• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zmarł prof. Roman Juszkiewicz, wybitny polski kosmolog

    30.01.2012. 12:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W sobotę, 28 stycznia w szpitalu im. Św. Anny w Piasecznie po długiej i ciężkiej chorobie zmarł prof. Roman Juszkiewicz - jeden z najwybitniejszych polskich astrofizyków i kosmologów - poinformowała Astronomia.pl. 

    Naukowiec zajmował się m.in. teorią powstawania galaktyk, niestabilności grawitacyjnej i mikrofalowego promieniowania tła. Miał 60 lat.

    Roman Juszkiewicz urodził się w Warszawie, w 1952 roku. Astronomię studiował na Uniwersytecie Moskiewskim im. Michaiła Łomonosowa, był uczniem prof. Jakowa Zeldowicza. Doktorat obronił na Uniwersytecie Warszawskim w 1981 roku.

    W latach 1984-1986 pracował na University of Cambridge i University of Sussex, a w latach 1986-1987 na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Później związany był również z Princeton University - jako pracownik w okresie 1987-1989, a później także jako członek Institute for Advanced Study (1989-1991). Pracował również w Institut d'Astrophysique de Paris i Universite de Geneve.

    Habilitował się na Uniwersytecie Warszawskim w 1997 roku. Tytuł profesora nauk fizycznych otrzymał w sierpniu 2003 roku. Od 1981 roku do śmierci astronom pracował w warszawskim Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN, a od 2000 roku wykładał także na Uniwersytecie Zielonogórskim.

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Maciej Lewenstein (ur. 1955 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk o specjalności fizyka statystyczna, optyka kwantowa, sieci neuronowe. Magister Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego z 1978. Doktorat w Essen University (promotor prof. Fritz Haake) w 1983. Rozprawę habilitacyjną wykonał w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk w 1986. Pracował jako PostDoc z laureatem Nagrody Nobla, prof. Royem Glauberem na Uniwersytecie Harvarda, potem zatrudniony był w Saclay (francuskim Centrum Badań Jądrowych - CEA), następnie jako profesor na Uniwersytecie w Hanowerze. Od 2005 r. pracuje w Instytucie Fotoniki (ICFO) w Castelldefels i Katalońskiej Instytucji Badań i Studiów Zaawansowanych w Barcelonie. Tytuł profesorski otrzymał 11 maja 1993 w dziedzinie nauk fizycznych. Kazimierz Ożóg (ur. 1952 w Sokołowie Małopolskim) – polski profesor nauk humanistycznych obecnie pracujący na Uniwersytecie Rzeszowskim. W latach 1976–1990 pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w latach 1990–1994 na Uniwersytecie Lille III pod kierunkiem prof. Daniela Beauvois. W 2005 roku był członkiem Komitetu Honorowego Poparcia Lecha Kaczyńskiego jako kandydata na urząd Prezydenta RP. Jan Pomorski (ur. 16 maja 1954 w Lublinie) – polski historyk. Absolwent I LO im. Stanisława Staszica w Lublinie. W 1976 ukończył historię na UMCS. Doktorat - 1980 na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, habilitacja na UMCS 1986 (Paradygmat „New Economic History)”. Od roku 1987 kierownik Zakładu Metodologii Historii. Profesor UMCS - 1991, tytuł naukowy profesora - 1993. Od 1995 profesor zwyczajny na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 2004-2006 pracował na WSHE w Łodzi. W latach 2006-2009 na SWPS w Warszawie. Zajmuje się historią historiografii i metodologią historii. Pracuje w Instytucie Historii UMCS. Jest przewodniczącym Komisji Metodologii Historii i Dziejów Historiografii przy Komitecie Nauk Historycznych PAN. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego i Lubelskiego Towarzystwa Naukowego.

    Tomasz Hergesel (ur. 1943 w Dobrzeniu Wielkim) – ksiądz katolicki, biblista. Studia filozoficzno–teologiczne odbył w Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 czerwca 1969. Kontynuował studia w Rzymie, gdzie w 1973 roku uzyskał licencjat na Biblicum. Doktorat obronił na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w 1975 roku. Od 1976 roku - prefekt w Seminarium Duchownym we Wrocławiu. Jako adiunkt na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu prowadzi wykłady z egzegezy Nowego Testamentu, wstępu do Nowego Testamentu i teologii biblijnej. Studiował germanistykę na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1979–1981. Habilitował się na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1983 roku. Autor popularnych artykułów z zakresu biblistyki w czasopiśmie Jak być człowiekiem?. Od 1997 roku jest Kapelanem honorowym Ojca Świętego, od 1999 prof. nauk. humanistycznych, a od 2001 - prof. zwyczajnym Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu. Timothy B. Rowe (ur. 1953) – amerykański paleontolog i znawca nomenklatury filogenetycznej. Bada w szczególności ewolucję i rozwój szkieletu kręgowców. Do jej badania wykorzystuje systematykę filogenetyczną, obserwacje rozwoju ontogenetycznego szkieletu u współczesnych kręgowców, a także tomografię komputerową. Zajmuje się głównie wczesnymi ssakami i innymi synapsydami oraz dinozaurami. Rowe w 1975 roku uzyskał tytuł Bachelor of Arts z geologii i biologii w Occidental College, w 1981 roku tytuł Master of Science z anatomii na Uniwersytecie w Chicago, a doktoryzował się w 1986 roku z paleontologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Pracował m.in. w Museum of Northern Arizona we Flagstaff, w Smithsonian Institution i na uniwersytecie w Berkeley. Od 1994 roku jest profesorem w University of Texas at Austin, a od 1998 – dyrektorem laboratorium paleontologii kręgowców w Texas Memorial Museum.

    Gilbert Newton Lewis (ur.23 października 1875 w Weymouth, w Massachusetts, zm. 23 marca 1946) – amerykański fizykochemik, profesor. W 1899 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie Harvarda, pracował w Massachusetts Institute of Technology oraz na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Nigel Barley (ur. 1947 w Kingston-on-Thames w Anglii) – angielski pisarz i antropolog, studiował języki współczesne i etnologię na uniwersytecie Cambridge i Oxford; przez 2 lata pracował w terenie w Kamerunie; od 1981 do 2003 pracował jako kustosz w British Museum w Londynie.

    Daniele Archibugi (ur. 1958 w Rzymie) jest włoskim naukowcem z dziedziny ekonomii i teorii polityki. Zajmuje się ekonomicznymi i politycznymi aspektami zmian technologicznych, teorią polityki stosunków międzynarodowych oraz technologiczną i polityczną globalizacją. Archibugi ukończył ekonomię na Uniwersytecie “La Sapienza”, a następnie studia doktoranckie w dziedzinie naukowych i technologicznych badań politycznych na Uniwersytecie w Sussex. Pracował i wykładał w Sussex, Neapolu, Cambridge, Rzymie oraz London School of Economics. W czerwcu 2006 roku uzyskał tytuł honorowego profesora Uniwersytetu w Sussex. Obecnie pracuje we Włoskiej Akademii Nauk w Rzymie oraz w Birkbeck, Uniwersytet w Londynie. Aleksander Schwarzenberg-Czerny – polski astronom, profesor doktor habilitowany. Syn Władysława. Ukończył studia astronomiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Doktorat z astrofizyki, habilitacja – 1990, tytuł profesorski otrzymał w 2002 roku. Obecnie pracuje jako profesor zwyczajny w Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika Polskiej Akademii Nauk w Warszawie.

    John Neville Keynes (ur. 31 sierpnia 1852 w Salisbury, zm. 15 listopada 1949 w Cambridge) – brytyjski logik i ekonomista. Syn Johna Keynesa (1805–1878) i Anny Maynard Neville (1821–1907). Ojciec miał tytuł naukowy doktora. John Neville uczył się w Szkole Amersham Hall i University College London i Pembroke College w Cambridge. W latach od 1883 do 1911 roku pracował jako wykładowca Moralnej Nauki na Uniwersytecie w Cambridge. Został wybrany jako archiwista i sekretarz tego uniwersytetu w 1910 roku. Pracował do 1925 roku.

    Aleksander Litwin (ur. 1909 w Łodzi, zm. 1984) – działacz komunistyczny, historyk. W 1927 roku ukończył I Gimnazjum Męskie Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich w Łodzi. W latach 1928-1930 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, skąd został usunięty za działalność komunistyczną. Od 1930 roku był aktywnym członkiem KPP. Do wybuchu wojny pracował jako urzędnik. Lata 1939-1941 spędził w Białymstoku, gdzie pracował w fabryce włókienniczej i działał w tamtejszym MOPR. Kolejne lata do 1944 ukrywał się w różnych miejscowościach i pracował jako cieśla. Od 1944 zaangażował się w pracę w strukturach białostockiego Komitetu Wojewódzkiego PPR, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1946-1949 pracował redakcji „Trybuny Wolności”, był m.in. redaktorem naczelnym. W latach 1949-1951 był zastępcą dyrektora Szkoły Partyjnej przy KC PZPR. Od 1951 do 1954 roku był wykładowcą na Uniwersytecie Warszawskim, pełnił tam funkcję prodziekana, potem dziekana Wydziału Dziennikarstwa. Od 1954 roku zatrudniony w Wydziale Historii Polski, następnie Zakładu Historii Polski przy KC PZPR. W 1960 roku obronił pracę magisterską Dzieje jednego strajku (Łódź 1936) w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. W 1965 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy Z dziejów Rad Delegatów Robotniczych w Polsce (1918-1919) napisanej pod kierunkiem Stanisława Arnolda. Od 1969 roku na rencie. Od 1972 roku przebywał na emigracji w Szwecji.

    Alfred George Fischer (ur. 18 listopada 1921, zm. 15 marca 2003) – niemiecko-amerykański naukowiec, profesor Earth Sciences w Uniwersytecie Princeton, specjalista w dziedzinie historii Ziemi i innych nauk o Ziemi (m.in. geofizyka, oceanografia, paleontologia, klimatologia); urodził się w Niemczech, studiował geologię w University of Wisconsin, stopień doktora otrzymał w 1950 roku w Columbia University, był wykładowcą i pracownikiem naukowym Princeton University. W roku 1992 otrzymał Gustav-Steinmann-Medaille, w roku 1993 roku – Penrose Medal, a w 1994 roku został członkiem National Academy of Sciences (Geology). Janusz Durko (ur. 23 lutego 1915 w Warszawie) – historyk, archiwista i muzeolog. Urodzony w Warszawie w rodzinie o tradycjach lewicowych, PPS-owskich. W 1934 roku ukończył gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie. W latach 1934-1938 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim.Absolwent Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego, autor licznych publikacji o Warszawie i ruchu robotniczym. Uczeń Władysława Tomkiewicza i Wacława Tokarza. Obronił pracę magisterską Stanowisko Gdańska w czasie wojny polsko-szwedzkiej 1623-1629. W czasie niemieckiej okupacji pracował jako sekretarz i członek zarządu Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Warszawie, gdzie zatrudnionych było wielu Żydów z tzw. „aryjskimi” papierami. Od jesieni 1942 r. do wybuchu Powstania Warszawskiego w mieszkaniu Janiny i Janusza Durków schronienie znalazło około 20 osób - uciekinierów z getta. Na wniosek Ocalonych Instytut Yad Vashem nadał państwu Durko tytuł „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata” w 1989 roku. W 1948 roku obronił pracę doktorską Początki ruchu socjalistycznego w Królestwie Polskim. W 1955 otrzymał tytuł docenta. Od 1945 roku był pracownikiem naukowym Instytutu Pamięci Narodowej i Instytutu Historii Najnowszej. W latach 1947-1951 wykładał na Akademii Nauk Politycznych. Od 1951 roku pracował w WHP/ZHP przy KC PZPR, gdzie kierował tamtejszym archiwum. Od 1971 do 1981 roku pracował Centralnym Archiwum PZPR, którego był kierownikiem. W latach 1952-2004 był dyrektorem Muzeum Historycznego m.st. Warszawy (najdłuższy staż w Polsce). Przez wiele lat związany z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR, gdzie był wicedyrektorem, następnie z Centralnym Archiwum KC PZPR. Członek Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa. Współzałożyciel i członek Towarzystwa Przyjaciół Warszawy.

    Nachman Aronszajn (ur.1907, zm. 1980) - amerykański matematyk pochodzenia polsko-żydowskiego. Uzyskał doktorat w 1930 na Uniwersytecie Warszawskim; jego promotorem był Stefan Mazurkiewicz. Po raz drugi Aronszajn uzyskał doktorat na Uniwersytecie Paryskim, w roku 1935; tym razem jego promotorem był Maurice Fréchet. Od roku 1951 pracował na Uniwersytecie Kansaskim w Lawrence, KS (University of Kansas), uhonorowany tytułem Summerfield Distinguished Scholar w roku 1964. Przeszedł na emeryturę w roku 1970. Michaił Iovczuk (ros.: Михаи́л Три́фонович Иовчу́к; ur. 6 listopada 1908 r., zmarł 9 stycnia 1990 roku w Moskwie) - radziecki filozof i działacz partyjny. Doktor nauk filozoficznych, profesor, członek korespondent RAN, specjalista od historii filozofii rosyjskiej. W roku 1926 wstąpił do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Ukończył wydział filozoficzny Akademii Wychowania Komunistycznego w 1931 roku. Następnie zajmował się działalnością polityczną oraz pracował jako wykładowca na różnych uniwersytetach, m. in. na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym. Prace Michaiła Jowczuka przetłumaczono na kilka języków obcych.

    Dodano: 30.01.2012. 12:33  


    Najnowsze