• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Spotkanie Wenus z Księżycem na porannym niebie

    30.05.2011. 20:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Bliskie spotkanie Wenus i Księżyca, dwóch najjaśniejszych po Słońcu ciał na naszym niebie, będzie można obserwować we wtorkowy poranek - informuje PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.



    Spotkania różnych ciał na niebie są tym bardziej efektowne im bliżej przejdą obok siebie oba obiekty i im są one jaśniejsze. Spotkanie, do którego dojdzie wczesnym rankiem w nocy z 30 na 31 maja należy do najefektowniejszych. W odległości 3 stopni od siebie spotkają się obiekty bardzo jasne czyli Wenus oraz wąski sierp zbliżającego się do nowiu Księżyca - tłumaczy naukowiec.

    Obserwacje tego zjawiska będą jednak bardzo trudne, bo do spotkania dojdzie na jasnym porannym niebie, tuż nad północno-wschodnim horyzontem - dodaje.

    Na obserwacje najlepiej wyjść około pół godziny przed wschodem Słońca, czyli, w centralnej Polsce, około godziny 3.50 naszego czasu. Trzeba mieć dobry widok na wschodni i północno-wschodni horyzont - najlepiej obserwować z jakiegoś wysokiego budynku lub wzniesienia. Można wspomóc się lornetką o dużym polu widzenia.

    Patrząc dokładnie na wschód, na wysokości 8 stopni, zobaczymy jasnego Jowisza. Przesuwając się 20 stopni na północ dotrzemy do Wenus z Księżycem, świecących niespełna 5 stopni nad horyzontem. Ponadto niespełna 10 stopni na północ, w zasadzie na horyzoncie będzie się znajdował Merkury. Na jego dojrzenie nie mamy jednak szans - będzie za nisko. Na szczęście Wenus i Księżyc są dużo jaśniejsze, przez co mają znacznie większe szanse aby wyróżniać się na tle łuny wschodzącego Słońca - zapewnia Olech. AOL

    PAP - Nauka w Polsce

    krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim widocznym na niebie, po Słońcu i Księżycu. Jej obserwowana wielkość gwiazdowa sięga –4,6 i jest wystarczająca, aby światło odbite od Wenus powodowało powstawanie cieni. W związku z tym, że Wenus jest bliżej Słońca niż Ziemia, zawsze jest ona widoczna w niewielkiej odległości od niego; jej maksymalna elongacja to 47,8°. Odległość Wenus od Ziemi waha się od 40 do 259 mln km. Zmierzch cywilny (także kalendarzowy) – faza zachodu Słońca, w której środek tarczy słonecznej znajdzie się nie więcej niż 6 stopni kątowych poniżej horyzontu (tarcza słoneczna oglądana z Ziemi ma średnicę ok. pół stopnia). W tym czasie pojawiają się na niebie (przy dobrej przejrzystości powietrza) najjaśniejsze gwiazdy i planety („Gwiazda Wieczorna”, „pierwsza gwiazdka” w Wigilię). Ze względu na rozproszenie światła w atmosferze jest jeszcze na ogół dostatecznie dużo światła słonecznego, że wystarcza to jeszcze do normalnej działalności na otwartej przestrzeni bez sztucznych źródeł światła. Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej.

    Pełnia – faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Dokładniej, pełnia występuje wtedy, gdy geocentrycznie widoczne (ekliptyczne) długości Słońca i Księżyca różnią się o 180 stopni; Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce. Węzły księżycowe to punkty, w których orbita Księżyca przecina płaszczyznę ekliptyki. Księżyc znajduje się w tym czasie dokładnie między Ziemią a Słońcem. Nachylenie elipsy do równika, po której podróżują wynosi 23 stopnie. Węzły położone są o 180 stopni od siebie. Punkt przecięcia pasa ekliptyki, po której porusza się południowy węzeł, zajmuje miejsce, w którym Księżyc porusza się od południa ku północy, a odwrotnie w przypadku północnego węzła.

    Corpman – krater na powierzchni Wenus o średnicy 46 km, położony na 0,3° szerokości północnej i 151,8° długości wschodniej. Bądarzewska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 29,6 km, położony na 22,6° szerokości północnej i 137,2° długości wschodniej.

    Jadwiga – krater na powierzchni Wenus o średnicy 12,7 km, położony na 68,4° szerokości północnej i 91° długości wschodniej. Landowska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 33 km, położony na 84,6° szerokości północnej i 74,3° długości wschodniej.

    Janina – krater na powierzchni Wenus o średnicy 9,3 km, położony na 2° szerokości północnej i 135,7° długości wschodniej.

    Zosia – krater na powierzchni Wenus o średnicy 10,5 km, położony na 18,9° szerokości północnej i 109,2° długości wschodniej.

    Dodano: 30.05.2011. 20:33  


    Najnowsze