• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowa europejska rakieta Vega gotowa do startu z polskim satelitą

    25.01.2012. 08:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) poinformowała, że jej nowa rakieta nośna Vega przeszła pozytywnie kolejny etap testów i jest gotowa do swojego pierwszego startu, który ma nastąpić 9 lutego. Wyniesie na orbitę m.in. polskiego satelitę PW-Sat.

    Końcowa procedura testów nowej europejskiej rakiety nośnej została ukończona. Cała procedura przygotowań do startu rozpoczęła się w listopadzie ubiegłego roku zamontowaniem pierwszego członu P80 na platformie startowej. Potem domontowano drugi i trzeci człon (na paliwo stałe) oraz górny czwarty człon (na paliwo ciekłe).

    Wszystkie cztery człony rakiety przeszły pomyślne testy końcowe, które obejmowały m.in. sprawdzenie systemów awioniki, prowadzenia, telemetrii, paliwa, oddzielania członów, a także systemów bezpieczeństwa. Całość została ustawiona w tryb startowy i dokonano symulacji startu oraz kolejnych etapów lotu.

    Teraz inżynierowie i technicy ESA dokonają końcowej integracji systemów na platformie startowej, aby 9 lutego rakieta Vega mogła wystartować do pierwszego lotu w kosmos, oznaczonego jako VV01. Wystrzelenie nastąpi z Europejskiego Portu Kosmicznego w Kourou w Gujanie Francuskiej.

    Rakieta wyniesie na orbitę 9 satelitów: LARES i ALMASat-1 z Włoskiej Agencji Kosmicznej oraz siedem minisatelitów CubeSat zbudowanych przez europejskie uniwersytety. W gronie tym znajdzie się polski minisatelita PW-Sat, zbudowany przez studentów Politechniki Warszawskiej we współpracy z Centrum Badań Kosmicznych PAN.

    PAP - Nauka w Polsce

    cza/ agt/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    MaSat-1 (wym. po węgiersku Maszat 1) - satelita technologiczny typu CubeSat, pierwszy węgierski sztuczny satelita na orbicie okołoziemskiej. Został wystrzelony 13 lutego 2012 z kosmodromu w Gujanie Francuskiej przy użyciu włoskiej rakiety Vega, wraz z włoskimi satelitami LARES i AlmaSat-1 oraz 6 innymi satelitami typu CubeSat budowanymi na europejskich uczelniach, w tym z polskim satelitą PW-Sat. Zadaniem MaSat-1 jest przeprowadzanie obserwacji Ziemi za pomocą kamery VGA i przesył zdjęć na częstotliwości 437,345 MHz. Po udanym starcie Węgry stały się 47 państwem, którego satelita po raz pierwszy znalazł się na orbicie. Insat 3E – satelita komunikacyjny zbudowany przez Indyjską Organizację Badań Kosmicznych (ISRO), czwarty z serii Insat-3. Wystrzelony został 27 września 2003 z należącego do Europejskiej Agencji Kosmicznej kompleksu startowego ELA-3 w Gujańskim Centrum Kosmicznym (Kourou, Gujana Francuska) na pokładzie rakiety nośnej Ariane 5G V162 wraz z satelitą Eurobird 3 zbudowanym przez Eutelsat oraz sondą księżycową SMART-1 należącą do ESA. Konfiguracja startowa tej rakiety była następująca: bezpośrednio na drugim stopniu rakiety umieszczono sondę SMART-1, Eurobird 3 umieszczony był na adapterze ACU, pod którym ukryto SMART-1, później dodany został adapter SYLDA wraz z Insatem 3E. Vanguard – pierwsza amerykańska rakieta nośna. Powstała na bazie cywilnych rakiet atmosferycznych Viking. Konstrukcję rakiety nadzorowała Marynarka Wojenna USA. Vanguard, w ramach Międzynarodowego Roku Geofizyki, miał wynieść pierwszego amerykańskiego sztucznego satelitę. Jednak fiasko programu (wysoka zawodność) zadecydowało, że pierwszego satelitę USA wyniosła rakieta Jupiter C. Drugi stopień rakiety był później użyty w rakietach rodzin Able, Delta, Able-Star. Trzeci stopień na paliwo stałe był używany w rakietach Scout, pociskach UGM-27 Polaris i LGM-30 Minuteman.

    Rakieta na paliwo stałe jest rakietą z silnikiem wykorzystującym paliwo stałe (paliwo/utleniacz). Pierwsze rakiety zasilane prochem były wykorzystywane w działaniach militarnych już w XII wieku w Chinach. Wszystkie rakiety korzystały z paliwa w stanie stałym lub w formie proszku aż do XX wieku, kiedy rakiety na paliwo płynne i rakiety z silnikiem hybrydowym umożliwiły osiągnięcie lepszych osiągów i większej kontroli. SOHO (ang. Solar and Heliospheric Observatory) – projekt badawczy współtworzony przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) oraz Narodową Agencję Aeronautyki i Przestrzeni Kosmicznej (NASA). W ramach projektu, 2 grudnia 1995 roku, w stronę Słońca została wystrzelona rakieta, która wyniosła bezzałogową sondę kosmiczną na orbitę okołosłoneczną.

    Meteor-2K – rakieta będąca rozwinięciem rakiety Meteor-2. Rakieta Meteor-2K była jednostopniową rakietą na paliwo stałe. Była to największa i najbardziej zaawansowana technologicznie polska rakieta badawcza. Do kadłuba rakiety Meteor-2, dodano dwa silniki pomocnicze będące wersją silnika rakiety Meteor-1, odrzucane po starcie na małej wysokości. Dzięki takiemu ulepszeniu rakieta przestała być zbyt czuła na podmuchy wiatru podczas startu oraz osiągnęła zakładany pułap lotu 90 km. Rakieta startowała ze stałej wyrzutni typu W-120 o długości prowadnicy 14 m, stałym azymucie strzału 300° oraz kącie podniesienia regulowanym w zakresie od 75° do 92°. W chwili startu rakiety następował zapłon silników pomocniczych a po przesunięciu się rakiety o 5 cm na wyrzutni uruchamiał się silnik główny. Rakieta opuszczała stanowisko startowe z prędkością 35 m/s. Po 2,3 s, na wysokości 440 m kończyły pracę silniki pomocnicze i odpadały od rakiety. Praca silnika głównego trwała 18 s do wysokości około 14,5 km. W 120 s lotu następowało odrzucenie stożka przedniego rakiety i wyrzucenie zasobnika z dipolami oraz ich automatyczne uwolnienie z zasobników. Monitorowanie przemieszczania się dipoli w atmosferze pozwalało ocenić siłę i kierunek wiatrów. Siła bezwładności odrzuconego i oddalającego się od rakiety stożka przedniego (głowicy rakiety) powodowała wyciągnięcie na zewnątrz sondy badawczej "RAMZES", umieszczonej w głowicy rakiety i jej spadochronu. Przez pierwsze 5 s po oddzieleniu od rakiety głowica pozostawała połączona z sondą. Po tym czasie odcinane były linki łączące głowicę i sondę, która następnie już samodzielnie opadała na spadochronie na ziemię. Rakieta po raz pierwszy wystartowała 10 lipca 1970 r. 7 października tego samego roku przeprowadzono kolejne dwa, udane starty i na tym zakończono loty rakiety Meteor-2K. Całością prac nad rakietą kierował mgr inż. Jerzy Haraźny. Za próby w locie odpowiedzialny był mgr inż. Grzegorz Pawlak. Starty przeprowadzano na Stacji Sondażu Rakietowego w Łebie. Stację zlokalizowano na przesmyku lądowym pomiędzy morzem a jeziorem Łebsko. Podczas wojny mieścił się tu poligon rakietowy niemieckiej firmy Rheinmetall-Borsig z Dusseldorfu. Vega (wł. Vettore Europeo di Generazione Avanzata) – nowa rakieta nośna o niskim udźwigu użytkowana przez Europejską Agencję Kosmiczną. Ma ona stanowić konkurencję dla pozostałych rakiet o niskim udźwigu stosowanych obecnie. Wykorzystywana jest do startów komercyjnych.

    Scout X-1 – amerykańska czterostopniowa rakieta nośna. Pierwsza rakieta całkowicie na paliwo stałe użyta do wyniesienia satelitów na orbitę. Epsilon – japońska rakieta nośna całkowicie zasilana paliwem stałym. Jest ona bezpośrednią następczynią rakiety M-5. Jako pierwszy stopień zostanie wykorzystany stopień SRB-A3 (wykorzystywany w rakietach H-IIA i H-IIB), drugim będzie M-34, trzecim zostanie KM-V2. Taki zestaw może wynieść 1200 kg na niską orbitę okołoziemską o parametrach 250 km x 500km. Pierwszy start tej rakiety planowany jest na 14 września 2013, wtedy ma zostać wyniesiony satelita SPRINT-A.

    Falcon 1 — komercyjna, dwustopniowa rakieta nośna, najmniejsza z rodziny Falcon, skonstruowana przez prywatną amerykańską firmę SpaceX. Pierwsza na świecie prywatna rakieta nośna na paliwo ciekłe. Powstała z myślą o możliwie najmniejszych kosztach produkcji i obsługi, dlatego też jej pierwszy stopień jest częściowo wielorazowego użytku. SpaceX podaje cenę rakiety (wraz z kosztami startu, ubezpieczenia i kosztów montażu ładunku) na 7,9 mln USD (na rok 2008). Jest więc prawdopodobnie najtańszą na świecie rakietą nośną. Porównywalna rakieta Pegasus, wraz z wystrzeleniem, kosztuje ok. 31 mln USD. Jej przeznaczeniem są loty na niskie orbity okołoziemskie.

    Jupiter C – rakieta nośna powstała ze zmodyfikowanych pocisków IRBM Redstone. W celach testowych wystrzeliwano rakiety Redstone ze stopniami górnymi. Była to pierwsza rakieta amerykańska zdolna wynieść satelitę na orbitę - rok przed ZSRR. Zespół konstruktora rakiety, Wernera von Brauna pracujący dla wojskowej Agencji Pocisków Balistycznych (ABMA), dostał rozkaz wysyłania rakiet obciążonych workami z piaskiem, co miało zahamować program armii lądowej USA na korzyść projektu marynarki wojennej Vanguard prowadzonego przez Laboratorium Badawcze Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych (NRL), w którym konstruowano rakiety oparte na cywilnych rakietach badawczych Viking i Aerobee. Z przyczyn politycznych i propagandowych chciano, by pierwszego amerykańskiego satelitę wyniosła w kosmos rakieta cywilna, a nie pocisk wojskowy. Jednak na skutek tych opóźnień to Sowieci umieścili na orbicie pierwszego sztucznego satelitę, Sputnika 1, a pierwszego amerykańskiego satelitę, Explorer 1, wyniosła, wobec problemów z projektem Vanguard, rakieta nośna Jupiter C. Nazwę Juno nadał rakiecie zespół Wernera von Brauna.

    M-3S lub Mu-3S – japońska trójstopniowa rakieta nośna na paliwo stałe, piąta rakieta serii Mu, następczyni rakiety M-3H. Została zastąpiona przez mocniejszą rakietę M-3S2. Intelsat 708 był satelitą łącznościowym, który miał zostać wyniesiony na orbitę geostacjonarną i być obsługiwany przez organizację Intelsat. Statek został zniszczony podczas startu w eksplozji rakiety nośnej. Wybuch zabił 6 osób, 57 ranił. Zniszczeniu uległ cały ładunek. Awaria rakiety wywołała również spięcie polityczne między Chinami a USA.

    Ariane 2 - trzecia rakieta z rodziny rakiet nośnych Ariane zaprojektowanych i używanych przez Europejską Agencję Kosmiczną, powstała w celu zastąpienia rakiety Ariane 1. Wykorzystywała 2 wyrzutnie w kosmodromie Kourou: ELA-1 (5 startów) i ELA-2 (1 start). Wyniosła na orbitę 5 satelitów. Stanowiła podstawę dla mocniejszej rakiety Ariane 3, która posiadała dodatkowe 2 małe rakiety pomocnicze typu PAP zamocowane do najniższego członu. Test operacyjny (ang. operational test) – druga w kolejności z wymaganych przez amerykańskie procedury wojskowe faz testów broni, zwłaszcza broni rakietowej. Faza ta ma na celu sprawdzenie działania poszczególnych elementów składowych broni – w odróżnieniu od testów rozwojowych – bez udziału przedstawicieli producenta. Testy tego rodzaju przeprowadzają wyłącznie czynni żołnierze w z założenia skrajnych, możliwych na polu walki warunkach (np. pogodowych, pory dnia i nocy, itd.). Nie są też znane jakiekolwiek dane dotyczące "przeciwnika" – w przypadku testów broni antyrakietowej na przykład, nie są z góry znane miejsce i moment wystrzelenia celu, jego rodzaj, prędkość ani trajektoria lotu rakiety stanowiącej cel dla testowanej broni.

    Silnik startowy – dodatkowy silnik przy rakiecie, z reguły na paliwo stałe, o nieregulowanym ciągu. Służy do wyrzucenia rakiety z wyrzutni i nadania jej prędkości sterownej. Stosowany jest do tego celu silnik o dużej mocy, większej niż silnik marszowy. Silnik startowy jest odrzucany po wypaleniu się paliwa (po kilku sekundach od startu). Dzięki zastosowaniu silnika startowego, silnik marszowy może mieć mniejszą moc, co ułatwia sterowanie jego ciągiem i zmniejsza skalę problemów technicznych. Rakieta wielostopniowa - rakieta składająca się z dwóch lub więcej stopni. Każdy zawiera swój silnik i pewien zapas paliwa. Najczęściej umieszczone są jeden nad drugim, ewentualnie mogą być dołączone rakiety pomocnicze (np. w Ariane 4). Po wyczerpaniu paliwa najniższym stopniu, jest on odrzucany, po czym uruchamia się silnik w następnym. Tak skonstruowane są rakiety nośne oraz zawierające głowice atomowe rakiety międzykontynentalne (np. UGM-133 Trident II D-5).

    Dodano: 25.01.2012. 08:04  


    Najnowsze