• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badania pokazują, że polscy imigranci z łatwością przyswajają brytyjski akcent

    04.05.2011. 09:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W ostatnich latach Europa stanęła w obliczu niezliczonych zmian. Przykładem jednej z nich jest nasilenie się imigracji. Otwarte granice umożliwiają ludziom swobodne i bezproblemowe poruszanie się po całej UE. Niemniej migranci muszą stawić czoła wielu problemom, które wiążą się ze znalezieniem pracy i nauczeniem się języka używanego w ich nowym domu. Naukowcy z uniwersytetów w Manchesterze i Edynburgu w Wlk. Brytanii oraz z Uniwersytetu Auckland w Nowej Zelandii przeanalizowali zagadnienie kompetencji socjolingwistycznej w języku angielskim wśród nastoletnich imigrantów polskich mieszkających w Londynie i Edynburgu. Wyniki badań zostały zaprezentowane w czasopiśmie English World-Wide.

    Wielka Brytania była jednym z zaledwie trzech państw unijnych (obok Irlandii i Szwecji), które umożliwiły w 2004 r. mieszkańcom Europy Środkowej i Wschodniej nieograniczony dostęp do swoich rynków pracy. Przełożyło się to na największą, pojedynczą falę imigracji, jakiej Wlk. Brytania kiedykolwiek doświadczyła, której znaczną część stanowili Polacy.

    Badania pt. "Socjolingwistyka a imigracja - zróżnicowanie językowe wśród nastolatków w Londynie i Edynburgu" poświęcone były analizie języka polskich nastolatków. Młodym ludziom znacznie łatwiej jest dostosować się do zmian i pozostają oni w stałym kontakcie ze swoimi rówieśnikami. Lingwiści porównali wykorzystywanie standardowych i niestandardowych cech mówionego języka angielskiego przez polskich nastolatków oraz rodowitych Londyńczyków i Edynburczyków.

    Wyniki testów dotyczących przyswajania języka angielskiego i niestandardowych cech, takich jak opuszczanie głoski g w imiesłowach (np. "singin") pokazały, że polskie nastolatki przejmują niestandardową wymowę panującą w mieście, do którego się przeprowadzili już w niedługim czasie po zamieszkaniu tam. Zespół zasugerował również, że postawy językowe i nabywanie akcentu są ze sobą powiązane, gdyż młodzi Polacy, którym się spodobał lokalny akcent brzmieli zazwyczaj podobnie do swoich lokalnych rówieśników.

    "W ostatnich latach do Wlk. Brytanii napłynęła niespotykana liczba migrantów z Europy Wschodniej, głównie z Polski" - mówi dr Erik Schleef z Uniwersytetu w Manchesterze, autor raportu z badań. "Aby lepiej zrozumieć sposób, w jaki integrują się z Wlk. Brytanią postanowiliśmy zbadać, czy polskie nastolatki wykorzystują tę samą formę niestandardowej mowy, co ich brytyjscy rówieśnicy - i odpowiedź wydaje się być twierdząca. Tak czy inaczej, aby osiągnąć pełną kompetencję w drugim języku, bliską rodzimemu użytkownikowi, uczący się musi zyskać co najmniej świadomość niestandardowych cech. Zatem należałoby się spodziewać, że wśród innych grup imigrantów będzie tak samo."

    Dr Rob Drummond, językoznawca z Uniwersytetu Metropolitalnego Manchester, ocenił w ramach innych badań nabywanie niestandardowych cech przez dorosłych Polaków mieszkających w Manchesterze i odkrył ścisłe powiązanie między stosowaniem pozostającej pod wpływem języka polskiego wymowy "ink" a pragnieniem powrotu do Polski.

    "Użytkownicy planujący powrót do Polski i wykazujący silne pragnienie zaznaczenia swojej polskiej tożsamości stosowali tę wymowę, aby zasygnalizować to przywiązanie" - stwierdza dr Drummond, dodając: "Nawet zaawansowani użytkownicy angielskiego, którzy zamierzali wrócić do Polski częściej używali formy 'ink' niż inni użytkownicy języka."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Globish – podzbiór języka angielskiego sformalizowany przez Jean-Paula Nerrière. Termin ten Nerrière utworzył w 1989 po swoich podróżach biznesowych do krajów Dalekiego Wschodu. Globish wykorzystuje podstawowe reguły gramatyczne języka angielskiego oraz wyraźnie sprecyzowany zbiór 1500 najczęściej używanych angielskich słów. Według Nerrière nie jest to „język” ale „narzędzie” samo w sobie, jest to wspólna płaszczyzna, której nie-native speakerzy będą się trzymać prowadząc międzynarodowe interesy. Nerrière twierdzi, że osoby posługujące się językiem angielskim będą musiały dostosować się, albo wypadną z gry.

    Brytyjska odmiana języka angielskiego, British English (BE) – wersja języka angielskiego używana w Wielkiej Brytanii. Pojęcie to może oznaczać dwie rzeczy:

    Transfer językowy (znany także jako interferencja L1, interferencja językowa, interferencja międzyjęzykowa lub interferencja) to wpływ pierwszego języka na produkcję lub odbiór języka drugiego (L2). Transfer dotyczy różnych aspektów języka, takich jak gramatyka, słownictwo, wymowa, pisownia, znaczenie (semantyka), itd. Transfer językowy jest najczęściej omawiany w kontekście metodyki nauczania języka angielskiego, ale wystąpić może w każdej sytuacji, kiedy uczący się języka drugiego nie posiada kompetencji użytkownika rodzimego w tym języku.

    Polski Wydział Lekarski utworzony w marcu 1941 roku na Uniwersytecie w Edynburgu kształcił kadry medyczne dla potrzeb Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. Powołany na mocy porozumienia rządu polskiego z Senatem Uniwersytetu w Edynburgu działał do 1949 roku. Studiowało na nim 336 polskich studentów, spośród których 227 uzyskało dyplom lekarza. Kierowani byli oni do różnych formacji Polskich Sił Zbrojnych biorąc udział w działaniach wojennych. Kadrę akademicką stanowili profesorowie i docenci uniwersytetów polskich przebywający na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii oraz uzupełniająco profesorowie Uniwersytetu w Edynburgu. Pierwszym dziekanem został ppłk prof. dr n. med. Antoni Jurasz. Praktykę medyczną absolwenci Wydziału zdobywali początkowo w szpitalach Edynburga, a od października 1941 w Polskim Szpitalu im. Ignacego Jana Paderewskiego utworzonym dzięki życzliwości władz miasta Edynburga. Polski Wydział Lekarski na Uniwersytecie w Edynburgu był jedyną polską instytucją akademicką działającą legalnie w czasie II Wojny Światowej.

    Polski Wydział Lekarski utworzony w marcu 1941 roku na Uniwersytecie w Edynburgu kształcił kadry medyczne dla potrzeb Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii. Powołany na mocy porozumienia rządu polskiego z Senatem Uniwersytetu w Edynburgu działał do 1949 roku. Studiowało na nim 336 polskich studentów, spośród których 227 uzyskało dyplom lekarza. Kierowani byli oni do różnych formacji Polskich Sił Zbrojnych biorąc udział w działaniach wojennych. Kadrę akademicką stanowili profesorowie i docenci uniwersytetów polskich przebywający na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii oraz uzupełniająco profesorowie Uniwersytetu w Edynburgu. Pierwszym dziekanem został ppłk prof. dr n. med. Antoni Jurasz. Praktykę medyczną absolwenci Wydziału zdobywali początkowo w szpitalach Edynburga, a od października 1941 w Polskim Szpitalu im. Ignacego Jana Paderewskiego utworzonym dzięki życzliwości władz miasta Edynburga. Polski Wydział Lekarski na Uniwersytecie w Edynburgu był jedyną polską instytucją akademicką działającą legalnie w czasie II Wojny Światowej.

    Afro-amerykańska odmiana języka angielskiego (ang. African American Vernacular English, AAVE, potocznie: Ebonics) - socjolekt amerykańskiej odmiany języka angielskiego, charakteryzujący się odmienną wymową, wpływami składni języków afrykańskich oraz różnicami leksykalnymi w stosunku do standardowej angielszczyzny. Wykazuje niewielkie zróżnicowanie geograficzne.

    Afro-amerykańska odmiana języka angielskiego (ang. African American Vernacular English, AAVE, potocznie: Ebonics) - socjolekt amerykańskiej odmiany języka angielskiego, charakteryzujący się odmienną wymową, wpływami składni języków afrykańskich oraz różnicami leksykalnymi w stosunku do standardowej angielszczyzny. Wykazuje niewielkie zróżnicowanie geograficzne.

    Dodano: 04.05.2011. 09:37  


    Najnowsze