• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aspołeczne osoby najprawdopodobniejszymi członkami gangów - badanie

    15.11.2011. 16:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wyniki nowych brytyjskich badań pokazują, że skrajnie aspołeczna osobowość wpływa na decyzję danej osoby o przyłączeniu się do gangu. W toku badań przeprowadzonych przez dwuosobowy zespół z Uniwersytetu w Leicester i University College London odkryto, że w grupach przestępczych wprawdzie niektóre osoby pozostają z łatwością w dobrych stosunkach z innymi, ale większość aspołecznych typów przyłącza się do gangów lub je zakłada próbując znaleźć swoje miejsce na świecie. Te typy nawiązują "przyjaźnie" z innymi osobami, które myślą i działają jak oni. Odkrycia opublikowano w czasopiśmie Personality and Individual Differences.

    Jak wskazują badania, jednostki aspołeczne ponoszą odpowiedzialność za wywołanie w tym roku w Londynie niechlubnych zamieszek. Takie osoby zwykle działają impulsywnie i nie zastanawiają się, jak ich działania i zachowanie wpłyną na innych. Scenariusz zazwyczaj jest taki, że zostają wykluczone ze szkoły lub pracy, znajdując się w coraz większej izolacji od innych z powodu swojego często niemiłego i trudnego towarzystwa. Osoby te mają nie tylko trudności z nawiązywaniem przyjaźni, ale czują się osamotnione i odrzucone do momentu nawiązania kontaktu z ludźmi podobnie myślącymi.

    Ostatnie badania poddają w wątpliwość wcześniejsze teorie wskazujące na strach, zastraszenie lub presję rówieśniczą jako czynniki popychające ludzi do wstępowania do gangów. Zdaniem tandemu naukowców niektóre osoby decydują się na członkowstwo w gangu, ponieważ szukają innych, podobnych do siebie ludzi. Wspólne elementy charakterystyczne obejmują cechy osobowościowe i wartości, a zatem wstąpienie do gangu może dać poczucie takim jednostkom, że przyjaźń jest możliwa i że "pasują" do innych - rzecz, którą wcześniej odczuwały jako niemożliwą do osiągnięcia.

    Zespół poddał analizie pełnoletnich więźniów płci męskiej, którzy przeszli szereg psychometrycznych testów osobowości. Ocena objęła również zachowanie impulsywne i poczucie zaangażowania w różne grupy społeczne. Naukowcy wskazali "osobowość aspołeczną" jako silny czynnik członkowstwa w gangu nawet wśród osadzonych.

    Niski poziom samodyscypliny i samokontroli, brak zainteresowania problemami innych osób oraz impulsywność, to według naukowców cechy charakterystyczne osobowości aspołecznej. Osobowości aspołeczne również w znacznie mniejszym stopniu przestają ze swoimi rówieśnikami, którzy mogliby mieć na nich pozytywny wpływ. Odkrycia sugerują, że osoby aspołeczne preferują spędzanie czasu z rówieśnikami, którzy afirmują ich wartości i postawy.

    Dane pokazują również, że w dużej grupie osadzonych, w której wszyscy są aspołeczni, jednostki najbardziej aspołeczne mają skłonność do angażowania się w jeszcze bardziej przestępczą działalność i przyłączania się do gangów. Zespół twierdzi, że mimo występowania u dorosłych przestępców odczuć emocjonalnych i społecznych, nie były one powiązane ani z liczbą popełnionych przestępstw ani z członkowstwem w gangu. Sytuacja może być inna w przypadku młodocianych przestępców.

    "Nasze odkrycia sugerują, że jednostki o niskim poziomie sympatyczności poszukują podobnych rówieśników (pod względem usposobienia i postaw), a ten proces doboru prowadzi raczej do członkowstwa w gangu niż do socjalizacji jako takiej" - wyjaśnia dr Vincent Egan z Wydziału Psychologii Uniwersytetu w Leicester. "Powstawanie grup aspołecznych nasila się, jeżeli jednostki o niskim poziomie sympatyczności są odrzucane z prospołecznych grup rówieśników, gdyż odrzucenie prowadzi do członkowstwa w gangu i dewiacji. Nasze odkrycia sugerują, że interwencje mające zredukować tendencje do łączenia się w gangi powinny skupić się bardziej na aspołecznych niż emocjonalnych zamiarach i zachowaniach, stale podkreślając wagę interwencji skierowanych na problem przestępczości."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Przestępczość zorganizowana – zjawisko kryminalne występujące w skali międzynarodowej, którego nie można ściśle ograniczyć stanem faktycznym przestępstwa. Obejmuje ona zbiór poszczególnych przestępstw, złożoną postać (formę) aspołecznych zachowań, nie jest zjawiskiem wcześniej nieznanym, występowała w wielu krajach, w różnej formie, a przedmiotem jej zainteresowań były różne obszary życia społeczno-ekonomicznego. White trash - termin używany w amerykańskim angielskim na pejoratywne określenie ludzi pochodzenia białego usytuowanych najniżej w hierarchii klas społecznych w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Charakteryzują się oni brakiem wykształcenia i niskimi dochodami, co skutkuje kiepską sytuacją materialną. White trash często utożsamiani są z zachowaniami dysfunkcjonalnymi i aspołecznymi. Zachowanie aspołeczne – tzw. „wyłączeniowe” formy niedostosowania społecznego charakteryzujące się biernością, izolacją, niechęcią do bycia w grupie, zahamowaniem, brakiem inicjatywy.

    Człowiek zboczeniec – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które nie podpadały pod żaden z innych typów osobowości w jego koncepcji, tj. ludzi dobrze wychowanych, ludzi pracy czy ludzi zabawy, a które odchylają się od normalności, pełniąc nieodpowiednie dla siebie role. Jako normalność Znaniecki rozumiał takie przystosowanie jednostki do społeczeństwa, w którym zarówno działanie jednostki jest zgodne z normami przyjętymi w danym systemie kulturalnym i zachowanie jednostki względem innych osób w kręgach społecznych jest normatywnie uporządkowane. Osobowość schizoidalna – ten typ osobowości cechuje się tendencją do izolowania się, niewytwarzania silnych związków oraz wycofywania się z kontaktów emocjonalnych i społecznych, uznawania ich za niepotrzebne. Przy dużej wewnętrznej wrażliwości wyrażanie uczuć jest ograniczone, co powoduje pozorny chłód i dystans uczuciowy. Pacjentów ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości nie obchodzą ani pochwały, ani nagany. Często występuje u nich poczucie osamotnienia i niezrozumienia przez otoczenie, podejrzliwość, niemożność odczuwania przyjemności. Osoby cierpiące na to zaburzenie na ogół działają samotnie, często żyją w świecie marzeń i fantazji, są ambitni, skłonni do introspekcji, ekscentryczni.

    Teoria kryminologiczna, której twórcą jest Cesare Lombroso (1835-1909), to pierwsza całościowa teoria kryminologiczna mówiąca o tym, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz poziom moralności jest charakterystyczny dla ludzi z odległych epok. Lombroso mówi, że zarówno człowiek jak i społeczeństwo podlegają ewolucji, a ona wyznacza rozwój. Tak też jest z językiem np. słowo łacińskie "crimen" w czasach starożytnych znaczyło tyle co "robić, czynić". Obecnie słowo to znaczy "przestępstwo, czyn naganny, zabroniony". Czyny uchodzące obecnie na przestępstwo, w Starożytności uważane były za normalne. Stąd wniosek, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz morale są opóźnione. Lombroso zajmował się mierzeniem czaszek ludzi normalnych oraz przestępców i na tej podstawie doszedł do wniosku, że parametry czaszek przestępców podobne są do czaszek ludzi pierwotnych. Przestępca to odmienny typ biologiczny. O tym, czy człowiek stanie się przestępcą decydują przede wszystkim cechy antropologiczne, a także osobowościowe. Przestępcy dzielą się na tych, którzy: Środowisko społeczne to względnie trwały układ jednostek, grup społecznych i innych zbiorowości ludzkich oddziałujących na rozwój, zachowanie się i aktywność człowieka. Szczególne znaczenie dla funkcjonowania jednostki mają takie składniki środowiska społecznego, jak:

    Integracja społeczna – termin w socjologii i innych naukach społecznych oznaczający w ogólności proces włączania (się) do zasadniczej części społeczeństwa różnorodnych, zwykle mniejszościowych grup społecznych jak np. mniejszości narodowe, uchodźcy, emigranci i repatrianci, itp., i w konsekwencji uzyskanie możliwości, praw i usług dotychczas dostępnych tylko dla większości. Jest to jednocześnie zjawisko pełne sprzeczności, gdyż wymaga akceptacji obu stron, co nie jest sprawą oczywistą, gdyż może oznaczać konieczność wyrzeczenia się przez jedna lub obie strony pełni lub części swojej tożsamości rozumianej jako role społeczne, wartości, normy, zwyczaje, tradycja, prawo, światopogląd, nawet język. Zachowanie prospołeczne to postępowanie, które ma przynieść korzyść innej osobie lub grupie osób. Do zachowań prospołecznych zaliczamy działanie zorientowane na pomaganie innym, dzielenie się z innymi oraz ochrona.

    Człowiek zabawy (ludzie zabawy) – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które w dzieciństwie i młodości podlegały głównie grupom rówieśniczym, w kręgach zabawy z małą kontrolą osób starszych. W życiu dorosłym tego typu osoby związane są z polityką, prowadzeniem "życia towarzyskiego", czy także wojen. Wojna i politykazracjonalizowanymi formami zabaw dziecięcych.

    Zjawisko społeczne – zjawisko, fakt społeczny czy proces który istnieje, powstaje i zmienia się w czasie dzięki działaniom zbiorowości społecznych lub grup społecznych. Może występować jedynie w odczuciu przedstawicieli danej społeczności (nie mieć charakteru obiektywnego). Zjawiska społeczne wyróżnione zostały z ogółu zjawisk i przeciwstawione zjawiskom przyrodniczym właśnie ze względu na to, że zjawiska przyrodnicze w przeciwieństwie do społecznych istnieją niezależnie od działań ludzkich.

    Sprawczość (ang. agency) – w naukach społecznych termin ten oznacza zdolność, dzięki której jednostka może oddziaływać na inne jednostki czy wpływać poprzez takie działanie na szerszą sieć relacji społecznych, i jest z reguły przywoływany w kontekście problemu władzy. Związki pomiędzy jednostkową sprawczością a strukturami ograniczającymi możliwość jej całkowicie wolnej ekspresji (np. system prawny i edukacyjny) są jednym z głównych obszarów badawczych w nowoczesnych naukach społecznych. Mimo iż zwykle pojęcie to jest odnoszone jedynie do działających ludzi, część badaczy społecznych przypisuje sprawczość również przedmiotom. Tym, co odróżnia działanie ludzkie od działalności innych podmiotów sprawczych jest jego intencjonalność oraz zdeterminowanie. Resocjalizacja – proces modyfikacji osobowości jednostki społecznej w celu przystosowania jej do życia w danej zbiorowości, a w węższym rozumieniu w społeczeństwie. Polega on na tym, iż poprzez odpowiednie zabiegi kształtuje się u tej jednostki normy społeczne i wartości, których nie miała ona możliwości przyswoić wcześniej w trakcie socjalizacji. Celem resocjalizacji jest jednocześnie spowodowanie, iż rezygnuje ona z przyswojonych do tej pory reguł działania stających w sprzeczności z systemem aksjonormatywnym tej zbiorowości.

    Dodano: 15.11.2011. 16:26  


    Najnowsze