• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niebo w lutym

    01.02.2011. 13:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Tegoroczny luty nie obfituje w dużą liczbę ciekawych zjawisk astronomicznych. Główną atrakcją nocy w najbliższym miesiącu będzie Saturn zbliżający się do kwietniowej opozycji. W lutym zaczynamy już wyraźnie odczuwać wydłużenie się dnia, którego w tym miesiącu przybędzie prawie dwie godziny. W Warszawie, 1 lutego Słońce wzeszło o godzinie 7:17, a zajdzie o 16:22. Natomiast 28 lutego wschód możemy obserwować o 6:25, a zachód o 17:13. W lutym nasza dzienna gwiazda wstępuje w znak Ryb.

    Kolejność faz Księżyca jest w lutym następująca: nów - 3 II o godz. 3:31, pierwsza kwadra - 11 II o godz. 8:18, pełnia - 18 II o godz. 9:36 i ostatnia kwadra - 25 II o godz. 0:26. Najbliżej Ziemi Srebrny Glob znajdzie się 19 lutego o godzinie 8:28, a najdalej 7 lutego o godzinie 0:14.

    Merkury, Mars, Uran, Neptun i Pluton znajdują się na sferze niebieskiej blisko Słońca i ich obserwacje w lutym są albo bardzo trudne, albo niemożliwe.

    Nad ranem, nisko nad południowo-wschodnim horyzontem odnajdziemy jasną Wenus. Z jej obserwacjami lepiej nie czekać, bo warunki z czasem znacząco się pogorszą. Na początku miesiąca, godzinę przed wschodem Słońca widać ją na wysokości 13 stopni. Pod koniec lutego wysokość ta spada do tylko 7 stopni.

    Pogarszają się także warunki do obserwacji Jowisza, którego, dla odmiany, możemy obserwować wieczorem. Świeci on w konstelacji Ryb. Godzinę po zachodzie Słońca dojrzymy go, na początku miesiąca, około 30 stopni nad południowo-zachodnim horyzontem, a na końcu już niespełna 20 stopni.

    W przypadku Saturna warunki do obserwacji poprawiają się, bo planeta z dnia na dzień zbliża się do kwietniowej opozycji. Obecnie "Władca Pierścieni" świeci w gwiazdozbiorze Panny i jest widoczny w drugiej połowie nocy.

    W lutym w okolicach opozycji znajdują się dwie jasne planetoidy. Są to (7) Iris oraz (44) Nysa. Pierwszą z nich odnajdziemy w konstelacji Raka, a drugą w Lwie. Ich jasności zawierają się w przedziale 8-9 wielkości gwiazdowych, a więc są dostrzegalne przez lornetkę lub niewielki teleskop.

    W lutym nie ma aktywnego dużego roju meteorów. Można jednak liczyć na zjawiska ze słabego źródła związanego z antyhelionem, które daje meteory zdające się wybiegać z południowej części konstelacji Lwa. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Pierwsza kwadra – w astronomii, jedna z faz Księżyca, w której Ziemia, Księżyc i Słońce tworzą ze sobą kąt prosty. Księżyc w tym czasie zbliża się do pełni. W tym momencie, dla obserwatorów na Ziemi widoczna jest tylko wschodnia część tarczy Księżyca. Księżyc wschodzi w środku dnia i zachodzi w środku nocy, przez co można go bardzo wygodnie obserwować. W pobliżu granicy między oświetloną i nieoświetloną częścią Księżyca (terminator), panują najlepsze warunki do obserwacji struktur na jego powierzchni takich jak kratery, góry, doliny.

    Ostatnia kwadra (również: trzecia kwadra) – w astronomii, jedna z faz Księżyca, w której Ziemia, Księżyc i Słońce tworzą ze sobą kąt prosty. W tym momencie, dla obserwatorów na Ziemi widoczna jest tylko zachodnia część tarczy Księżyca. Podczas kwadr Słońce oświetla powierzchnię Księżyca pod małym kątem i jego formy morfologiczne są wówczas bardzo dobrze widoczne. Najlepsze warunki do obserwacji tych struktur są przy granicy między oświetloną i nieoświetloną częścią Księżyca (terminator). Faza ta ma miejsce 21 dnia czterotygodniowego cyklu. Cień, zasłaniający prawą połowę księżycowej tarczy, będzie się teraz przesuwał w lewo i po siedmiu dniach Księżyc znajdzie się w nowiu.

    Pełnia – faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Dokładniej, pełnia występuje wtedy, gdy geocentrycznie widoczne (ekliptyczne) długości Słońca i Księżyca różnią się o 180 stopni; Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce.

    Pełnia – faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Dokładniej, pełnia występuje wtedy, gdy geocentrycznie widoczne (ekliptyczne) długości Słońca i Księżyca różnią się o 180 stopni; Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce.

    Opozycja (przeciwstawienie) – sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się – oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi – naprzeciwko siebie na niebie. Oznacza to, że ich długości ekliptyczne różnią się o 180°. Potocznie mianem opozycji pewnego ciała niebieskiego określa się opozycję tego ciała niebieskiego i Słońca, np. opozycja Marsa oznacza, że Mars i Słońce znajdują się po przeciwnych stronach Ziemi. Możliwa jest opozycja Księżyca (jest wtedy w pełni) oraz planet górnych: Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, gdyż tylko dla tych Ziemia może znaleźć się pomiędzy Słońcem a planetą.

    Roczna amplituda temperatury powietrza – różnica między średnią temperaturą powietrza atmosferycznego miesiąca najcieplejszego i najchłodniejszego w roku, np. najniższa temperatura -10 stopni, a najwyższa 30 stopni daje 40 stopni Celsjusza różnicy.

    Miesiąc synodyczny, lunacja – średni czas pomiędzy kolejnymi nowiami Księżyca. Przyjmuje się, że miesiąc synodyczny trwa 29 dni 12 godzin 44 minuty i 2,9 sekundy (co daje 29,5306 średniej doby słonecznej).

    Dodano: 01.02.2011. 13:47  


    Najnowsze