• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Sierpniowe spotkanie na wieczornym niebie

    06.08.2010. 01:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wieczorem, 7 sierpnia, aż trzy planety znajdą się na sferze niebieskiej w kole o średnicy niespełna 5 stopni - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Na wieczornym niebie, nisko nad zachodnim horyzontem, wciąż widać kilka planet. Choć warunki do ich obserwacji się pogarszają, przemieszczają się one na sferze niebieskiej względem siebie, przybierając coraz to ciekawsze konfiguracje.

    Wieczorem, 7 sierpnia, dojdzie do bliskiego spotkania aż trzech planet. W przedstawieniu wezmą bowiem udział Wenus, Mars i Saturn. Co ciekawe, będą one na tyle blisko siebie, że da się je opisać okręgiem o średnicy 4.8 stopnia.

    Obserwacje tej interesującej koniunkcji nie będą jednak łatwe. Niespełna godzinę po zachodzie Słońca, około godziny 21 naszego czasu, wszystkie planety będą świecić na wysokości tylko 5-7 stopni nad horyzontem.

    Najłatwiej dojrzymy Wenus, która świeci z jasnością -4.2 wielkości gwiazdowych - jest więc trzecim pod względem jasności obiektem na niebie (po Słońcu i Księżycu). Zarówno Mars jak i Saturn są jednak od Wenus słabsze około 200 razy. Choć świecą one porównywalnie do blasku jasnych gwiazd naszego nieba, może być bardzo trudno odnaleźć je w łunie wieczornej.

    Z pomocą może nam przyjść zwykła lornetka. Typowe instrumenty klasy 7x50, 10x50 czy mniejsze 8x42 lub 8x30 mają pola widzenia od 6 do ponad 8 stopni. Wszystkie trzy planety powinniśmy więc zmieścić za jednym razem w polu widzenia naszej lornetki. Wystarczy tylko odnaleźć jasną Wenus, a Marsa i Saturna dojrzymy tuż nad nią. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

    bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim widocznym na niebie, po Słońcu i Księżycu. Jej obserwowana wielkość gwiazdowa sięga –4,6 i jest wystarczająca, aby światło odbite od Wenus powodowało powstawanie cieni. W związku z tym, że Wenus jest bliżej Słońca niż Ziemia, zawsze jest ona widoczna w niewielkiej odległości od niego; jej maksymalna elongacja to 47,8°. Odległość Wenus od Ziemi waha się od 40 do 259 mln km. Deferent – według Klaudiusza Ptolemeusza mimośrodowy okrąg, po którym porusza się każde ciało niebieskie, np. Księżyc, Słońce i gwiazdy, obiegając go w czasie 24 godzin. Ptolemeusz uważał, że każde ciało niebieskie ma swój własny deferent, a niektóre z nich (znane w starożytności planetyMerkury, Wenus, Mars, Jowisz i Saturn) dodatkowo w czasie swojej drogi krążą po dodatkowych epicyklach, których środki krążą po deferentach. Modele deferentów i epicykli wykorzystywano w starożytności i średniowieczu do opisu ruchu planet. Opozycja (przeciwstawienie) – sytuacja, gdy dwa ciała niebieskie znajdują się – oglądane z ustalonego miejsca, zazwyczaj z Ziemi – naprzeciwko siebie na niebie. Oznacza to, że ich długości ekliptyczne różnią się o 180°. Potocznie mianem opozycji pewnego ciała niebieskiego określa się opozycję tego ciała niebieskiego i Słońca, np. opozycja Marsa oznacza, że Mars i Słońce znajdują się po przeciwnych stronach Ziemi. Możliwa jest opozycja Księżyca (jest wtedy w pełni) oraz planet górnych: Marsa, Jowisza, Saturna, Urana i Neptuna, gdyż tylko dla tych Ziemia może znaleźć się pomiędzy Słońcem a planetą.

    Wenera 1 (ros. Венера, pol. Wenus) – radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Głównym celem było zbadanie promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus. Sonda miała zderzyć się z powierzchnią planety, lecz nie doszło do tego. Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej.

    Uran − gazowy olbrzym, siódma w kolejności od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest także trzecią pod względem wielkości i czwartą pod względem masy planetą naszego systemu. Nazwa planety pochodzi od Uranosa, który był bogiem i uosobieniem nieba w mitologii greckiej (klasyczna greka: Οὐρανός), ojcem Kronosa (Saturna) i dziadkiem Zeusa (Jowisza). Choć jest widoczny gołym okiem, podobnie jak pięć innych planet, umknął uwadze starożytnych obserwatorów ze względu na niską jasność i powolny ruch po sferze niebieskiej. Sir William Herschel ogłosił odkrycie planety w dniu 13 marca 1781, po raz pierwszy w historii nowożytnej rozszerzając znane granice Układu Słonecznego. Uran to również pierwsza planeta odkryta przy pomocy teleskopu. Planeta wewnętrzna – planeta, której orbita leży w wewnętrznym obszarze rozpatrywanego systemu planetarnego. W Układzie Słonecznym jako granicę części "wewnętrznej" i "zewnętrznej" uznano pas planetoid. Planetami wewnętrznymi są więc wszystkie planety skaliste: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars.

    Dodano: 06.08.2010. 01:17  


    Najnowsze