Ewidentnie ten temat należy do dziedziny zoologi, więc zacznę od tego, że moje pytanie może wydać się trywialne, bądź ciekawe, się okaże.

Kiedy słoń wie, że nadchodzi jego czas, znaczy się wie, że umiera odchodzi od stada samotnie, a inne słonie nie towarzyszą mu w tej ostatniej wędrówce. Moje pytanie: dlaczego, coś takiego ma w ogóle miejsce? Całkowicie tego nie pojmuję. Czy są jakieś inne gatunki, które zachowują się podobnie?

Do zadania tych pytań zainspirowała mnie pewna dyskusja:
Grupa pływaków na morzu została otoczona przez delfiny, które zataczały wokół nich kręgi, okazało się, że robiły to po to by ciasno zbić pływaków i nie dopuścić polującego rekina do ataku na któregoś z nich. Naukowcy tłumaczą to tym, że delfin ma podobny do człowieka ośrodek uczuciowy i wykazuje się bardzo wysoką empatią. W takim razie wczuł się on w rolę potencjalnej ofiary (która notabene była bez szans) jaką byli pływacy i poczuł potrzebę pomocy. Natomiast bardziej zastanawia mnie po co to zachowanie rozwinęło się tak silnie u delfinów, jak i u człowieka. Faktem jest to, że odczuwanie empatii jest niezbędne w ścisłym, życiu stadnym, ale po co przenoszenie empatii na przedstawicieli innego gatunku?

Może "efekt uboczny" ? Albo to nie jet empatia tylko chęć zapobieganiu śmierci, która delfinom nie przyniosła by żadnych korzyści.
Niestety nie stać mnie na lepszą odpowiedź.

Co do słoni, to może mieć wytłumaczenie. Np. słoń może umierać przez chorobę, gdyby się nie izolował, mógłby zarazić stado. Gdyby słonie trzymały się blisko umierającego osobnika, stado byłoby bardziej narażone na atak drapieżników (np. z powodu ograniczonej mobilności takiego słonia). Nic bardziej sensownego nie przychodzi mi do głowy.

Co do delfinów - nie mam pojęcia. Delfiny czerpią jakieś korzyści z kontaktu z człowiekiem?

Mnie również zastanawiało, dlaczego słoń w ostatnim okresie swego życia pozostaje 'samotny', czy to w ogóle ma uzasadnienie - możemy w jakiś sposób to tłumaczyć (może bahawioryści znają odpowiedź?) Myślę, że tak, może słoń trzymając się z dala od innych - w ostatniej wędrówce swego życia - czuje się bardziej bezpieczny?

Jeżeli chodzi o delfiny są to najbardziej inteligentne po ludziach stworzenia, mózg delfinów najbardziej zbliża się do poziomu ludzkiego mózgu, szczególnie rozwinięte są u nich struktury odpowiedzialne za przetwarzanie złożonych emocji i samoświadomość. Może zachowanie delfinów nie było niczym podyktowane, było zwyczajnie bezinteresowne , hmm, można by stwierdzić, że w takim razie rozwojowo są bardziej zaawansowane od ludzi, człowieka nie zawsze stać na zachowania tak altruistyczne...

Zachowanie delfinów trochę przypomina mi zachowanie psa - który przecież też broni człowieka w wielu sytuacjach Może w tym trzeba by upatrywać pewnej opcji.

Dzi?ki za ciekawe teorie troszeczke rozjasnily moje spojrzenie na ten temat.

Natomiast bardziej zastanawia mnie po co to zachowanie rozwinęło się tak silnie u delfinów, jak i u człowieka. Faktem jest to, że odczuwanie empatii jest niezbędne w ścisłym, życiu stadnym, ale po co przenoszenie empatii na przedstawicieli innego gatunku?



Właśnie to jest bardzo dobre, że ktoś odczuwa empatie. Empatia to nic innego jak brak egoizmu. Egoista nie potrafi odczuwać empatii i współczucia. Jeśli potrafisz współczuć to znaczy, że miłujesz, bo na tym polega miłość do innych ludzi...jeśli nie trudno ci będzie być kochającym ojcem matka lub mężem i żoną.
Jeśli niem masz w sobie empatii i współczucie jesteś podobny do Hitlera, który mówił:"Współczucie to oznaka słabości, przeżyją tylko najsilniejsi, słabych czeka śmierć."


Tak jemu było łatwo mówić, bo on był silny-miał wielomilionową armie, więc jego śmierć nie czekała, bo nie był słaby, ale co z tymi którzy mieli swoje rodziny i nie mieli za sobą wojska? Czekała ich śmierć, bo taki przywódca jak on nie miał litości...