• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Decyzje, decyzje... co dwie głowy to nie jedna

    31.08.2010. 15:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Czy dwie głowy są lepsze niż jedna, kiedy przychodzi do rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji? Odpowiedź brzmi twierdząco według dofinansowywanego ze środków unijnych zespołu naukowców z Danii i Wlk. Brytanii, którzy odkryli, że dwie głowy są rzeczywiście lepsze, ale jedynie wtedy kiedy obaj partnerzy są równie kompetentni i zdolni do osiągnięcia porozumienia po gruntownym przedyskutowaniu problemu.

    Wyniki prac, opublikowane w czasopiśmie Science, stanowią dorobek projektu MINDBRIDGE (Pomiar świadomości - wypełnianie luki umysł-mózg), który otrzymał 2,14 mln EUR z tematu "Nowe i pojawiające się nauki i technologie" (NEST) Szóstego Programu Ramowego (6PR) UE na opracowanie strategii i metodologii wypełniania luki między subiektywnym doświadczeniem a obiektywną obserwacją zjawisk neuronowych.

    W ramach prowadzonych prac Chris Frith, emerytowany profesor neuropsychologii z Wellcome Trust Centre for Neuroimaging przy University College w Londynie (UCL), Wlk. Brytania, posiadacz grantu im. Nielsa Bohra dla wizytującego profesora w ramach projektu Interacting Minds na Uniwersytecie w Aarhus w Danii wraz z kolegami badał, czy dwoje ludzi może powiązać swoje informacje sensoryczne. Wyniki pokazują, że ludzie mają dryg do łączenia informacji z rozmaitych źródeł sensorycznych i podejmowania decyzji, która jest wówczas znacznie lepiej ugruntowana niż taka, która opiera się tylko na jednym źródle.

    "Rozwiązując problemy zwykle zbieramy się w zespoły i dyskutujemy nad swoimi opiniami" - wyjaśnia dr Bahador Bahrami z UCL, naczelny autor artykułu. "W ramach naszych badań chcieliśmy sprawdzić, czy dwoje ludzi może powiązać informacje, które uzyskują od siebie w trudnym zadaniu oceny sytuacji oraz na ile poprawi to ich skuteczność."

    W pierwszym eksperymencie naukowcy poprosili badanych, którzy pracowali w parach, o wykrycie bardzo słabego sygnału na ekranie komputera. Jeżeli ochotnicy nie zgadzali się, co do chwili, w której pojawiał się sygnał to naradzali się, aż do wypracowania wspólnej decyzji.

    Wyniki doświadczenia wskazują, że wspólne decyzje są znacznie lepsze niż decyzje podejmowane przez "sprawniejszą" osobę. Zatem mówiąc krótko, co dwie głowy to rzeczywiście nie jedna.

    Zespół przeprowadził również dwa inne doświadczenia, które pokazały, że lepszy wynik zależy od zdolności partnerów do porozumiewania się ze sobą. Mówienie drugiej osobie, że ma rację nie wystarczy - twierdzą naukowcy.

    Czwarte i ostatnie doświadczenie dowiodło jednak rzeczy przeciwnej. Uczestnicy znowu pracowali w parach, wykonując to samo zadanie, ale jeden z ochotników nie wiedział, że potajemnie został "pozbawiony kompetencji" poprzez pokazanie mu niewyraźnego obrazu, na którym wykrycie sygnału nie było łatwe. W tym szczególnym przypadku dwie głowy nie są lepsze niż jedna. Naukowcy odkryli, że uczestnicy osiągnęliby lepsze wyniki, jeżeli nie zwracaliby uwagi na to, co mówi "niekompetentny" partner.

    "Kiedy dwie pracujące razem osoby potrafią przedyskutować powstałe między nimi rozbieżności, dwie głowy mogą być lepsze niż jedna" - mówi profesor Frith. "Ale kiedy jedna z osób pracuje w oparciu o informacje obarczone błędem albo po prostu jest mniej sprawna w wykonywaniu swojego zadania, wówczas może to mieć bardzo negatywny wpływ na osiągany wynik."

    "Zdolność do skutecznej współpracy wymaga znajomości własnych kompetencji. Wspólne decyzje nie sprawdzają się, kiedy jeden członek zespołu jest niekompetentny i o tym nie wie."

    "Wszyscy znamy dobrze katastrofalne konsekwencje uwzględniania 'dowodów' o niepotwierdzonej wiarygodności w tak różnych sprawach jak istnienie broni masowego rażenia czy możliwości inwestycji nieobarczonych ryzykiem."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Oddolna demokracja: Tendencja w polityce do oddawania w ręce jak najmniejszych terytorialnych wspólnot międzyludzkich możliwie jak największych kompetencji. Zamiast w ręce wybieranych w wyborach przedstawicieli, decyzje pozostawia się samym mieszkańcom, co ma doprowadzić do sytuacji, kiedy decyzje mające wpływ na ogół ludzi na danym terenie były podejmowane przez ich samych, a nie zatomizowanych "reprezentantów". Dostęp do podejmowania tych decyzji nie może wedle zwolenników tego stanu rzeczy być ograniczony z jakichkolwiek powodów, np. majętności. Zakleszczenie, blokada wzajemna (ang. deadlock) jest pojęciem opisującym sytuację, w której co najmniej dwie różne akcje czekają na siebie nawzajem, więc żadna nie może się zakończyć. Gracze zdobyli pewne unikatowe warunki niezbędne do wykonania kolejnego ruchu, ale żaden nie ma wszystkich i gra nie może być kontynuowana. Zakleszczenie może być zobrazowane przykładem ludzi rysujących wykresy. Dwie osoby pragną narysować wykres, do czego jest potrzebna linijka i ołówek. W momencie, kiedy jedna z nich zabierze ołówek, druga zaś linijkę dochodzi do sytuacji konfliktowej. Pierwsza osoba potrzebuje linijki, drugi zaś ołówka. Oba żądania nie mogą być spełnione – powstaje zakleszczenie, które to zazwyczaj jest kłopotliwe, gdyż nie ma pewnych i zawsze sprawdzonych rozwiązań, ażeby go uniknąć. Podwójne pióro - nazwa pióra, które ma dwie dutki, lecz kompletną, pojedynczą chorągiewkę. Takie pióra są bardzo rzadkie. Pióro może mieć też jedną dutkę, ale dwie chorągiewki. Takie pióro może pełnić dwie funkcje, np. pióra pokrywowego i puchowego.

    Decyzja to pojęcie z języka naturalnego, kluczowe we wszystkich naukach i jest wynikiem "podjęcia decyzji" lub mówiąc inaczej procesu decyzyjnego. Subtelna różnica między podjęciem decyzji, a procesem decyzyjnym jest tylko ta, że proces decyzyjny nie zawsze doprowadza do decyzji. Decyzją może być działanie/akt lub opinia/sąd w jakiejś sprawie. Aby proces decyzyjny miał sens, potrzebne są co najmniej dwie różne możliwości wyboru (kandydaci na decyzje), a więc istnienie alternatywy. Popęd śmierci, Tanatos, destrudo – według psychoanalizy Freuda są dwa główne popędy sterujące motywacjami człowieka: popęd życia i popęd śmierci, destrukcji. Obydwie motywacje bardzo silnie wpływają na osobowość człowieka. Popęd życia charakteryzuje się głęboką chęcią do życia, pozytywną motywacją, optymistycznym spojrzeniem na otaczającą rzeczywistość; pragnieniem egzystencji i działania. Popęd śmierci zaś charakteryzuje się chęcią śmierci, chociaż niekoniecznie negatywnym nastawieniem do otoczenia. Wyczekiwanie na dzień, w którym może nadejść długo oczekiwana śmierć jest jak uwieńczenie drogi niosącej wiele wyzwań i działań. Ludzie przejawiający popęd śmierci potrafią osiągnąć bardzo imponujące wyniki swojego działania, sukcesy, nagrody i niekiedy uznanie otoczenia. Popęd śmierci jest bowiem niezwykle silną motywacja do działania, do podejmowania wyzwań i osiągania swoich celów. Bardzo często osoby takie mają wiele zdolności, które cechują się między innymi: trzeźwym spojrzeniem na świat, wyczuleniem na krzywdy ludzkie, niesprawiedliwość i oszustwa, analitycznym myśleniem i umiejętnością zarządzania większymi grupami ludzi. Nie posiadając pragnień takich jak ludzie z popędem życia, ludzie z popędem śmierci są w stanie długo i rzetelnie pracować, bez względu na niewygody fizyczne czy psychiczne, jak np. modelki, które potrafią się głodzić by osiągnąć swój sukces, szefowie firm, którzy spędzają większość życia na budowaniu swojego interesu nie bacząc na swoje wygody, ludzie dochodzący do ogromnych sukcesów za którymi stoi wiele wyrzeczeń, bólu i ciężkiej pracy. Tego typu odporność i przystosowanie do wydarzeń niewygodnych może być wynikiem naturalnych skłonności ludzi z popędem śmierci do samookaleczania się, autodestrukcji, na której bazują budowanie swojego sukcesu i znaczne wyprzedzenie innych ludzi w osiągnięciach. Obydwie motywacje, życia jak i śmierci, niosą ze sobą potężną siłę do osiągania swoich celów. Cele te jednak zasadniczo mogą się różnić.

    System informacji marketingowych (SIM) - sformalizowany i powiązany wewnętrznie zespół osób, urządzeń oraz procedur stworzonych w celu zapewnienia uporządkowanego dopływu trafnych informacji ze źródeł wewnętrznych i zewnętrznych na potrzeby podejmowania decyzji marketingowych. To metoda ciągłego planowania, zbierania i przechowywania oraz analizy danych. System informacji marketingowej ułatwia podejmowanie dwóch kategorii decyzji: programowanych i nieprogramowanych. SIM powinien być okresowo weryfikowany w celu oceny wartości dostarczonych informacji i sformułowania zapotrzebowania na nowe informacje. Wyniki badań marketingowych i informacje uzyskane z systemu informacji marketingowej są względem siebie komplementarne. Ze względu na potrzebę sprawnego przetwarzania dużej liczby danych, SIM funkcjonuje zazwyczaj przy wykorzystaniu techniki komputerowej. Obecne zasady encykloepdyczności są o tyle kuriozalne, że nic nie mówią o dorobku naukowym. Rozumiem, że jest on kłopotliwy w jednoznacznej ocenie, a kryteria typu, rektor, prof. dr hab. są o tyle łatwe, że albo są albo ich nie ma. Jednak naukowiec ma badać i publikować wyniki badań, a nie wyłącznie robić tytuły czy brać funkcje. I to ranga tych badań, wyników, wyrażona jakością czasopism, gdzie są publikowane plus cytowalnością jest kluczowa dla oceny encyklopedyczności. Dlatego proponuję dodać zapis, że encyklopedycznym naukowcem jest osoba, która ma dajmy na to min. 7 publikacji w czasopismach międzynarodowych (tzn. anglojęzycznych, być może są też niemeickojęzyczne np. w archeologii) z listy fladelfisjkiej, lub 1 artykuł z najwyższych pism Nature, Science, lub wysoką dla danej dziedziny cytowalność lub kilka (2?) monografie naukowe autorskie. Uzasadnienie; w kwestionariuszu recenzenckim jest pytanie, a na stronach filadelfijskich pism opinia, że do publikacji przyjmuje się artykuły o ważnych dla nauki zagadnieniach i prezentujące ważne naukowe wyniki, z reguły jest zapis o ich ponadregionalności. W miarę wysoki IF oraz umieszczenie takich czasopism na liście ministerialnej, filadelf. w wyższych kategoriach niż lokalne, wskazuje, że podchodzą one na poważnie do swoich wytycznych. Skoro więc artykuł wychodzi, tzn. że zarówno 2-3-5 recenzentów specjalistów z danej branży, jak i redakcja uznała, że dany artykuł spełnia takie kryteria. Nie nam więc oceniać czy słusznie, przypomnę Wiki ma odtwarzać rzeczywistość, a nie ją naprawiać/weryfikować. Przyznaję, nie wiem jak tu umieścić humanistów - u nich chyba bardziej liczą się ksiązki, monografie niż artykuły. Może ktoś ma pomysł. Ostatnio masowe stało się zgłaszanie osób bez hab. i prof. do usunięcia tylko na tej podstawie. Moze warto przywrócić sens słowa naukowy, przez zwracanie uwagi też na dorobek --Piotr967 podyskutujmy 18:17, 29 paź 2012 (CET)

    Efekt wspierania decyzji polega na pamiętaniu własnych decyzji jako lepszych, niż one rzeczywiście były. Wynika to głównie z faktu, że na temat wybranej opcji mamy już dużo informacji, podczas gdy zwykle wynik drugiej opcji jest nam nieznany. ex æquo (czyt. egz-ékfo, łac. na równi, jednakowo, w ten sam sposób, w równej mierze, równo) – wyrażenie stosowane najczęściej w odniesieniu do sytuacji, kiedy w jakiejś klasyfikacji (np. sportowej) jeden wynik jest identyczny z drugim (lub większą liczbą wyników) i w efekcie więcej niż jedna osoba zajmuje dane miejsce w klasyfikacji.

    Twierdzenie Gibbarda-Satterwaite’a powstało na podstawie systemu głosowania mającego wyłonić pojedynczego zwycięzcę w wyniku głosowania, w którym każdy z głosujących ustawia kandydatów w kolejności swoich preferencji. Głosi ono, że jeżeli występują więcej niż dwie możliwości do wyboru,to by wyłonić jednego zwycięzcę głosowanie musi spełniać jedną z trzech zasad:

    Jeden dzieli drugi wybiera to tradycyjna metoda "sprawiedliwego" podziału pomiędzy dwie osoby. Jeden dzieli na dwie części, drugi wybiera jedną z nich. W interesie dzielącego jest to, żeby były równe, bo jeśli nie, to jemu trafi się mniejsza.

    Negocjacje – dwustronny proces komunikowania się, którego celem jest osiągnięcie porozumienia, gdy przynajmniej jedna strona nie zgadza się z daną opinią lub z danym rozwiązaniem sytuacji. Negocjacje to sposób porozumienia się w celu rozwiązania konfliktu oraz dojścia do porozumienia obydwu stron, proces wzajemnego poszukiwania takiego rozwiązania, które satysfakcjonowałoby zaangażowane w konflikt strony. Skuteczne negocjacje – bazują na umiejętności rozpoznawania potrzeb adwersarzy, ich wzajemnym powiązaniu lub kompromisie pomiędzy nimi. Rzeczywiste potrzeby adwersarzy zwykle są ukryte i mogą znaczenie odbiegać od zgłaszanych interesów i celów, które są tylko pewnymi pomysłami na zaspokojenie tych potrzeb. Potrzeby ludzkie znacznie się różnią, dlatego żeby nie popełniać błędów w trakcie negocjacji, odczytując zachowania innych ludzi przez pryzmat swoich własnych potrzeb, warto nabyć umiejętność odczytywania różnych, nawet antagonistycznych potrzeb wynikających z charakteru i intelektu adwersarzy , gdyż to właśnie one najczęściej decydują o sukcesie w negocjacjach i potrafią odsunąć na bok nawet kwestie merytoryczne. Inteligencja zbiorowa (ang. Collective intelligence, Collective IQ ) – to termin, który powstał w połowie lat 1980 w socjologii przy badaniu procesu zbiorowego podejmowania decyzji i podejmowaniu decyzji konsensusu, gdzie przy zbiorowej inteligencji grupy, zdolność do znalezienia rozwiązania problemu jest lepsza niż najlepsze rozwiązania indywidualne w tej grupie.

    Dynamiczna niespójność - określenie zjawiska, polegającego na tym, że jednostki prowadzące politykę gospodarczą podejmują decyzje gospodarcze, będące pewnym odstępstwem od wcześniej przyjętych zasad, zobowiązań lub deklaracji. Przyczyną odstępstwa od pewnych zasad prowadzenia polityki gospodarczej może być chęć osiągnięcia w krótkim terminie korzyści ekonomicznych dla danych jednostek bądź społeczeństwa. Decyzje takie mogą jednak oddziaływać niekorzystnie na wyniki ekonomiczne w długim okresie oraz zmniejszać wiarygodność podmiotów prowadzących politykę gospodarczą. Scalanie (zwane także integracją) w systemie kontroli wersji, to podstawowa operacja, która pozwala na połączenie wielu zmian wykonanych na zbiorze plików będących pod kontrolą systemu. Jest ona potrzebna najczęściej w przypadku, gdy dwie osoby z dwóch różnych komputerów zmodyfikują plik w tym samym czasie. Kiedy dwie gałęzie są łączone, wynikiem jest jeden zbiór plików zawierający zmiany z obu zestawów.

    Polaryzacja grupowa – to tendencja grup do podejmowania decyzji, które są bardziej skrajne niż początkowe upodobania czy skłonności członków. Jej działanie można zaobserwować np. w decyzjach ławy przysięgłych, którzy po dyskusji byli skłonni wydać wyrok znacznie wyższy lub znacznie niższy, niż którykolwiek z nich proponował przed debatą. Efekt wiedzy po fakcie (ang. hindsight bias), nazywany też efektem "wiedziałem-że-tak-będzie" oraz pełzającym determinizmem (ang. creeping determinism), to tendencja do oceniania przeszłych wydarzeń jako bardziej przewidywalnych, niż rzeczywiście były. Prawdopodobnie wynika z tego, że wiedza na ich temat jest lepiej dostępna niż wiedza na temat możliwości, które się nie zdarzyły. Ludzie mają tendencję również do pamiętania swoich własnych przewidywań jako dokładniejszych i celniejszych, niż rzeczywiście były.

    Hokej na lodziebył jedną z konkurencji rozgrywanych podczas igrzysk olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen. W turnieju wzięło udział 15 zespołów, które zostały w pierwszej rundzie zostały podzielone na cztery grupy. Grupy A, B, C były czterozespołowe, a grupa D liczyła trzy drużyny. Dwie najlepsze drużyny z każdej z grup eliminacyjnych awansowały do dalszych rozgrywek tworząc dwie grupy półfinałowe po cztery zespoły. Do rundy finałowej awansowały po dwie drużyny z każdej z grup półfinałowych. W fazie finałowej drużynom, które awansowały zaliczono wyniki jakie uzyskały w fazie półfinałowej w spotkaniach pomiędzy sobą.

    Dodano: 31.08.2010. 15:17  


    Najnowsze