• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Maj sezonem na Westę

    04.05.2011. 00:11
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W maju wystąpią dobre warunki do obserwacji planetoidy Westy, którą będzie można dostrzec nawet "gołym okiem" - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.


    Gdy zastanowimy się, które planety możemy zobaczyć gołym okiem, jednym tchem wymienimy Merkurego, Wenus, Marsa, Jowisza i Saturna. Okazuje się jednak, że w zasięgu nieuzbrojonego wzroku, nawet bez konieczności wyjeżdżania w jakieś wyjątkowo ciemne i odludne strony, są jeszcze Uran i planetoida Westa, których maksymalny blask sięga niespełna 5.5 wielkości gwiazdowej. Osoba obdarzona dobrym wzrokiem, w dobrych warunkach, jest w stanie zobaczyć gwiazdy nawet trzykrotnie od nich słabsze.

    Westa była czwartą z kolei odkrytą planetoidą i po raz pierwszy dojrzał ją niemiecki astronom Heinrich Wilhelm Olbers w marcu 1807 roku. Obecnie wiemy, że jest to ciało o średnicy około 530 kilometrów, poruszające się po prawie kołowej orbicie o promieniu 2.4 jednostki astronomicznej, której pełen obieg zajmuje 1325 dni.

    Za najsłabsze gwiazdy widoczne gołym okiem uznaje się te o jasności 6.5 magnitudo, choć tak naprawdę bardzo dużo zależy od wzroku danego człowieka i warunków w jakich on obserwuje. Osoby obdarzone bardzo dobrym wzrokiem, obserwujące z wyjątkowo ciemnych miejsc są bowiem w stanie dojrzeć gwiazdy o jasności nawet 7.0-7.5 mag.

    W maju do opozycji zbliża się planetoida Westa. Nie będzie to jeszcze dokładnie opozycja, przez co blask Westy nie będzie maksymalny. O ile jednak na początku miesiąca jej jasność będzie wynosić 7.3 mag, to pod koniec już 6.9 mag. Są to wartości, które pozwalają na próbę dojrzenia jej "gołym okiem". Oczywiście trzeba mieć świetny wzrok i obserwować z bardzo ciemnego miejsca. Ważna jest też adaptacja wzroku do ciemności, która powinna potrwać co najmniej kilkanaście minut.

    Nawet jeśli jednak nasz wzrok lub warunki w jakich obserwujemy nie pozwolą nam dojrzeć Westy gołym okiem, wystarczy użyć zwykłej lornetki. Nawet mały instrument o średnicy obiektywu 30-40 mm pozwoli bez problemu dojrzeć planetoidę.

    W maju Westa przesuwa się na tle gwiazd z konstelacji Koziorożca, co pozwala obserwować ją prawie przez całą noc. Najlepsze warunki występują jednak trochę po północy, gdy obiekt góruje około 20 stopni nad horyzontem.

    Ponieważ blask Westy cały czas rośnie, w czerwcu planetoida będzie jeszcze jaśniejsza niż w maju. Z jednej strony będzie ją łatwiej dojrzeć, z drugiej strony obserwacje będą utrudniać krótkie i jasne czerwcowe noce. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

     tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Rheasilvia – największy krater uderzeniowy na powierzchni planetoidy (4) Westa o średnicy 505 kilometrów, co stanowi 90% średnicy planetoidy. Zajmuje dużą część półkuli południowej Westy, sprawiając, że jej kształt odbiega od pierwotnej elipsoidy hydrostatycznej.

    (2) Pallas – duża planetoida krążąca w pasie planetoid w Układzie Słonecznym, druga odkryta planetoida (po Ceres), druga pod względem objętości i trzecia pod względem masy. Szacuje się, że jej masa stanowi 7% łącznej masy pasa planetoid. Ma masę o 10-30% mniejszą niż (4) Westa; jej średnica to ok. 544 km, jest zatem nieco większa od Westy. Prawdopodobnie jest to protoplaneta pozostała z okresu formowania się Układu Słonecznego.

    Czerwony karzeł – gwiazda ciągu głównego późnego typu widmowego (K, M, rzadko L). Gwiazdy te mają masy, rozmiary i jasność niższe niż Słońce, a temperatury ich powierzchni są niższe niż 4000 K. Czerwone karły stanowią najliczniejszy typ gwiazd we Wszechświecie, jednak z powodu ich małej jasności nie są widzialne gołym okiem. W Drodze Mlecznej około 80% gwiazd jest czerwonymi karłami, w galaktykach eliptycznych ich liczba w stosunku do jaśniejszych gwiazd jest nawet 20 razy większa. Z powodu wolnego tempa syntezy wodoru, świecą one długo i ewoluują powoli; szacowany czas życia czerwonych karłów sięga 10 bilionów lat.

    Czerwony karzeł – gwiazda ciągu głównego późnego typu widmowego (K, M, rzadko L). Gwiazdy te mają masy, rozmiary i jasność niższe niż Słońce, a temperatury ich powierzchni są niższe niż 4000 K. Czerwone karły stanowią najliczniejszy typ gwiazd we Wszechświecie, jednak z powodu ich małej jasności nie są widzialne gołym okiem. W Drodze Mlecznej około 80% gwiazd jest czerwonymi karłami, w galaktykach eliptycznych ich liczba w stosunku do jaśniejszych gwiazd jest nawet 20 razy większa. Z powodu wolnego tempa syntezy wodoru, świecą one długo i ewoluują powoli; szacowany czas życia czerwonych karłów sięga 10 bilionów lat.

    Czerwony karzeł – gwiazda ciągu głównego późnego typu widmowego (K, M, rzadko L). Gwiazdy te mają masy, rozmiary i jasność niższe niż Słońce, a temperatury ich powierzchni są niższe niż 4000 K. Czerwone karły stanowią najliczniejszy typ gwiazd we Wszechświecie, jednak z powodu ich małej jasności nie są widzialne gołym okiem. W Drodze Mlecznej około 80% gwiazd jest czerwonymi karłami, w galaktykach eliptycznych ich liczba w stosunku do jaśniejszych gwiazd jest nawet 20 razy większa. Z powodu wolnego tempa syntezy wodoru, świecą one długo i ewoluują powoli; szacowany czas życia czerwonych karłów sięga 10 bilionów lat.

    (61208) Stonařov - planetoida z pasa głównego okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 33 dni w średniej odległości 2,56 j.a. Została odkryta 30 lipca 2000 roku w Kleť Observatory w pobliżu Czeskich Budziejowic przez Janę Tichą i Miloša Tichego. Nazwa planetoidy pochodzi od Stonařov, niewielkiej miejscowości na Morawach, gdzie 22 maja 1808 spadł metoryt z grupy achondrytów związany z planetoidą (4) Westa. Nazwa została nadana z okazji 200. rocznicy upadku meteorytu oraz odkrycia 29 marca 1807 roku Westy. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (61208) 2000 OD8.

    (61208) Stonařov - planetoida z pasa głównego okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 33 dni w średniej odległości 2,56 j.a. Została odkryta 30 lipca 2000 roku w Kleť Observatory w pobliżu Czeskich Budziejowic przez Janę Tichą i Miloša Tichego. Nazwa planetoidy pochodzi od Stonařov, niewielkiej miejscowości na Morawach, gdzie 22 maja 1808 spadł metoryt z grupy achondrytów związany z planetoidą (4) Westa. Nazwa została nadana z okazji 200. rocznicy upadku meteorytu oraz odkrycia 29 marca 1807 roku Westy. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (61208) 2000 OD8.

    Dodano: 04.05.2011. 00:11  


    Najnowsze