• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Neptun w opozycji

    19.08.2010. 07:46
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W czwartek o godzinie 17 naszego czasu, Neptun znajdzie się w opozycji do Słońca - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Opozycją, astronomowie nazywają takie ustawienie planety zewnętrznej, w którym świeci ona dokładnie po przeciwnej stronie nieba niż Słońce. Oznacza to, że długości ekliptyczne planety i Słońca różnią się o 180 stopni. Taka konfiguracja zawsze stwarza bardzo dobre warunki do obserwacji ciała będącego w opozycji. Znajduje się ono bowiem najwyżej nad horyzontem w okolicach północy, przez co jego obserwacje są najłatwiejsze. Dodatkowo jego odległość od Ziemi jest najmniejsza, a przez to blask największy.

    19 sierpnia, o godzinie 17 naszego czasu w opozycji do Słońca znajdzie się najdalsza, pełnoprawna planeta Układu Słonecznego - Neptun. Stworzy to bardzo dobre warunki do jego obserwacji.

    Neptun świeci teraz na granicy konstelacji Wodnika i Koziorożca, około dwóch stopni od gwiazdy Jota Wodnika. Planeta ma jasność 7.8 wielkości gwiazdowej, więc do jej obserwacji musimy użyć lornetki lub teleskopu. Około północy planetę znajdziemy 25 stopni nad południowym horyzontem. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

    krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    GJ 436 b – planeta pozasłoneczna obiegająca gwiazdę GJ 436, której obecność wykryto w roku 2004 na podstawie obserwacji ruchów gwiazdy macierzystej. Jest to tzw. gorący neptun - planeta o masie zbliżonej do masy Neptuna, ale jej orbita znajduje się bardzo blisko gwiazdy centralnej. W momencie odkrycia była jedną z najmniejszych znanych planet pozasłonecznych. Na jeden obieg GJ 436 b potrzebuje tylko 2 dni 15 godzin i 30 minut. Opozycja (przeciwstawienie) – sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się – oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi – naprzeciwko siebie na niebie. Oznacza to, że ich długości ekliptyczne różnią się o 180°. Potocznie mianem opozycji pewnego ciała niebieskiego określa się opozycję tego ciała niebieskiego i Słońca, np. opozycja Marsa oznacza, że Mars i Słońce znajdują się po przeciwnych stronach Ziemi. Możliwa jest opozycja Księżyca (jest wtedy w pełni) oraz planet górnych: Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, gdyż tylko dla tych Ziemia może znaleźć się pomiędzy Słońcem a planetą. Zjawisko Seeligera jest to efekt związany ze zwiększeniem jasności ciała niebieskiego Układu Słonecznego, gdy jest ono w opozycji względem Słońca. Zjawisko to zostało zaobserwowane przez niemieckiego astronoma Hugo von Seeligera. Zauważył on, że pierścienie Saturna są bardziej widoczne gdy planeta ta znajdzie się w opozycji.

    Planeta zewnętrzna to planeta, której orbita leży w zewnętrznym obszarze rozpatrywanego systemu planetarnego. W Układzie Słonecznym granicą części "wewnętrznej" i "zewnętrznej" jest pas planetoid, planetami zewnętrznymi są więc wszystkie planety-olbrzymy: Jowisz, Saturn, Uran i Neptun. Pełnia – faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Dokładniej, pełnia występuje wtedy, gdy geocentrycznie widoczne (ekliptyczne) długości Słońca i Księżyca różnią się o 180 stopni; Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce.

    Planeta X – hipotetyczna dziewiąta planeta w Układzie Słonecznym, znajdująca się dalej od Słońca niż Neptun. W świetle obecnego stanu wiedzy takie ciało, jeżeli istnieje, musi znajdować się jeszcze dalej od Słońca, za Pasem Kuipera. HAT-P-11 b (także Kepler-3 b) – planeta pozasłoneczna położona w gwiazdozbiorze Łabędzia oddalona o 124 ± 4 lat świetlnych (38 ± 1,3 parseków) od Ziemi. Planeta ma wielkość i masę porównywalną do Neptuna, ale temperatura powierzchni (górnego poziomu atmosfery) jest szacowana na ok. 600°C. Znajduje się ona w polu obserwacji sondy Kepler.

    Jowisz – piąta w kolejności oddalenia od Słońca i największa planeta Układu Słonecznego. Jego masa jest nieco mniejsza niż jedna tysięczna masy Słońca, a zarazem dwa i pół raza większa niż łączna masa wszystkich innych planet w Układzie Słonecznym. Wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem tworzy grupę gazowych olbrzymów, nazywaną czasem również planetami jowiszowymi. Pierścień planetarny – pierścień złożony z cząsteczek pyłu i innych małych cząstek orbitujących dookoła planety w cienkim obszarze o kształcie dysku. Najbardziej spektakularne i znane pierścienie planetarne należą do Saturna, ale wszystkie cztery największe planety Układu Słonecznego (gazowe olbrzymy: Jowisz, Saturn, Uran i Neptun) mają układy pierścieni.

    Nereida (Neptun II) – siódmy w kolejności odległości od planety księżyc Neptuna, odkryty 1 maja 1949 roku przez Gerarda Kuipera. Nazwa pochodzi od nereid, nimf morskich w mitologii greckiej.

    Dodano: 19.08.2010. 07:46  


    Najnowsze