• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niebo w maju

    04.05.2010. 02:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Atrakcją majowego nieba będzie stosunkowo dobra widoczność większości jasnych planet - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Badań Kosmicznych PAN.

    Deklinacja Słońca w maju wciąż rośnie, przez co dzień jest coraz dłuższy i przybywa go w sumie ponad godzinę. Dnia 1 maja w Warszawie nasza dzienna gwiazda wzejdzie o 5:06, a zajdzie o 20:01, a 31 maja wzjedzie o 4:22, zaś zajdzie o 20:46. W maju Słońce wstępuje w znak Bliźniąt.

    Ciemne i bezksiężycowe noce będziemy mieli w środku miesiąca. Kolejność faz Księżyca w maju jest bowiem następująca: ostatnia kwadra - 6 V o godz. 6:15, nów - 14 V o godz. 3:04, pierwsza kwadra - 21 V o godz. 1:43 i pełnia - 28 maja o godz. 1:07. Najbliżej Ziemi Srebrny Glob znajdzie się 20 maja o godz. 10:40, a najdalej 6 maja o godz. 23:54.

    Merkury, Uran i Neptun znajdują się na sferze niebieskiej blisko Słońca i ich obserwacje w maju są albo bardzo trudne, albo wręcz niemożliwe.

    Wieczorem, przez cały miesiąc, możemy obserwować Wenus. Godzinę po zachodzie Słońca planeta świeci około 15 stopni nad zachodnim horyzontem. Nie jest to duża wysokość, ale Wenus jest bardzo jasna, więc z jej odnalezieniem nie będzie problemów.

    W godzinach wieczornych widać także Marsa. Świeci on jednak dużo wyżej od Wenus i znajduje się obecnie na granicy konstelacji Raka i Lwa. Czerwona Planeta ma jednak jasność 1 magnitudo, a więc jest aż 100 razy słabsza od Wenus.

    Maj to miesiąc, w którym zaczyna się kolejny sezon na obserwacje Jowisza. Na początku miesiąca, godzinę przed wschodem Słońca, największą planetę Układu Słonecznego widać tylko 4 stopnie nad horyzontem. Z czasem warunki się jednak poprawiają i pod sam koniec maja wartość ta wzrasta do 13 stopni.

    Z blaskiem podobnym do Marsa świeci Saturn. Planetę z pierścieniami możemy obserwować wieczorem w gwiazdozbiorze Panny.

    W maju będziemy mogli obserwować dwie najbardziej znane planety karłowate - Plutona i Ceres. Ten pierwszy jest widoczny przez prawie całą noc w konstelacji Strzelca. Problemem jest jego mała jasność, która powoduje, że do jego obserwacji należy użyć teleskopu o średnicy zwierciadła około 25-30 cm. Do obserwacji Ceres wystarczy zwykła lornetka, bo świeci ona z jasnością około 8 wielkości gwiazdowych także w konstelacji Strzelca.

    Oprócz Plutona i Ceres możemy dojrzeć jeszcze dwie stosunkowo jasne planetoidy: (2) Pallas i (4) Vestę. Ta pierwsza znajduje się na granicy gwiazdozbiorów Korony Północnej i Wolarza, a druga w Lwie. Do obserwacji obu tych planetek wystarczy średniej wielkości lornetka.

    W dniach 19 kwietnia - 28 maja aktywny będzie rój Eta Aquarydów, związany z kometą Halley'a. Maksimum aktywności wypada 6 maja. Problem jednak w tym, że w naszych szerokościach geograficznych obserwacje Eta Aquarydów są praktycznie niemożliwe. Aby ogladać je w pełnej krasie trzeba wybrać się w okolice leżące bliżej równika. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

    kap



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim widocznym na niebie, po Słońcu i Księżycu. Jej obserwowana wielkość gwiazdowa sięga –4,6 i jest wystarczająca, aby światło odbite od Wenus powodowało powstawanie cieni. W związku z tym, że Wenus jest bliżej Słońca niż Ziemia, zawsze jest ona widoczna w niewielkiej odległości od niego; jej maksymalna elongacja to 47,8°. Odległość Wenus od Ziemi waha się od 40 do 259 mln km. Uran − gazowy olbrzym, siódma w kolejności od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest także trzecią pod względem wielkości i czwartą pod względem masy planetą naszego systemu. Nazwa planety pochodzi od Uranosa, który był bogiem i uosobieniem nieba w mitologii greckiej (klasyczna greka: Οὐρανός), ojcem Kronosa (Saturna) i dziadkiem Zeusa (Jowisza). Choć jest widoczny gołym okiem, podobnie jak pięć innych planet, umknął uwadze starożytnych obserwatorów ze względu na niską jasność i powolny ruch po sferze niebieskiej. Sir William Herschel ogłosił odkrycie planety w dniu 13 marca 1781, po raz pierwszy w historii nowożytnej rozszerzając znane granice Układu Słonecznego. Uran to również pierwsza planeta odkryta przy pomocy teleskopu. Merkury – najmniejsza i najbliższa Słońcu planeta Układu Słonecznego. Jako planeta wewnętrzna znajduje się dla ziemskiego obserwatora zawsze bardzo blisko Słońca, dlatego jest trudna do obserwacji. Mimo to należy do planet widocznych gołym okiem i była znana już w starożytności. Merkurego dojrzeć można jedynie tuż przed wschodem lub tuż po zachodzie Słońca.

    Gliese 832 c – planeta pozasłoneczna typu skalistego odkryta w 2014. Planeta orbituje wokół gwiazdy Gliese 832 położonej w odległości około 16 lat świetlnych od Ziemi (4,95 parseka) i jest drugą po Gliese 832 b planetą odkrytą w tym układzie planetarnym. Skala podobieństwa do Ziemi Gliese 832 c jest szacowana na 0,81 i planeta ta jest teoretycznie najlepszym znanym kandydatem na świat będący w stanie posiadać życia pozaziemskiego, ale przy jej masie może także posiadać bardzo gęstą atmosferę i panujące na niej warunki mogą bardziej przypominać Wenus niż Ziemię. Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej.

    Program Wega – program bezzałogowych lotów kosmicznych sond, mających zbadać planetę Wenus oraz kometę Halleya. Nazwa Wega pochodzi od początkowych sylab słów Wenera (Wenus) i Gallej (kometa Halleya). Na całą misję składały się dwa statki, Wega 1 oraz Wega 2, które zostały wystrzelone przez ZSRR w grudniu 1984.

    Dodano: 04.05.2010. 02:17  


    Najnowsze