• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Śledzenie asteroid stało się łatwiejsze

    20.04.2009. 15:11
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Identyfikacja meteorytów nigdy nie była prosta. Jednakże ostatnio, międzynarodowa grupa badaczy z powodzeniem zidentyfikowała asteroidę w kosmosie zanim weszła ona w atmosferę ziemską. Przy użyciu komputerów badacze mogą teraz określić, z jakiej części układu słonecznego pochodzi asteroida, przewidzieć jej czas wejścia w atmosferę ziemską, a także miejsce, gdzie będzie można znaleźć jej resztki. Wyniki opublikowano w czasopiśmie Nature.

    Członek zespołu, dr Mark Boslough z Sandia National Laboratories w USA stwierdził, że badania pokazują "możliwości, jakie mają astronomowie, by odkrywać i przewidywać siłę uderzenia obiektu kosmicznego". Stwierdził również, że w pracy sprawdzano również, jak szybko społeczeństwo potrafi zareagować na przewidziane uderzenie.

    Dr Boslough wyjaśnia: "W tym przypadku, w żadnym momencie nie było to zagrożenie, więc potraktowano to tylko w kategoriach naukowych. Gdyby uznano to za zagrożenie - większą asteroidę, która eksplodowałaby nad terenem zamieszkanym - można byłoby ogłosić w porę alarm, który pomógłby uratować życie ludzi poprzez ewakuację z zagrożonej strefy lub pouczenie ludzi, aby się przygotowali".

    Informacje zebrane dzięki badaniu mogą mieć wpływ na prowadzone przez astronomów badania orbit macierzystych ciał niebieskich, z których powstają różnego rodzaju meteoryty znajdywane na Ziemi. Według dr Boslougha, przyszłe misje kosmiczne mające na celu eksplorację lub prowadzenie prac wydobywczych na asteroidach krążących po "orbitach przecinających orbitę Ziemi" skorzystają na tym ostatnim odkryciu.

    Analizowana w tym badaniu asteroida 2008 TC3 została najpierw namierzona w październiku zeszłego roku przez utrzymywany przez NASA teleskop Catalina Sky Survey w Mount Lemmon w Arizonie. Następnie kilka obserwatoriów, które zostały powiadomione o asteroidzie o średnicy 4 metrów (mniej więcej wielkości samochodu), sporządziło obraz obiektu.

    Naukowcy i astronomowie na całym świecie śledzili i badali TC3 przez 20 godzin przed jej zniknięciem. Zespół stwierdził, że asteroida miała prędkość około 44 579 km/godz., kiedy wchodziła w atmosferę, i pozostawiała za sobą ogon o długości 82 km zanim eksplodowała około 36 880 metrów nad ziemią.

    Badacze z programu NASA Near Earth Object Program [Program Obserwacji Obiektów Bliskich Ziemi] oświadczyli: "7 października 2008 r. widowiskowa kula ognia rozświetliła przed świtem niebo nad północnym Sudanem".

    Obliczenia miejsca zetknięcia się meteorytu z ziemią były niezwykle precyzyjne. Naukowcy przewidzieli, że uderzy on w ziemię na Pustyni Nubijskiej w północnym Sudanie 19 godzin po jego odkryciu.

    Następnie użyli mapy w celu odnalezienia fragmentów meteorytu. Jet Propulsion Laboratory (JPL) w NASA dało zespołowi poszukiwawczemu mapę z informacjami dotyczącymi obszaru poszukiwań.

    Kluczowymi członkami zespołu byli pracownicy JPL dr Steve Chesley i dr Peter Jenniskens, astronom zajmujący się meteorami w Instytucie SETI w USA, oraz profesor Muawia Shaddad z University of Khartoum w Sudanie.

    Dr Chesley stwierdził: "Moja praca zwykle zaczyna się i kończy na trajektoriach obiektów pochodzenia kosmicznego. Dokładnie przewidzieliśmy, kiedy i gdzie TC3 wejdzie w atmosferę nad Sudanem. [Dr] Jenniskens prosił o mapę obszaru, gdzie mogły spaść pozostałości po kuli ognia. Była to pierwsza mapa dla Near-Earth Object Program Office [Centrum Obserwacji Obiektów Bliskich Ziemi]".

    Po trzydniowych poszukiwaniach badacze odzyskali 15 próbek o łącznej masie 1,24 funta (0,54 kilograma). Zespół stwierdził, że fragmenty były czarne, porowate, kuliste i o charakterze skalistym. Podczas dwóch innych podróży, dr Jenniskens i profesor Khartoum zebrali 280 meteorytów o łącznej masie prawie 5 kilogramów.

    Ze swojej strony, dr Boslough stwierdził: "W obecnej erze post-racjonalistycznej, w której wyjaśnienia naukowe i modele komputerowe są często wyśmiewane jako 'jedynie teorie', miło jest zaprezentować taki dowód".

    Inni uczestnicy badania to uniwersytety z Kanady, Czech, Irlandii, Holandii i Wielkiej Brytanii, a także NASA Johnson Space Center w USA.

    Źródło: CORDIS

    Więcej informacji można uzyskać na stronie internetowej:

    Sandia:
    http://www.sandia.gov/

    Near Earth Object Program: http://neo.jpl.nasa.gov/

    Źródło danych: Sandia; Nature
    Referencje dokumentu: Jenniskens P., et al. (2009) The impact and recovery of asteroid 2008 TC: 3. Nature 458:485-8. DOI: 10.1038/nature07920.

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) – program NASA i Jet Propulsion Laboratory, poszukujący obiektów w kosmosie, których orbity przecinają orbitę Ziemi. 2014 AA – pierwsza planetoida odkryta w 2014. Obiekt został odkryty 1 stycznia 2014 w ramach programu Mount Lemmon Survey. W momencie jej odkrycia jej obserwowana wielkość gwiazdowa wynosiła około 19. 2 stycznia 2014 roku, około 21 godzin po odkryciu planetoida uderzyła w atmosferę Ziemi i prawdopodobnie całkowicie spłonęła. Był to drugi obiekt, który został odkryty przed uderzeniem w Ziemię; pierwszym była planetoida 2008 TC3. New Millennium Program – program misji kosmicznych NASA, którego zadaniem było przetestowanie nowych technologii na potrzeby przyszłych misji. NASA anulowała program w 2008 r., przeznaczając otrzymane w ramach budżetu na rok fiskalny 2009 środki finansowe na inne cele. Statki kosmiczne i eksperymenty programu New Millenium początkowo nosiły nazwę „Deep Space” (dla misji planetarnych) i „Earth Observing” (misje na orbicie Ziemi). W 2000, wraz ze zmianami w samym programie, Deep Space otrzymały nazwę „Space Technology”.

    Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) – wspólny program NASA i Lowell Observatory rozpoczęty w 1993 i kierowany przez dr Teda Bowella. Poszukuje planetoid i komet, które mogą zagrozić Ziemi. W ramach tego przeglądu nieba w latach 1998-2008 odkryto 19 249 planetoidy. Mariner 6 i 7 – (pol. Żeglarz 6. i 7.) podwójna bezzałogowa misja kosmiczna do Marsa. Sondy zostały wystrzelone przez amerykańską agencje kosmiczną NASA. Jako pierwsze przesłały na Ziemię dobre jakościowo zdjęcia powierzchni tej planety. Najmniejsze fragmenty, jakie można było zaobserwować w czasie największego zbliżenia do Marsa, miały rozmiar około 100 m. Wykonały także obserwacje atmosfery Marsa.

    Sonda Magellan – bezzałogowa sonda kosmiczna amerykańskiej agencji kosmicznej NASA, stworzona do badania planety Wenus. 4 maja 1989 roku została wyniesiona na niską orbitę okołoziemską na pokładzie promu Atlantis w misji STS-30. Na trajektorię międzyplanetarną została skierowana przez dodatkowy człon napędowy na paliwo stałe. Po 15 miesiącach podróży dotarła na orbitę Wenus 10 sierpnia 1990 roku. Jej misja trwała do 1994 roku, kiedy to została skierowana w atmosferę planety, gdzie częściowo spłonęła. Przypuszcza się, że niektóre jej fragmenty mogły opaść na powierzchnię. Siding Spring Survey – program poszukiwania obiektów bliskich Ziemi (NEO), realizowany przez Obserwatorium Siding Spring należące do Australian National University. Celem przedsięwzięcia jest skatalogowanie planetoid i komet, w celu wyznaczenia ich orbit, a co za tym idzie oszacowania ryzyka zderzenia z Ziemią. Program wykorzystuje półmetrowy teleskop Schmidta (Uppsala Schmidt Telescope), pochodzący z Obserwatorium Mount Stromlo.

    Misja New Worlds – projekt planujący budowę dużego okultera w przestrzeni kosmicznej stworzony do blokowania światła w pobliżu gwiazd, w celu obserwowania na ich orbitach planet. Obserwacje mogłyby być podjęte z istniejącego teleskopu kosmicznego, prawdopodobnie z użyciem Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba, który jest w fazie projektu i budowy, lub specjalnie stworzonego do tego celu teleskopu światła widzialnego, mającego na celu tylko znajdowanie planet. Program w latach 2004-2008 finansowany był przez NASA Institute for Advanced Concepts (NIAC), i kierowany przez dr. Webstera Casha z University of Colorado w Boulder, we współpracy z Ball Aerospace & Technologies Corp., Northrop Grumman, Southwest Research Institute i innymi. W 2010 r. projekt szukał wsparcia finansowego w NASA i w innych źródłach w wysokości 3 mld dolarów, wskutek czego rozpoczęcie projektu mogłoby być możliwe w 2011 r. (projekt został wymieniony przez NASA w planach strategicznych na rok 2011), a teleskop mógłby zostać uruchomiony w 2019 r., a starshade w 2020 r., natomiast rozpoczęcie badań naukowych nastąpiłoby w 2020 r. Mount Lemmon Survey – program astronomiczny będący częścią Catalina Sky Survey, mający za zadanie odnajdowanie i katalogowanie obiektów bliskich Ziemi. Do przeprowadzania obserwacji używany jest 150-centymetrowy f/2 teleskop znajdujący się w Mount Lemmon Observatory. W ramach tego przeglądu nieba w latach 1977-2012 odkryto 23 087 planetoid.

    Program Mercury (ang. Project Mercury) – pierwszy amerykański program załogowych lotów kosmicznych mający na celu wyniesienie astronautów na orbitę okołoziemską. Program, realizowany początkowo przez NACA a następnie przez nowo powstałą NASA, trwał od 1958 do 1963 roku.

    Zbiornik zewnętrzny promu kosmicznego (ang. External Tank - ET) zawiera paliwo (płynny wodór) i utleniacz (ciekły tlen) i w czasie wznoszenia podaje te składniki pod ciśnieniem do trzech głównych silników promu kosmicznego (ang. Space Shuttle Main Engines - SSME) zamontowanych na orbiterze. Po wyłączeniu silników głównych, zbiornik jest odrzucany. Spada on do atmosfery Ziemi, rozpada się na kawałki i spada do oceanu daleko od lądu, zazwyczaj w oceanie Indyjskim lub Pacyfiku, z dala od szlaków wodnych. Nie jest on odzyskiwany. Jest on konstruowany przez Lockheed Martin dla NASA w fabryce Michoud.

    Dodano: 20.04.2009. 15:11  


    Najnowsze