• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Europejskie Obserwatorium Południowe po polsku

    18.08.2010. 00:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Jedna z największych instytucji astronomicznych na świecie - ESO - stworzyła polską wersję swojej witryny internetowej. ESO to skrót od nazwy Europejskie Obserwatorium Południowe. ESO jest organizacją zrzeszającą czternaście krajów europejskich, prowadzi badania astronomiczne. Posiada kilka obserwatoriów astronomicznych na półkuli południowej z najnowocześniejszymi teleskopami do badań kosmosu: La Silla (teleskopy klasy 2 i 3 metrów z superdokładnym spektrografem HARPS do poszukiwania planet pozasłonecznych), Paranal (interferometr VLTI z teleskopami 8-metrowymi oraz teleskopy do przeglądów nieba) i teleskop submilimetrowy APEX na płaskowyżu Llano de Chajnantor.

    ESO jest także europejskim partnerem projektu ALMA - olbrzymiej sieci radioteleskopów, będącej właśnie w trakcie konstrukcji. Drugim projektem przyszłości, który zamierza zrealizować ESO, jest konstrukcja gigantycznego 42-metrowego teleskopu optycznego.

    Do Europejskiego Obserwatorium Południowego należą: Austria, Belgia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Hiszpania, Holandia, Niemcy, Portugalia, Szwajcaria, Szwecja, Wielka Brytania oraz Włochy. Dotychczas nie przystąpiła do niego Polska.

    Na język polski zostały przetłumaczone najważniejsze informacje na temat obserwatoriów i teleskopów, którymi dysponuje organizacja oraz na temat planowanych projektów. Na bieżąco tłumaczone są także komunikaty prasowe organizacji, przedstawiające odkrycia dokonywane instrumentami należącymi do ESO.

    "Polska witryna jest elementem sieci popularyzacji nauki ESO, nazwanej ESON. Sieć działa w krajach członkowskich organizacji i w wybranych państwach nienależących do ESO" - mówi Krzysztof Czart z portalu Astronomia.pl, który odpowiada za polską wersję stron ESO.

    Strony ESO po polsku można znaleźć pod adresem www.eso.org/public/poland/    CZA

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/ jra/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Europejskie Obserwatorium Południowe (ang. European Southern Observatory - ESO) – międzynarodowa organizacja zrzeszająca europejskie kraje, powołana w 1962 roku w celu budowy i utrzymywania obserwatoriów astronomicznych na półkuli południowej. Lista obserwatoriów astronomicznych: Lista zawiera grupy wybranych obserwatoriów astronomicznych, które można sortować według nazwy, roku założenia, położenia geograficznego oraz międzynarodowego kodu obserwatorium. Wykorzystano w tym celu dane m.in. z Wikipedii angielskojęzycznej. Główny podział obserwatoriów astronomicznych specyfikują następujące kategorie: kosmiczne, atmosferyczne, naziemne i podziemne. Ponadto wiele nowoczesnych teleskopów to urządzenia bardzo precyzyjne, a co za tym idzie zdolne do selektywnych obserwacji. Dlatego można też mówić o obserwatoriach nastawionych na zbieranie danych astronomicznych pochodzących z różnych części widma elektromagnetycznego (np. obserwacje w ultrafiolecie, radiowe, rentgenowskie, w obszarze promieni gamma itp.). Obserwacje kosmiczne, dokonywane przez teleskopy poza atmosferą Ziemi, cechują się niespotykaną dotąd dokładnością. Postęp nowej generacji tzw. optyki adaptatywnej pozwala także teleskopom naziemnym znacznie poszerzyć swoją precyzję. HARPS – skrót od angielskiego High Accuracy Radial velocity Planet Searcher, czyli bardzo dokładny poszukiwacz planet pozasłonecznych metodą prędkości radialnej, z dokładnością pomiarów do 1 m/s. Jest to spektrometr zainstalowany na 3,6-metrowym teleskopie w obserwatorium La Silla należącym do ESO. Prędkość radialną mierzy poprzez analizę widma gwiazd.

    Ogromnie Wielki Teleskop Europejski (European Extremely Large optical/near-infrared Telescope - E-ELT) – projekt największego na świecie teleskopu optycznego opracowany przez Europejskie Obserwatorium Południowe (ESO). NTT (ang. New Technology Telescope) – teleskop należący do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO), znajdujący się w Obserwatorium La Silla położonym około 600 km na północ od Santiago de Chile. Jest to pierwszy teleskop na Ziemi, którego główne lustro jest kontrolowane przez komputer oraz w którym zastosowano technikę optyki aktywnej.

    Teleskopy Kecka – dwa wielkie teleskopy (Keck I i Keck II) pracujące w zakresie światła widzialnego i podczerwieni z tzw. optyką aktywną. Znajdują się w obserwatorium Mauna Kea na Hawajach na wysokości 4145 m n.p.m. Są oddalone od siebie o 85 metrów. Posiadają segmentowe zwierciadła o średnicy 10 metrów złożone z 36 ściśle przylegających sześciokątnych segmentów o grubości 8 cm. Teleskopy połączone razem tworzą interferometr Kecka, będący największym teleskopem na świecie. HD 40307 g – planeta pozasłoneczna najprawdopodobniej typu superziemia, orbitująca wokół gwiazdy HD 40307. Odkryta została w 2012 metodą pomiaru zmian prędkości radialnej przy pomocy urządzenia HARPS należącego do Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO). Masa planety wynosi przynajmniej 7,1 masy Ziemi, krąży ona w ekosferze gwiazdy.

    Obserwatorium Gemini (ang. Gemini Observatory) – obserwatorium astronomiczne składające się z dwóch 8,1-metrowych teleskopów optycznych, znajdujących się w dwóch różnych miejscach Ziemi. Bliźniacze teleskopy zostały skonstruowane i są użytkowane przez konsorcjum, w którego skład wchodzą Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Kanada, Chile, Brazylia, Argentyna oraz Australia. Konsorcjum jest nadzorowane przez Uniwersyteckie Stowarzyszenie Badań Astronomicznych (Association of Universities for Research in Astronomy – AURA), zaś centrala obserwatorium znajduje się w Hilo na Hawajach. VISTA Variables in the Via Lactea (VVV) – jeden z sześciu dużych przeglądów wykonywanych przez teleskop VISTA znajdujący się w należącym do ESO obserwatorium Paranal w Chile.

    KMOS (skrót od K-band Multi-Object Spectrograph) – wieloobiektowy spektrograf, zamontowany na należącym do ESO Teleskopie Głównym nr 1 Bardzo Dużego Teleskopu (VLT) w Obserwatorium Paranal w Chile. Jest przeznaczony do badania procesów fizycznych, które napędzają powstawanie i ewolucję młodych galaktyk we wczesnym Wszechświecie.

    Scandic Hotels – sieć hotelowa z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), której największa liczba hoteli zlokalizowana jest w krajach nordyckich. Oprócz hoteli w Szwecji, Norwegii, Finlandii i Danii, sieć posiada również obiekty w Estonii, Holandii, Niemczech, Belgii i Polsce. Właścicielem sieci jest EQT Partners.

    Sea Life Centres – sieć 26 placówek akwariów o charakterze morskich parków rozrywki, funkcjonująca w nastepujących krajach Belgia, Anglia, Finlandia, Francja, Niemcy, Holandia, Irlandia, Dania, Włochy, Szkocja, Hiszpania, Portugalia oraz Stany Zjednoczone. Właścicielem sieci jest Merlin Entertainments. Część placówek pełni funkcję morskich parków rozrywki.

    Dodano: 18.08.2010. 00:17  


    Najnowsze