• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przyszłość leży w badaniach przestrzeni kosmicznej

    03.09.2010. 18:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Przestrzeń kosmiczna staje się strategicznym sektorem biznesu, a Europa i Włochy muszą zapewnić sobie utrzymanie czołowej pozycji w tej dziedzinie, stwierdza Umberto Guidoni, włoski deputowany do Parlamentu Europejskiego i były astronauta.

    Wypowiadając się na konferencji zatytułowanej "Europejska polityka dotycząca przestrzeni kosmicznej: nowe strategie innowacji i konkurencyjności" ("European Space Policy: New Strategies for Innovation and Competitiveness"), która odbyła się 20 maja na Uniwersytecie w Ancona, we Włoszech (Universita' Politecnica delle Marche), dr Guidoni wyjaśnił, że ożywienie europejskiej gospodarki pozwoli na opracowanie większej liczby bardziej zaawansowanych technologii, i że w tym kontekście Włochy i Europa muszą działać szybko.

    - Europa nie ma innego wyjścia jak tylko zwrócić się poza granice ziemskie w celu opracowania nowych strategii dotyczących jakości życia - powiedział dr Guidoni. Zwrócił on jednak uwagę, że taka perspektywa zakłada konsekwentne inwestowanie w badania i technologie, do czego niektóre Państwa Członkowskie mogą się niechętnie zobowiązywać z powodu potencjalnego wysokiego ryzyka.

    Na poziomie krajowym "musimy podjąć polityczne decyzje dotyczące wyboru strategii, które Włochy zamierzają promować. Jeżeli Włochy nie opracują polityki dotyczącej nauki i przemysłu, pojawi się ryzyko blokowania badań", stwierdził dr Guidoni. - Nasz kraj osiągnął dobrą pozycję w sektorze badań przestrzeni kosmicznej, lecz nie można zakłócać inwestycji i oczekiwań bez narażania na ryzyko całego projektu - kontynuował.

    Według wyjaśnień Umberto Guidoni, celem siódmego programu ramowego (7. PR) jest przeznaczenie znacznych środków finansowych na nowe działania związane z przestrzenią kosmiczną w nadchodzących siedmiu latach. Dzięki technologiom kosmicznym możliwy jest dostęp do przestrzeni kosmicznej, jej badania, nawigacja satelitarna, obserwacje Ziemi i telekomunikacja satelitarna - stwierdził włoski eurodeputowany.

    Przyznał jednak, że niektóre Państwa Członkowskie mogą być negatywnie nastawione do oddania koordynacji ich polityki dotyczącej przestrzeni kosmicznej w ręce przedstawicieli organów europejskich.

    W perspektywie krajowej Lanfranco Zucconi, przedstawiciel włoskiego stowarzyszenia małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), ostrzegł, że "pomimo ukształtowanej pozycji w Europie Włochy tracą wpływy. W celu zrównoważenia tej tendencji musimy stworzyć alternatywną sieć dla dużych przedsiębiorstw w zakresie satelitów wykorzystywanych w telekomunikacji i obserwacjach planetarnych".


    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Astropolityka (z gr. ástro - gwiazda; politiká - sprawy dotyczące państwa) – wyłaniająca się ostatnio w ramach geopolityki, nowa dziedzina wiedzy traktująca o relacjach między przestrzenią kosmiczną, techniką i technologią a polityką. W węższym ujęciu oznacza planowanie, lokację zasobów i struktur w przestrzeni kosmicznej w celu osiągnięcia zamierzonych celów polityczno-ekonomicznych. Pojmuje Układ Słoneczny jako miejsce rywalizacji i ekspansji. Mottem przewodnim astropolityki jest: "Kto panuje w przestrzeni kosmicznej, ten kontroluje świat." Prawo kosmiczne – dział prawa międzynarodowego zajmujący się wykorzystywaniem i użytkowaniem przestrzeni kosmicznej i ciał niebieskich. Za najważniejszą umowę międzynarodową w obrębie prawa kosmicznego uważa się Układ o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi (zwany też w skrócie Traktatem o Przestrzeni Kosmicznej) z 1967 roku. Plan dla Europejskich Państw Współpracujących (ang. Plan for European Cooperating State, PECS) − specjalny status europejskiego państwa współpracującego, które ma przygotować się do członkostwa w ESA - przedsiębiorstwa z tych państw mogą brać udział w programach kosmicznych Europejskiej Agencji Kosmicznej. Umożliwia to - obok istniejącej już współpracy naukowej - także kooperację firm państwa z PECS z europejskim przemysłem kosmicznym.

    Europejska Agencja Kosmiczna (ang. European Space Agency, ESA) – międzynarodowa organizacja krajów europejskich, której celem jest eksploracja i wykorzystanie przestrzeni kosmicznej. Biuro ONZ do spraw Przestrzeni Kosmicznej, UNOOSA (ang. United Nations Office for Outer Space Affairs) - instytucja powołana przez i działająca pod auspicjami Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, zajmująca się wdrażaniem polityki Zgromadzenia odnośnie przestrzeni kosmicznej.

    Irańska Agencja Kosmiczna (pers. سازمان فضایی ایران – Sāzmān-e Fazāyi-ye Irān, ang. Iranian Space Agency, ISA) – agencja rządowa Iranu, zajmująca się eksploracją przestrzeni kosmicznej i rozwojem związanych z tym technologii. Iran jest aktywnym uczestnikiem azjatyckiego wyścigu kosmicznego, a także członkiem Komitetu ONZ ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej, który został utworzony w 1958 r. Polityka naukowa definiowana jest jako działalność państwa oraz innych instytucji publicznych mająca na celu takie wpływanie na naukę, które w sposób optymalny przyczyni się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego przy jak najlepszym wykorzystaniu środków na badania naukowe. Często do szeroko rozumianej polityki naukowej zalicza się także politykę innowacyjną, której zadaniem jest wprowadzanie wyników badań naukowych, wynalazków i usprawnień do praktyki gospodarczej. Jest to jedna z najmłodszych dziedzin polityki gospodarczej, ukształtowała się dopiero w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Przełomową datą jest rok 1935, kiedy to wydano pracę J.D.Bernala pt. "The Social Function of Science"("Społeczna funkcja nauki"), ujmującą całościowo problemy nauki we współczesnym świecie. W 1967r. we Frascati(Włochy) odbyła się konferencja przedstawicieli krajów skupionych w OECD, w trakcie której wypracowano wiele zaleceń i definicji dotyczących polityki naukowej, będących podstawą obecnego rozwoju tej dziedziny. Dzięki ustaleniom z 1967r. w wielu krajach, także w krajach rozwijających się, utworzono organy decyzyjne a szczeblu rządowym odpowiedzialne za politykę naukową.

    Włoska Agencja Kosmiczna (wł. Agenzia Spaziale Italiana, ASI) – włoska, państwowa organizacja mająca na celu promocję, koordynowanie i realizację projektów kosmicznych, w których biorą udział Włochy. Założona w 1988, podlega ministerstwu szkolnictwa wyższego i badań naukowych i technologicznych. Jest przedstawicielem Włoch w Europejskiej Agencji kosmicznej. Roczny budżet organizacji wynosi około 900 mln USD. Układ o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi, zwany też Traktatem o Przestrzeni Kosmicznej, został podpisany 27 stycznia 1967 r. przez przedstawicieli rządów Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Związku Radzieckiego, i stał się prawomocny 10 października 1967 r.

    Działania wojenne – działania sił zbrojnych w czasie wojny mające na celu rozbicie sił zbrojnych, potencjału obronnego przeciwnika na lądzie, w powietrzu, na akwenach w przestrzeni kosmicznej oraz w strefie telekomunikacji i infrastruktury informatycznej.

    Lot orbitalny (lub orbitalny lot kosmiczny) jest lotem kosmicznym, w czasie którego statek kosmiczny jest umieszczony na trajektorii, na której może pozostać w przestrzeni kosmicznej przynajmniej na jedno okrążenie orbity. Aby mogło być to dokonane wokół Ziemi, pojazd musi być na swobodnej trajektorii, której pułap w perygeum (pułap w momencie największego zbliżenia) wynosi powyżej 100 km (ze względu na definicję granicy przestrzeni kosmicznej).

    Roberto Vittori (ur. 15 paździenika 1964 w Viterbo, Włochy) − włoski pilot wojskowy, astronauta Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), członek korpusu astronautów NASA. Universities Space Research Association (USRA) jest założoną w dniu 12 marca 1969 r. w District of Columbia prywatną korporacją, typu non-profit pod kierownictwem National Academy of Sciences (NAS). USRA zapewnia mechanizm, poprzez który uniwersytety mogą skutecznie współpracować ze sobą, rządem, oraz innymi organizacjami dla przyszłej technologii i badań kosmicznych, a także promować edukację w tych dziedzinach. Jej misja przeprowadzona jest przez instytuty, centra, wydziały i programy. Personelu naukowego i administracyjny jest obecnie około 420. Członkostwa instytucjonalne w Stowarzyszeniu wzrosły z 49 szkół wyższych i uniwersytetów, kiedy został ufundowany, do 105 instytucji obecnie. Wszystkie instytucje członkowskie posiadają programy studiów doktorskich z badania przestrzeni kosmicznej, czy technologii. Oprócz 95 instytucji członkowskich w Stanach Zjednoczonych, istnieją dwie instytucje członkowskie w Kanadzie, cztery w Europie, dwie w Izraelu, oraz po jednej w Australii i Hongkongu .

    System podtrzymywania życia to grupa urządzeń, które pozwalają człowiekowi na przetrwanie w środowisku wrogim, na przykład w przestrzeni kosmicznej czy pod wodą.

    Dodano: 03.09.2010. 18:17  


    Najnowsze