• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • W piątek bliskie spotkanie Wenus i Neptuna na wieczornym niebie

    13.01.2012. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W piątkowy wieczór dojdzie do bliskiej koniunkcji jasnej Wenus i ostatniej planety Układu Słonecznego - Neptuna - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.



    Jak przypomniał naukowiec, starożytni i średniowieczni astronomowie znali tylko sześć planet, które doskonale widać gołym okiem, czyli Merkurego, Wenus, Ziemię, Marsa, Jowisza i Saturna. Siódma planeta - Uran - także jest widoczna okiem nieuzbrojonym, ale została odkryta dopiero w roku 1781.

    ,,Pierwszą planetą, do której dojrzenia potrzebujemy lornetki lub teleskopu jest Neptun. Oprócz lornetki przydaje się także dokładna mapa nieba, dzięki której taką planetę znacznie łatwiej odnaleźć. Oba te fakty powodują, że tak naprawdę Neptuna na własne oczy widziała wąska grupa astronomów zawodowych i miłośników astronomii" - dodał astronom.

    Są jednak okresy - wyjaśnił - kiedy Neptuna odnaleźć łatwiej. ,,Z takim momentem będziemy mieli do czynienia wieczorem 13 stycznia. Dokładnie o godzinie 17 naszego czasu do Neptuna, na odległość tylko jednego stopnia (dwie tarcze Księżyca) zbliży się bardzo jasna Wenus" - powiedział dr Olech. Zaznaczył, że o tej porze jest już w Polsce ciemno, bo Słońce zachodzi ponad godzinę wcześniej.

    ,,Co więcej, Wenus i Neptun świecą wtedy około 15 stopni nad południowo-zachodnim horyzontem, więc z ich odnalezieniem nie powinno być problemu, tym bardziej, że planeta bogini miłości jest wtedy najjaśniejszym obiektem na niebie" - zauważył.

    Naukowiec dodał, że gdy spojrzymy przez lornetkę na Wenus, w polu widzenia będzie także Neptun. ,,Trzeba tylko pamiętać, że jest on od Wenus aż 60 tysięcy razy słabszy. Niecały stopień pod Wenus znajdziemy gwiazdę z konstelacji Wodnika, która jest na granicy zasięgu gołym okiem, a w lornetce będzie doskonale widoczna. Dokładnie stopień od Wenus, w kierunku północno-zachodnim od niej, znajdziemy Neptuna" - opisał.

    PAP - Nauka w Polsce

    aol/ agt/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wenus – druga pod względem odległości od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim widocznym na niebie, po Słońcu i Księżycu. Jej obserwowana wielkość gwiazdowa sięga –4,6 i jest wystarczająca, aby światło odbite od Wenus powodowało powstawanie cieni. W związku z tym, że Wenus jest bliżej Słońca niż Ziemia, zawsze jest ona widoczna w niewielkiej odległości od niego; jej maksymalna elongacja to 47,8°. Odległość Wenus od Ziemi waha się od 40 do 259 mln km. Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej. Gliese 832 c – planeta pozasłoneczna typu skalistego odkryta w 2014. Planeta orbituje wokół gwiazdy Gliese 832 położonej w odległości około 16 lat świetlnych od Ziemi (4,95 parseka) i jest drugą po Gliese 832 b planetą odkrytą w tym układzie planetarnym. Skala podobieństwa do Ziemi Gliese 832 c jest szacowana na 0,81 i planeta ta jest teoretycznie najlepszym znanym kandydatem na świat będący w stanie posiadać życia pozaziemskiego, ale przy jej masie może także posiadać bardzo gęstą atmosferę i panujące na niej warunki mogą bardziej przypominać Wenus niż Ziemię.

    Corpman – krater na powierzchni Wenus o średnicy 46 km, położony na 0,3° szerokości północnej i 151,8° długości wschodniej. Bądarzewska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 29,6 km, położony na 22,6° szerokości północnej i 137,2° długości wschodniej.

    Jadwiga – krater na powierzchni Wenus o średnicy 12,7 km, położony na 68,4° szerokości północnej i 91° długości wschodniej. Landowska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 33 km, położony na 84,6° szerokości północnej i 74,3° długości wschodniej.

    Janina – krater na powierzchni Wenus o średnicy 9,3 km, położony na 2° szerokości północnej i 135,7° długości wschodniej. Zosia – krater na powierzchni Wenus o średnicy 10,5 km, położony na 18,9° szerokości północnej i 109,2° długości wschodniej.

    Nałkowska – krater na powierzchni Wenus o średnicy 22,2 km, położony na 28,1° szerokości północnej i 290° długości wschodniej.

    Oleśnicka – krater na powierzchni Wenus o średnicy 33 km, położony na 18,3° szerokości północnej i 210,9° długości wschodniej.

    Gwiazda Poranna (łac. Stella matutina, Lucifer) – nazwa planety Wenus, charakteryzującej się tym, że widać ją najdłużej nad ranem, przed wschodem słońca, kiedy już inne gwiazdy stają się niewidoczne z powodu światła słonecznego. Wenera 1 (ros. Венера, pol. Wenus) – radziecka bezzałogowa sonda kosmiczna przeznaczona do badania planety Wenus. Głównym celem było zbadanie promieniowania korpuskularnego i pola magnetycznego między Ziemią a Wenus oraz w otoczeniu Wenus. Sonda miała zderzyć się z powierzchnią planety, lecz nie doszło do tego.

    Wenera 13 – radziecka sonda kosmiczna, która dotarła do Wenus 1 marca 1982. Lądownik sondy opadł na powierzchnię planety w punkcie o współrzędnych 7,5° szerokości południowej i 303° długości wschodniej, na wschód od wyżyny Phoebe Regio. W związku z panującą tam temperaturą 465 °C i ciśnieniem 89,5 atm lądownik nadawał tylko przez ok. 127 minut (znacznie dłużej niż planowane 32 minuty). Zebrał najwięcej informacji o Wenus ze wszystkich do tamtej pory wysłanych sond i wykonał pierwsze w historii kolorowe fotografie jej powierzchni. Moduł przelotowy sondy wszedł na orbitę heliocentryczną.

    Dodano: 13.01.2012. 00:19  


    Najnowsze