do kompleksu "EDS-LSAM", który później planowano skierować na trajektorię translunarną silnikami EDS. EDS stanowił element programu Constellation, który został przerwany w 2010 roku. Rok później zadecydowano o użyciu członu EDS jako drugiego stopnia rakiet Space Launch System, które zastąpią wycofane w lipcu 2011 promy kosmiczne.

    Centrum Lotów Kosmicznych imienia George’a C. Marshalla (ang. Marshall Space Flight Center, MSFC) – jeden z ośrodków badawczych NASA, zajmujący się głównie napędem rakietowym. W ośrodku tym powstały najważniejsze amerykańskie wojskowe rakiety balistyczne i rakiety amerykańskiego programu kosmicznego. Saturn I – pierwsza ciężka amerykańska rakieta nośna, która dała początek rodzinie rakiet Saturn. Powstała jako realizacja koncepcji dużych rakiet zdolnych do wynoszenia na orbitę ciężkich ładunków (głównie satelitów wojskowych), stworzonej przez Wernhera von Brauna i Wojskową Agencję Pocisków Balistycznych (ABMA). Została zbudowana częściowo na bazie podzespołów rakiet balistycznych Jupiter, Redstone czy Thor. Wysoką moc osiągnięto scalając istniejące człony w jedną większą konstrukcję. Program budowy rakiety Saturn I rozpoczęto w kwietniu 1957, początkowo pod nazwą Juno V. Planowano budowę 30 egzemplarzy rakiety; ostatecznie powstało ich 10. W roku 1960 prowadząca program ABMA stała się częścią NASA, która tym samym przejęła projekt rakiety Saturn I, jako podstawę dla planowanej rakiety dla programu Apollo.

    Ares I – wchodzący w skład Programu Constellation projekt rakiety nośnej dla pojazdu kosmicznego Orion. Był poprzednio znany pod nazwą Crew Launch Vehicle (ang. Pojazd Wynoszący Załogę) lub oznaczany skrótem CLV. Otrzymał też nieoficjalną nazwę "The Stick", czyli "Kijek", w związku ze swoim dość wysmukłym kształtem. W czerwcu 2006 r. NASA oficjalnie nadała pojazdowi nazwę Ares I. Ares odnosi się do greckiego boga wojny, którego rzymskim odpowiednikiem jest Mars. Tym sposobem, nazwa pojazdu nawiązuje do planowanych przez NASA wypraw na Marsa. Rzymska cyfra "I" jest nawiązaniem do rakiet Saturn I i Saturn IB, wykorzystywanych przez NASA w programie Apollo. Apollo 8 – załogowa misja kierowana przez amerykańską agencję kosmiczną NASA w ramach programu Apollo. Apollo 8 było pierwszą misją, która wyniosła ludzi poza orbitę okołoziemską.

    Ares IV – wchodzący w skład programu Constellation projekt rakiety nośnej, która mogłaby wynosić na orbitę okołoziemską zarówno statek kosmiczny Orion jak i ciężkie ładunki m.in. lądownik księżycowy Altair. Solar Maximum Mission (SMM) – satelita NASA umieszczony na niskiej orbicie okołoziemskiej 14 lutego 1980 roku za pomocą rakiety Delta z 9 rakietami wspomagającymi na stały materiał pędny, którego przeznaczeniem były obserwacje aktywności Słońca, a szczególnie rozbłysków słonecznych oraz pomiary promieniowania słonecznego.

    Mariner 8 (pol. Żeglarz 8., znany też jako Mariner H) – bezzałogowa sonda amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Jej celem było wejście na orbitę Marsa, wykonanie zdjęć i szeregu badań naukowych tej planety. Była bliźniaczą sondą Marinerów 6, 7 i 9. Wraz z Marinerem 9 stanowiła część programu „Mariner Mars 71”. Sonda została zniszczona w kilka minut po starcie z Przylądka Canaveral 9 maja 1971 roku na skutek utraty sterowności przez stopień Centaur rakiety Atlas-Centaur. Przyczyną katastrofy była usterka układu scalonego o powierzchni 32 mm, znajdującego się w pilocie automatycznym stopnia Centaur. Rakieta zaczęła koziołkować i ostatecznie wpadła do Oceanu Atlantyckiego w odległości prawie 1500 km od miejsca startu, około 560 km na północ od Portoryko.

    Commercial Crew Program (skrót: CCP) – program realizowany od 2009 r. przez NASA mający na celu wspieranie i stymulowanie wysiłków podejmowanych przez różne prywatne firmy w zakresie astronautyki załogowej. W ramach kolejnych czterech rund programu wyłaniane są na drodze konkursów przedsiębiorstwa, które wykazują się największym postępem prac. Bezpośrednim celem programu jest zapewnienie NASA możliwości wymiany załóg Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), która od wycofania ze służby amerykańskich promów kosmicznych w 2011 r. odbywa się wyłącznie za pomocą rosyjskich statków Sojuz. NASA zamierza natomiast skoncentrować swoje wysiłki na budowie statku załogowego Orion przeznaczonego do lotów w dalszy kosmos, m.in. na Księżyc.

    Orion Multi-Purpose Crew Vehicle (Orion MPCV) – projektowany załogowy statek kosmiczny amerykańskiej agencji NASA przeznaczony do wykonywania długotrwałych misji do celów położonych poza niską orbitą okołoziemską, jak planetoidy, Księżyc i Mars. Przewidziany jest także jako rezerwowy system do transportu załóg i ładunku na Międzynarodową Stację Kosmiczną. Statek zapewni możliwość awaryjnego przerwania misji podczas każdej fazy startu i lotu oraz umożliwi bezpieczny powrót załogi na Ziemię z przestrzeni międzyplanetarnej.

    Dodano: 19.09.2011. 00:11  


    Najnowsze