• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Luty - dobry miesiąc na obserwację planet

    01.02.2012. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W lutym możemy bez problemów obserwować wszystkie planety widoczne gołym - od Merkurego po Uran - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN. W lutym zaczynamy już wyraźnie odczuwać wydłużenie się dnia, którego w tym miesiącu przybywa prawie dwie godziny. W Warszawie, 1 lutego Słońce wzejdzie o godzinie 7:18, a zajdzie o 16:22. Natomiast 29 lutego wschód możemy obserwować o 6:24, a zachód o 17:14. W lutym nasza dzienna gwiazda wstępuje w znak Ryb.

    Kolejność faz Księżyca jest w lutym następująca: pełnia - 7 II o godz. 22:54, ostatnia kwadra - 14 II o godz. 18:04 i nów - 22 II o godz. 23:35. Najbliżej Ziemi Srebrny Glob znajdzie się 11 lutego o godzinie 19:33, a najdalej 27 lutego o godzinie 15:03.

    Pod koniec miesiąca możemy próbować dojrzeć Merkurego. Widać go wieczorem, godzinę po zachodzie Słońca, nisko bo około 9 stopni nad południowo-zachodnim horyzontem. Na szczęście blask planety jest spory bo wynosi aż -0.9 wielkości gwiazdowych.

    Wciąż trwa sezon na Wenus, która świeci jako Gwiazda Wieczorna około 20 stopni nad południowo-zachodnim horyzontem. Warunki do jej obserwacji są bardzo dobre.

    Mars zbliża się do opozycji, która wystąpi w marcu, więc warunki do jego obserwacji są bardzo dobre. Jest on widoczny przez prawie całą noc i świeci z jasnością -1.0 wielkości gwiazdowych w konstelacji Lwa.

    Choć sezon na obserwacje Jowisza się kończy, największą planetę Układu Słonecznego wciąż możemy oglądać wieczorem w konstelacji Barana. Dla odmiany w drugiej połowie nocy dojrzymy Saturna, świecącego w konstelacji Panny. On też, podobnie jak Mars, zbliża się do opozycji, która w jego przypadku wystąpi w kwietniu.

    Na początku lutego, wieczorem, możemy jeszcze próbować dojrzeć planetę Uran.

    Godzinę po zachodzie Słońca świeci on około 20 stopni nad południowo-zachodnim horyzontem. Najłatwiej będzie go odnaleźć 10 lutego, bo tego dnia, na odległość tylko 0.3 stopni od niego zbliży się bardzo jasna Wenus.

    Neptun i Pluton znajdują się na niebie blisko Słońca i ich obserwacje w lutym są bardzo trudne albo wręcz niemożliwe.

    Najbliższe tygodnie to dobry czas do podziwiania planetoidy (433) Eros.

    W lutym przesuwa się ona na tle gwiazd z konstelacji Sekstantu i Hydry.

    Do jej dojrzenia będziemy musieli użyć lornetki lub teleskopu.

    W lutym nie ma żadnego dużego roju meteorów. W połowie lutego, pojawiają się tylko pierwsze meteory ze słabego roju Delta Leonidów. Swoje maksimum osiągają 25 lutego, a aktywność kończą 10 marca.

    PAP - Nauka w Polsce

    aol/ tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Heliakalny wschód – moment, gdy dany obiekt astronomiczny (gwiazda, planeta lub księżyc) staje się po raz pierwszy widoczny na wschodzie o świcie, po okresie gdy był zakryty przez horyzont lub niewidoczny z powodu jasno świecącego Słońca. Po swoim heliakalnym wschodzie każdego następnego dnia gwiazda pojawia się nieco wcześniej i widoczna jest przez dłuższy okres zanim jej światło przestanie być widoczne (Słońce przesuwa się na wschód względem gwiazd po ekliptyce). W końcu gwiazda przestaje być widoczna na niebie o świcie, gdyż znika pod zachodnim horyzontem – jest to heliakalny zachód. Po około roku astronomicznym gwiazda będzie miała ponownie swój heliakalny wschód. Ursydy (URS) – rój meteorów związany z kometą 8P/Tuttle, który możemy obserwować od 17 do 26 grudnia. Maksimum roju przypada na 22-23 grudnia. Obfitość roju wynosi ok. 10 zjawisk na godzinę a jego radiant znajduje się w Małej Niedźwiedzicy w pobliżu gwiazdy β UMi. Prędkość meteorów z roju wynosi 34 km/s. Dwukrotnie, w 1945 i 1986 roku, odnotowano wysoką aktywności tego roju, wówczas jego obfitość sięgała 100 meteorów w ciągu godziny. omikron Centaurydy (OCE) – coroczny rój meteorów aktywny od 31 stycznia do 19 lutego. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Centaura. Maksimum roju przypada na 11 lutego, jego aktywność jest określana jako niska, a obfitość roju wynosi 2 meteory/h. Prędkość w atmosferze meteorów tego roju to 51 km/s.

    delta Leonidy (δ Leonidy, DLE) – słaby rój meteorów aktywny od 15 lutego do 10 marca. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Lwa. Maksimum roju przypada na 24 lutego, jego aktywność jest określana jako średnia, a obfitość roju wynosi 2 meteory/h. Prędkość meteorów tego roju to 23 km/s. delta Leonidy związane są z planetoidą (4450) Pan. delta Velidy (DVE) – coroczny rój meteorów aktywny od 22 stycznia do 21 lutego. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Żagla. Maksimum roju przypada na 9 lutego, jego aktywność jest określana jako niska, a obfitość roju wynosi 1 meteor/h. Prędkość w atmosferze meteorów tego roju to 33 km/s.

    alfa Centaurydy (ACE) – niewidoczny z terenu Polski rój meteorów aktywny od 28 stycznia do 21 lutego. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Centaura. Maksimum roju przypada na 7 lutego, jego aktywność jest określana jako średnia, a obfitość roju wynosi 5 meteorów/h. Meteory alfa Centauryd osiągają w atmosferze prędkość 56 km/s. alfa Hydrydy (AHY) – coroczny rój meteorów aktywny od 5 stycznia do 14 lutego. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Hydry. Maksimum roju przypada na 19 stycznia, jego aktywność jest określana jako niska, a obfitość roju wynosi 2 meteory/h. Prędkość w atmosferze meteorów tego roju jest średnia (44 km/s).

    Opozycja (przeciwstawienie) – sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się – oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi – naprzeciwko siebie na niebie. Oznacza to, że ich długości ekliptyczne różnią się o 180°. Potocznie mianem opozycji pewnego ciała niebieskiego określa się opozycję tego ciała niebieskiego i Słońca, np. opozycja Marsa oznacza, że Mars i Słońce znajdują się po przeciwnych stronach Ziemi. Możliwa jest opozycja Księżyca (jest wtedy w pełni) oraz planet górnych: Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, gdyż tylko dla tych Ziemia może znaleźć się pomiędzy Słońcem a planetą. Merkury – najmniejsza i najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Jako planeta wewnętrzna znajduje się dla ziemskiego obserwatora zawsze bardzo blisko Słońca, dlatego jest trudna do obserwacji. Mimo to należy do planet widocznych gołym okiem i była znana już w starożytności. Merkurego dojrzeć można jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca.

    Skorpion (znany także jako Niedźwiadek, łac. Scorpius, dop. Scorpii, skrót Sco) – jedna z konstelacji zodiakalnych. Znajduje się na południowej półkuli nieba, jednak pod koniec lata z terenów Polski da się niekiedy dojrzeć tuż ponad horyzontem kilka gwiazd tego gwiazdozbioru, między innymi β, σ, π i α Scorpii (Antares). W całości widoczny na południe od równoleżnika 45°N. W naszych czasach przez gwiazdozbiór Skorpiona przebiega tylko 6,5° ekliptyki – nieco ponad 1/5 znaku. Słońce przebywa na tle tego gwiazdozbioru od 23 do 30 listopada, po czym kolejne trzy tygodnie spędza w nie należącym do Zodiaku gwiazdozbiorze Wężownika. Liczba gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem wynosi około 100. Najjaśniejszą gwiazdą tej konstelacji jest Antares.

    gamma Normidy (GNO) – coroczny rój meteorów aktywny od 25 lutego do 22 marca. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Węgielnicy. Maksimum roju przypada na 13 marca, jego aktywność jest określana jako średnia, a obfitość roju wynosi 4 meteory/h. Prędkość w atmosferze meteorów tego roju to 56 km/s.

    theta Centaurydy (TCE) – coroczny rój meteorów aktywny od 23 stycznia do 12 marca. Jego radiant znajduje się w gwiazdozbiorze Centaura. Maksimum roju przypada na 2 lutego, jego aktywność jest określana jako niska, a obfitość roju wynosi 4 meteory/h. Prędkość w atmosferze meteorów tego roju to 60 km/s.

    Dodano: 01.02.2012. 00:04  


    Najnowsze