• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ekspert: lidera politycznego nie można uformować ,,od zera

    19.08.2011. 00:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Przywódcą politycznym może być osoba dynamiczna, ekstrawertywna, która nie ma problemów z nawiązywaniem kontaktów z innymi ludźmi. Skutecznego lidera nie możemy wykreować z zupełnie przypadkowej osoby - uważa psycholog polityki dr Julita Koszur z SWPS.

    ,,Lidera, który będzie miał charyzmę, zdolności i zachowania przywódcze nie można sztucznie wykreować z zupełnie przypadkowej osoby. Musi to być ktoś o odpowiednich predyspozycjach osobowościowych i potencjale intelektualnym" - uważa psycholog polityki z wrocławskiego wydziału Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej dr Julita Koszur. Prowadzi ona badania m.in. nad zachowaniami i postawami politycznymi, zajmuje się również marketingiem politycznym.

    Jej zdaniem, przywódcą politycznym może być osoba aktywna, ekstrawertywna, otwarta na świat, która nie ma problemów z nawiązywaniem kontaktów. Musi mieć również wystarczająco dużo energii, by pracować w ekstremalnych sytuacjach, często pod presją czasu.

    Według niej, wśród obecnych polityków wyższego szczebla nie ma takich osób, które byłyby ,,tworami" sztucznie wykreowanymi przez specjalistów marketingu politycznego. "W większości jest to jeszcze pokolenie o korzeniach solidarnościowych. To osoby, które były aktywne politycznie jeszcze zanim polityka zaczęła przynosić wymierne korzyści" - opisała rozmówczyni PAP.

    W jej ocenie naturalnymi liderami są zarówno Donald Tusk, jak i Jarosław Kaczyński. ,,Mają w sobie dużo naturalnego potencjału przywódczego" - oceniła Koszur.

    Zaznaczyła, że Tusk bardzo sprawnie radzi sobie z sytuacjami kryzysowymi w swojej partii, podobnie jak Kaczyński, który po wielu wyborczych porażkach cały czas jest u władzy. ,,Wszyscy zadają sobie pytanie jak długo jeszcze, a on ciągle jest, co oznacza że jest silnym przywódcą" - dodała psycholog.

    Jej zdaniem nie ma jednolitej recepty na to, jaki powinien być skuteczny lider polityczny. ,,Inne są oczekiwania społeczeństwa wobec cech przywódcy w czasach niepokoju, kryzysu i wojny, a inne w czasach spokoju. Prawdopodobnie Józef Piłsudski przez jego autorytarne metody nie zostałby liderem politycznym w spokojnych czasach" - zauważyła rozmówczyni PAP.

    Oczekiwania wyborców wobec cech polityków pokazały badania przeprowadzone przed wyborami prezydenckimi w roku 1995 i 2000. Zawsze wśród pożądanych cech znajdowały się: kompetencja, inteligencja, profesjonalizm, uczciwość i wiarygodność. W 1995 roku na czwartym miejscu pod względem ważności wyborcy wskazali prezencję i atrakcyjność. W 2000 roku ,,przeskoczyła" ona z czwartego aż na drugie miejsce.

    Znaczenie wyglądu kandydata pokazują badania, z których wynika, że wystarczy 100 milisekund byśmy mogli wyrobić sobie pogląd na kogo chcemy zagłosować. ,,Badacze z Princeton University pokazywali wybranej grupie osób zdjęcia nieznanych im polityków i prosili o ocenę na podstawie wyglądu twarzy. Głosy oddane przez badanych zestawiono z rzeczywistymi wynikami wyborów gubernatorskich w USA. Okazało się, że przypadkowi ludzie głosowali tak samo, jak wybierali świadomi wyborcy" - opisuje Koszur.

    Przypomina, że wygląd polityków zaczął mieć ogromne znaczenie od momentu rozwoju mediów, a zwłaszcza telewizji. ,,Za moment przełomowy uznaje się debatę między Johnem Kennedym a Richardem Nixonem. Osoby, które oglądały tę debatę w telewizji uważały, że wygrał ją Kennedy, a te, które słuchały jej w radiu, orzekły, że zwycięzcą był Nixon" - przypomniałaa psycholog.

    Dlatego nad wyglądem polityków mocno pracują ich doradcy. Koszur zaznaczyła jednak, że z przeprowadzaniem gwałtownych zmian trzeba uważać, bo ważny jest autentyzm wyglądu, co dobrze pokazuje przykład Jacka Kuronia.

    ,,Przed kampanią prezydencką w 1995 roku, w której zajął trzecie miejsce i miał niecałe 10 proc. poparcia, kojarzony był jako minister zajmujący się sprawami społecznymi. Ubierał się w dżinsową koszulę, co korespondowało z jego prospołecznym nastawieniem. Gdy wystartował w wyborach, doradcy kazali mu pojawiać się w garniturach. Polacy odebrali to za przebranie, co zdecydowanie obniżyło jego wiarygodność" - podkreśliła rozmówczyni PAP.

    Oprócz ubioru duże znaczenie dla wyborców ma również wzrost kandydatów. Jak przypomniała Koszur, około 60 proc. amerykańskich wyborów prezydenckich wygrywali wyżsi kandydaci. Wysoki wzrost wiąże się z siłą, pewnością siebie, zdecydowaniem. Właśnie dlatego specjaliści od PR zawsze zabierają w trasę mównice dla swoich podopiecznych" - dodała Koszur.

    Potencjał przywódczy - zaznaczyła psycholog - często kształtuje się już w dzieciństwie. Większość prezydentów Stanów Zjednoczonych to dzieci pierworodne i właśnie one najczęściej zajmują wysokie stanowiska w polityce.

    Według amerykańskiego uczonego Franka Sullowaya dzieci, które przychodzą na świat jako pierwsze są ambitne przebojowe, w naturalny sposób silniej identyfikują się z władzą, potem w stosunku do młodszego rodzeństwa wypełniają rolę przywódców.

    ,,To jest główna siła napędowa rozwoju osobowości. Z kolei z najmłodszego rodzeństwa, najczęściej rekrutują się rewolucjoniści i buntownicy. Pierwsi wzmacniają establishment, a ci urodzeni na końcu mają skłonności do działań wywrotowych" - powiedziała Koszur.

    PAP - Nauka w Polsce, Ewelina Krajczyńska

    ekr/ mlu/ mok/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Przywódca to szczególny rodzaj kierownika, który ma bezpośredni związek z zachowaniami organizacyjnymi. Przywódca to osoba mająca duży wpływ na podwładnych, którzy wykonują polecenia pożądane przez szefa ze względu na więzi, jakie ich łączą. Przywództwo charakteryzuje się wyjątkowymi cechami osoby, której inni skłonni są zaufać i podporządkować się dobrowolnie. Można powiedzieć, że dana osoba cieszy się w wybranej grupie społecznej autorytetem, władzą, która jest akceptowana. Trafną definicje przywództwa przekazuje Stanisław Mika twierdząc, że: przywództwo postrzegane jest jako pewna zdolność, umiejętność lub cecha zjednywania sobie zwolenników, wywierania wpływu, a także tworzenia wizji rozwoju i pobudzania ludzi do działania. Chcąc przybliżyć nieco pojęcie funkcji przywódczych można powiedzieć, że są to działania związane z zadaniami i podtrzymujące trwałość grupy, a ich wykonanie przez przywódcę jest niezbędne do skutecznego funkcjonowania grupy. Przywództwo polityczne − pojęcie z zakresu politologii oraz socjologii polityki. Oznacza relację pomiędzy przywódcą politycznym a jego (jej) zwolennikami, zachodzącą w określonym otoczeniu, zaś głównym polem działań jest sfera polityki. Przywódca polityczny oznacza osobę, który dzięki specyficznym cechom osobowości lub dzięki zajmowanemu stanowisku inicjuje, kieruje, zespala działalność tej grupy. Przywódcą politycznym można zostać poprzez wpływ autorytetu osobistego lub instytucjonalnego. Ocena 360 stopni – "Wykorzystywana najczęściej nazwa to system oceny 360 stopni. Stosuje się jednak zamiennie również inne nazwy: ocena wieloźródłowa, ocena z wielu punktów widzenia, pełna informacja zwrotna, sprzężenie zwrotne 360 stopni. Ocena taka to pozyskiwanie informacji o pracowniku z więcej niż dwóch źródeł, w tym jednym źródłem jest samoocena dokonana przez ocenianego pracownika.". polega głównie na przeprowadzeniu ankiety wśród osób z otoczenia badanego pracownika. W skład tych osób wchodzą takie osoby jak szef, bezpośredni przełożeni, współpracownicy, równorzędni pracownicy, osoby, którymi zarządza badany pracownik, czy też klienci, dalsi współpracownicy i inne osoby, które chcemy zapytać o opinię na temat badanego pracownika. Zatem są to wszystkie osoby niejako „dookoła” badanego pracownika. Stąd też nazwa ocena 360 stopni. Często określa się ją również jako ankieta 360 stopni, albo 360 feedback. Czasem w ankiecie bierze udział mniejsza liczba osób i taka ankieta, czy też ocena jest określana jako ocena 270 stopni, albo ocena 180 stopni, w zależności od tego jaka grupa osób jest pomijana.

    Konwersja na judaizm (hebr. gijur) – proces przejścia na judaizm i przyjęcia człowieka do narodu żydowskiego. Możliwa jest ona we wszystkich nurtach judaizmu dla wszystkich ludzi, niezależnie od pochodzenia i rasy, dlatego za Żydów uważa się także konwertytów i potomków dawnych konwertytów rasy czarnej, żółtej oraz także Indian. Konwersja na judaizm jest czymś w rodzaju naturalizacji. Bejt din wystawia jako dowód certyfikat konwersji (Sztar geirut); jest to pojedyncza kartka, na której trzej Żydzi, będący członkami synagogi, oświadczają podpisami z datą, że dana osoba przeszła proces konwersji i jest członkiem narodu żydowskiego. Różne odłamy judaizmu mają różne zasady konwersji. I konwersje te nie są wzajemnie uznawane. Osoba, która przyjmuje judaizm, jest według Talmudu, najwyższego autorytetu judaizmu rabinicznego, takim samym Żydem jak osoba urodzona jako Żyd, chociaż często błędnie uważa się, że taka osoba nie jest Żydem, tylko przyjęła judaizm. Konwertyta może zostać rabinem, czytać publicznie w synagodze, sprawować wysokie funkcje w synagodze. Konwertyci na judaizm ortodoksyjny, konserwatywny i reformowany objęci są prawem imigracji do Izraela (Alija). Obecnie większość konwertytów to osoby, które chcą powrócić do żydowskich korzeni, a nie mają matki-Żydówki, oraz osoby, które chcą poślubić Żyda i dokonują konwersji z uwagi na niechęć rabinów wobec małżeństw mieszanych. Szczególnie jednak w USA jest wiele osób, które judaizm wybrały z przyczyn ideowych, mimo braku żydowskich przodków. Przyjmuje się, że nie-Żyd sam powinien zgłosić taką chęć do rabina. W czasach rzymskich Żydzi często prowadzili aktywne akcje nawracania na judaizm. W czasach chrześcijańskich z uwagi na strach przed karami zaprzestali tej praktyki. Podmioty polityki są to osoby, które w sposób czynny biorą udział w życiu politycznym. Starają się wpływać na władzę lub być blisko niej, dążą one do bezpośredniej lub pośredniej możliwości wpływania na decyzje polityczne. Możemy wyróżnić dwa rodzaje owego wpływu, formalny i nieformalny. Formalny jest zgodny z normami w polityce, nieformalny natomiast nie mieści się w kanonach "oficjalnych norm postępowania". Najlepiej obrazuje to istnienie nielegalnych organizacji politycznych. Podmioty polityki przede wszystkim dzieli się na pierwotne i wtórne. Pierwotne to bardzo liczebne grupy społeczne i wspólnoty narodowe, podmioty wtórne są to instytucje polityczne oraz inne siły polityczne, które przedstawiają interesy grup społecznych. Istnieje także inne kryterium podziału podmiotów polityki tj. liczebności, miejsca w strukturze politycznej i funcji.

    Respondent - osoba, której opinie stanowią przedmiot badania w naukach społecznych, najczęściej w badaniach kwestionariuszowych, także: telefonicznych, pocztowych, internetowych. W niektórych typach badań respondenci dobierani są do badań na podstawie założeń badania probabilistycznego. W praktyce opisu badań używa sie również słowa respondent w stosunku do pojedynczje osoby, która nie jest dobierana losowo, a z która prowadzi się na przykład wywiad swobodny. Człowiek zboczeniec – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które nie podpadały pod żaden z innych typów osobowości w jego koncepcji, tj. ludzi dobrze wychowanych, ludzi pracy czy ludzi zabawy, a które odchylają się od normalności, pełniąc nieodpowiednie dla siebie role. Jako normalność Znaniecki rozumiał takie przystosowanie jednostki do społeczeństwa, w którym zarówno działanie jednostki jest zgodne z normami przyjętymi w danym systemie kulturalnym i zachowanie jednostki względem innych osób w kręgach społecznych jest normatywnie uporządkowane.

    Człowiek dobrze wychowany (ludzie dobrze wychowani) – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, których dzieciństwo i młodość były kontrolowane przez kręgi wychowawcze, a dodatkowo w tym okresie życia nie pracowały. Jednostka taka w życiu dorosłym skoncentrowana jest na budowaniu opinii o sobie we własnym środowisku, ma silnie rozbudowana jaźń odzwierciedloną. Uznaje ona te oceny na własny temat, które tworzone są w istotnych dla niego środowiskach, a innowacje przyjmuje o ile są one akceptowane przez znaczące dla niej autorytety. Atrybucja zewnętrzna, atrybucja sytuacyjna – rodzaj atrybucji w psychologii, zakładający, iż przyczyną zachowania danej osoby były właściwości sytuacji lub inne czynniki zewnętrzne względem tej osoby (np. przypadek, trudność zadania, pech, pogoda, śliska jezdnia, zachowanie innych ludzi, itp.) w przeciwieństwie do jego własnych cech i wyborów (np. zdolności lub ich brak, inteligencja, włożony wysiłek, motywacji, cech osobowości itp.).

    Filozofia polityczna, filozofia państwa, filozofia polityki – dział filozofii praktycznej stanowiący krytyczną refleksję nad życiem politycznym i państwem: zwłaszcza istotą polityki, naturą, pochodzeniem i prawomocnością władzy, pochodzeniem, zmiennością i wartością moralną ustrojów państwowych. Jako refleksja krytyczna filozofia polityczna analizuje podstawowe pojęcia związane z życiem politycznym, takie jak pokój, wolność, sprawiedliwość czy postęp. Jako refleksja twórcza zmierza do oceny życia politycznego i budowy postulatów ustrojowych: dlatego też niejednokrotnie miała znaczny wpływ na historyczny rozwój życia politycznego i społecznego.

    Instrukcja maskująca: Podczas eksperymentu prowadzonego w naukach społecznych konieczne jest niekiedy wprowadzenie osób badanych w błąd, ponieważ wiedza co do rzeczywistego celu eksperymentu mogłaby w istotny w sposób wpłynąć na zachowania badanych i zniekształcić wyniki lub zupełnie uniemożliwić przeprowadzenie badania. Na przykład gdyby osoby badane wiedziały, że eksperyment dotyczy ich posłuszeństwa, mogłyby celowo i nienaturalnie zachowywać się jak indywidualiści.

    Styl kierowania lub styl przywództwa – sposób postępowania przełożonego w stosunku do podwładnych odzwierciedlający najczęściej jego cechy osobowościowe lub przekonania o skutecznym zarządzaniu personelem. Styl przywództwa często jednak jest wypadkową cech osobowościowych przełożonego oraz cech osobowościowych podwładnych oraz struktury zespołu pracowniczego. Człowiek pracy (ludzie pracy) – jedna z kategorii typologicznych osobowości społecznej Floriana Znanieckiego określająca osoby, które zaczęły pracować we wczesnej młodości, także pomocniczo, co spowodowało, że zarówno kręgi wychowawcze jak i kręgi zabawy szybko przestały mieć na nie wpływ. Jest to kategoria znacznie zróżnicowana, ze względu na wiele specjalizacji i różnych środowisk pracy.

    Dodano: 19.08.2011. 00:47  


    Najnowsze