• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Który wariant zmian w OFE wybierze rząd?

    18.07.2013. 18:42
    opublikowane przez: Kotynia Agnieszka

    Rząd marginalizuje rolę Otwartych Funduszy Emerytalnych - tylko tak można nazwać propozycje zmian, które przedstawili ministrowie finansów i pracy, Jacek Rostowski z Andrzejem Kosiniakiem Kamyszem. Scenariusze są trzy, ale tylko jeden jest realny do wprowadzenia. Pozostałe powstały tylko po to, aby wdrażany wariant na ich tle wglądał atrakcyjniej, jako mniejsze zło.


    Minister Jacek Rostowski powiedział , że w debacie publicznej, owszem dyskutować można o wszystkich rodzajach reformowania, ale rząd i tak wybierze pośród trzech.


    Pierwszy zakłada umorzenie wszystkich obligacji, które są w posiadaniu OFE. Fundusze mogłyby całość składki (wynosiłaby ona wtedy 2,92 proc.) inwestować na giełdzie, ale miałyby zakaz kupowania papierów dłużnych. Progi ostrożnościowe zostałyby obniżone o wartość umorzonych środków. W tym rozwiązaniu na dziesięć lat przed emeryturą co roku jedna dziesiąta składki przenoszona byłaby z OFE do ZUS.

    Drugim wariantem jest dobrowolność. Każdy będzie musiał wybrać, czy zostaje w OFE, czy wybiera ZUS. Kto się nie zdeklaruje automatycznie trafi do ZUS-u. By więc zostać w OFE, trzeba będzie się przejść do urzędu i złożyć deklarację. Rząd liczy zapewne, że wielu niezainteresowanym osobom nie będzie się chciało fatygować. I tutaj na dziesięć lat przed emeryturą rozpoczęłoby się przenoszenie środków do ZUS.

    W trzecim wariancie też można będzie zadeklarować, że pieniądze zostają w OFE, ale przyszły emeryt musiałby ze swoich pieniędzy dokładać 2 proc. miesięcznie do składki. Inwestycje funduszy możliwe byłyby tylko na giełdzie. W przypadku tego rozwiązania nie byłoby przenoszenia składek z OFE do ZUS na dziesięć lat przed emeryturą.

    Po wnikliwszym przyjrzeniu się propozycjom można założyć, że rząd wybierze wariant drugi. Pierwszy - ten z umorzeniem obligacji - jest zbyt skomplikowany do przeprowadzenia. Co prawda wielu ekonomistów wypowiada się, że jest najbardziej prawdopodobny, ale operacja przeniesienia obligacji może oprzeć się o nasze prawa konstytucyjne.

    Wariant drugi wydaje się najbardziej sprawiedliwy i właśnie ku niemu składnia się premier, choć sprawiedliwość tego rozwiązania jest pozorna. Po pierwsze, nie jest to prawdziwy wybór, bo by takim był, musielibyśmy mieć możliwość zrezygnowania z ZUS i przejścia do OFE. Poza tym w ostatnich dziesięciu latach nasze pieniądze zostaną i tak przekazane do ZUS. W tym kontekście pozostaje więc pytanie o ich dziedziczność.

    Który wariant akceptują natomiast profesorowie? Stanisław Gomułka ciężko wzdycha i twierdzi, że żaden z nich nie jest atrakcyjny, że trzeba je wszystkie gruntownie przemyśleć i przebadać, by wybrać najmniejsze zło. Marian Noga z kolei z ciężkim sercem stawiałby na wariant pierwszy, bo on uspokoi rynki finansowe. Dariusz Filar krytykuje natomiast wszystkie propozycje.

    - W pierwszym wariancie zmniejszamy dług publiczny, ale zwiększamy dług ukryty poprzez powiększenie zobowiązań państwa wobec obywateli. Przecież w ZUS-ie nie ma realnych pieniędzy, są tylko zapisy sum, które państwo powinno wypłacić ludziom - wyjaśnia ekonomista, prof. Dariusz Filar. - Drugi i trzeci wariant psują natomiast rodzące się w Polakach słuszne przekonanie, że prawdziwym zabezpieczeniem emerytalnym są tylko realne aktywa finansowe. OFE ich tego uczyło. Po wprowadzeniu zmian, ta nauka przepadnie.

    No właśnie. Rząd przekonuje do zmian, pokazując też wyniki OFE i porównując je z waloryzacją składki ZUS. Na przestrzeni lat okazuje się ona większa od stopy zwrotu, jaką oferują fundusze.

    Wyniki na podstawie stopy zwrotu są oczywiście dobrą metodą sprawdzania efektywności funduszy, czy ZUS-u, jednak dają pełnego obrazu. Pokazują, o ile przez lata urosły fundusze, które wpłaciliśmy na początku badanego okresu. Na emeryturę jednak nie wpłacamy jednorazowo, ale cyklicznie przez cały czas pracy.

    Źródło: Money.pl

     


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Minimalna stopa zwrotu - zapewnia bezpieczeństwo środków wpłacanych przez uczestników funduszy. Jest to stopa zwrotu niższa o 50% od średniej ważonej stopy zwrotu wszystkich otwartych funduszy emerytalnych w tym okresie lub 4 punkty procentowe od tej średniej w zależności od tego, która z tych wartości będzie mniejsza. W sytuacji, gdy stopa zwrotu za 36 miesięcy jest niższa od minimalnej wymaganej stopy zwrotu, zarządzający funduszem emerytalnym zobowiązani są do dokonania dopłaty pieniężnej do rachunków uczestników funduszu, ponieważ ma miejsce niedobór. Metoda scenariuszowa jest jedną z heurystycznych metod podejmowania decyzji. Opiera się na założeniu, że zdarzeń w przyszłości nie da się przewidzieć z całą pewnością, należy więc przewidzieć i opracować różne "scenariusze" rozwoju obecnej sytuacji. Do każdego wariantu opracowywany jest sposób zachowania w przypadku, gdyby okazał się prawdziwy. Do realizacji przyjmuje się ten wariant, który wydaje się najbardziej prawdopodobny, jeśli jednak nie sprawdzi się, należy skorzystać z jednego z uprzednio przygotowanych rozwiązań alternatywnych. Klauzula efektywnej zapłaty - zastrzeżenie umowne, w którym strony umawiają się, że wykonanie zobowiązania wyrażonego w walucie obcej może nastąpić wyłącznie przez spełnienie świadczenia w tej walucie. W ten sposób pieniądz krajowy przestaje pełnić w stosunkach między stronami rolę środka płatniczego i traci zdolność umarzania zobowiązań pieniężnych. Klauzula efektywnej zapłaty może występować w dwóch wariantach - może nakładać zobowiązanie na dłużnika, albo tylko upoważniać go do spełnienia świadczenia wyłącznie w walucie obcej. W pierwszym przypadku, jedynym sposobem uregulowania długu jest zapłata dokonana w umówionej walucie zagranicznej. W drugim natomiast dłużnik ma prawo wyboru: czy dokonać zapłaty w walucie zagranicznej wskazanej w umowie, czy też w pieniądzu krajowym, bowiem obie postaci zapłaty doprowadzą do wygaśnięcia zobowiązania.

    Efekt spekulacyjny - efekt uwzględniający oczekiwania konsumentów, co do poziomu przyszłych cen, ma dwa warianty. Pierwszy wariant mówi o tym, że jeśli konsumenci oczekują wzrostu cen, to zakupują danego dobra więcej (na zapas). Drugi wariant natomiast mówi, że jeśli konsumenci spodziewają się spadku cen, to ograniczą zakup danego dobra i poczekają do spodziewanej obniżki. Wikipedystka:IsadoraDeWitch/brudnopis4 Backgammon/Chouette: Chouette (z fr. Sowa), to odmiana backgammona dla więcej niż dwóch graczy. Istnieje wiele zasad gry w tę właśnie odmianę, dlatego osoby, które chcą się przyłączyć do gry, powinny najpierw zapoznać się z obowiązującymi przy danym stole wymaganiami. W tym artykule przedstawione zostaną podstawowe zasady gry w Sowę, gry w wielu aspektach bezwględnej, dla niektórych pewnie nie zawsze do końca uczciwej, ale na pewno atrakcyjnej i zupełnie innej niż gra w dwójkę. Przed rozpoczęciem gry, każdy z graczy rzuca jedną kostką i ten, który wyrzuci najwięcej oczek zostaje tzw. Boxem i będzie grać przeciwko drużynie. Gracz, który wyrzucił najwięcej oczek spośród pozostałych osób, zostaje Kapitanem drużyny. Zadaniem kapitana jest rzucanie kości i wykonywanie ruchu drużyny. Hierarchia drużyny jest ustalana również według ilości wyrzuconych oczek. W przypadku remisu, powtarza się rzut. Tak więc po losowaniu mamy następującą sytuację: po jednej stronie planszy jest Box, a po drugiej Kapitan, Gracz 1, Gracz 2, Gracz 3 itd. Jeżeli w grze bierze udział więcej niż osiem osób. Box może wybrać sobie partnera do gry. Partnerstwo takie oferuje się najpierw Kapitanowi, a potem kolejnym graczom. Jeśli nikt nie przyjmie oferty, partnera można wylosować spośród graczy, omijając przy tym kapitana. W Sowie obowiązują standardowe reguły gry z uwzględnieniem zasady Jacoby’ego, która mówi, że nie można wygrać gammonem lub backgammonem dopóki kostka dublująca nie znajdzie się w grze. Trzeba tu zauważyć, że Sowa jest zazwyczaj grana na pieniądze, zasada Jacoby’ego pozwala przyspieszyć grę, jak również eliminuje ryzyko wysokich przegranych w momencie, gdy jeden z przeciwników już na początku gry uzyskał sporą przewagę. W tym momencie (mając świadomość, że gammonem może wygrać tylko jeśli zdubluje) gracz z przewagą używa kostki dublującej, co jego przeciwnik może i powinien odrzucić, oddając graczowi z przewagą tylko jeden punkt. Wróćmy jednak do naszych graczy. Załóżmy, że przeciwko Boxowi gra Kapitan i pięciu graczy. Co się dzieje po zakończeniu gry. Jeśli Box wygra, zostaje na swoim miejscu, a Kapitan wędruje na koniec kolejki i staje się graczem numer pięć. Z kolei gracz numer jeden staje się Kapitanem. Natomiast jeśli Box przegra, wędruje on na koniec kolejki i staje się graczem numer pięć, a Kapitan staje się Boxem. Jeśli gra toczy się na pieniądze, przegrany Box wypłaca uzgodnioną wcześniej stawkę każdemu graczowi z drużyny przeciwnej. Jeśli Box wygra, każdy z przeciwników płaci jemu. Gracze mogą przyłączać i odłączać się od gry w dowolnym momencie. Gracz przyłączający się do gry zawsze siada na końcu kolejki. W zależności od ustaleń przed rozpoczęciem gry drużyna może lub nie może konsultować ruchy wykonywane przez Kapitana. Często gracze decydują się na kompromis w postaci konsultacji tylko po użyciu kostki dublującej. Kolejna dowolność ustaleń dotyczy ilości kostek dublujących w grze. Może to być jedna kostka. Wtedy drużyna ma prawo rozważać indywidualnie tylko duble zaoferowane przez Boxa. Natomiast oferty podwojenia ze strony drużyny leżą w wyłącznej gestii Kapitana. Jeśli Box podwaja, każdy z graczy może indywidualnie zdecydować, czy przyjmie czy odrzuci dubla. Ci, którzy odrzucą, wypłacają Boxowi należną stawkę i nie biorą udziału w dalszej części gry. Jeśli Kapitan odrzuci dubla, a wśród graczy znajdą się tacy, którzy przyjmą podwojenie, Kapitan zostanie przeniesiony na koniec kolejki i utraci stanowisko kapitańskie na rzecz jednego z pozostających w grze graczy. W przypadku, gdy tylko jeden z graczy chce przyjąć podwojenie Boxa, a w grze jest minimum pięciu graczy przeciwko Boxowi, to większość graczy wymusza decyzję i pojedynczy głos, chcący przyjąć dubla się nie liczy a drużyna rezygnuje. Inna popularna zasada mówi, że pojedyczny gracz, który chce przyjąć dubla Boxa, musi też przyjąć dodatkową kostkę dublującą o wartości 2 od dowolnego gracza drużyny, który chce mu zapłacić stawkę za jeden punkt. Gracz przyjmujący staje się teraz właścicielem dwóch kostek dublujących, których może użyć indywidualnie do kontrowania i jeśli wygra, zdobędzie stawkę za obydwie kości, a jeśli przegra, będzie musiał zapłacić podwójnie. W Sowę można też grać z większą ilością kostek dublujących. Każdy gracz z drużyny posiada wtedy własną kostk. Box może zaproponować dubla każdemu z graczy osobno i każdy z graczy może indywidualnie podjąć decyzję, kiedy zaproponować podwojenie Boxowi. Przy większej ilości kostek dublujących możliwe są sytuacje, gdzie Box wygrywa przeciw niektórym graczom, a przegrywa z innymi. Pojawia się pytanie, kiedy Box traci swoją pozycję? Naturalnie tylko wtedy, gdy przegra z Kapitanem. Każdy klub lub stowarzyszenie opracowuje swoje własne szczegółowe zasady gry w Sowę. Przy planowaniu rozgrywek Sowy, można m.in. skorzystać z zasad opracowanych przez Stowarzyszenie Backagammona z Atlanty (Atlanta Backgammon Association).

    Dekada (gr. déka: dziesięć) – pojęcie oznaczające pewien czas. Najczęściej wyrazu dekada używa się dla okresu 10 lat. Można jednak tego określenia używać również dla dziesięciu miesięcy, tygodni lub dni. Metody obliczania pierwiastka kwadratowego: Wiele metod obliczania pierwiastka kwadratowego z dodatniej liczby rzeczywistej S wymaga wartości początkowej. Jeśli ta wartość jest zbyt odległa od aktualnej wartości pierwiastka, obliczenia będą znacznie wydłużone. w związku z tym jest wysoce pożądane aby mieć oszacowanie tej wielkości, które może być nawet bardzo niedokładne ale proste do wyznaczenia. Jeśli S ≥ 1, niech D będzie liczbą cyfr po lewej stronie przecinka dziesiętnego. Jeśli S < 1, niech D będzie ujemną liczbą zer bezpośrednio na prawo od przecinka dziesiętnego. Wtedy oszacowanie jest następujące:

    Bilon – pieniądz zdawkowy w postaci metalowych znaków pieniężnych (monet). Jest takim samym środkiem płatniczym, jak banknoty; różni się od nich materiałem, z którego jest wykonany oraz kształtem i użytecznością. Bilon wszedł w użycie jako uzupełnienie obiegu pieniądza kruszcowego, lecz pierwotnie w ograniczonym zakresie, mając moc zwalniania z zobowiązań tylko do kwoty pewnej wysokości. W Polsce przed 1939 – monetami 10-złotowymi można było płacić do 1 tysiąca zł, 5-złotowymi do 500 zł, 2-złotowymi do 100 zł, a niklowymi 1-złotowymi do 50 zł jednorazowo. Współcześnie wartość nominalna bilonu jest czasem wyższa niż wartość metali użytych do jego wytworzenia, stąd bilon ma charakter monety podwartościowej, wyposażonej w tzw. kurs przymusowy. Udział własny - ustalona w umowie ubezpieczenia procentowa lub kwotowa wartość szkody, która będzie pokryta przez ubezpieczającego. Skutkiem tej klauzuli jest pomniejszenie składki ubezpieczeniowej. Można ją wykreślić z umowy, kosztem zwiększenia stopy składki.

    Collateralized Debt Obligation, CDO (Obligacja zabezpieczona długiem) – instrument sekurytyzacji oparty na długu. Instrumenty CDO zabezpiecza się portfelem aktywów, do którego należą m.in. kredyty korporacyjne lub ustrukturyzowane zobowiązania finansowe. Połączone w portfel (podobnie jak w przypadku instrumentów MBS), zostają podzielone na nowe papiery wartościowe i są oferowane w transzach rozmaitym inwestorom. Wysokość płatności odsetkowych, kapitałowych oraz faktyczny moment wygaśnięcia zobowiązania determinowane są przez wyniki portfela obligacji stanowiącego zabezpieczenie instrumentów CDO. Tego typu instrumenty stanowią atrakcyjną alternatywę dla inwestorów, ponieważ oferują więcej możliwości wyboru poziomu ryzyka oraz żądanej stopy zwrotu w porównaniu do MBS, czy ABS.

    Po przeczytaniu dyskusji do pierwszych dwóch wersji doszedłem do wniosku, że nie ma sensu próbować wprowadzić niczego nowego w tej propozycji, bo to wywoła zbyt wiele kontrowersji. Zamiast tego proponuję po prostu opisać praktykę, i nic więcej --> stąd myślę, że można by sobie podarować podpisy adminów zgadzających się na dłuższą blokadę. Zresztą była sonda (na okoliczność wersji Nuxa), która pomysł raczej odrzuciła. Ta wersja zasad ma, moim zdaniem, przede wszystkim przejść (Lcamtuf w głosowaniu do 1 wersji mówił chyba ironicznie o roku 2011...), bo dopiero wtedy będzie podstawa do prowadzenia dyskusji na temat ewentualnych zmian. Tak długo, jak długo nie będzie ustalonych zasad, żadne zmiany nie będą mogły się udać, bo nawet, jeżeli zostanie w Barze (w co wątpię) ustalony jakiś konsensus, i tak nie będzie on musiał być przestrzegany. Co innego, jeśliby dyskusja na temat zmiany istniejących zasad zakończyła się powodzeniem - wtedy rezultat zostałby wprowadzony w życie. Na razie obowiązuje prawo zwyczajowe, i trzeba je po prostu spisać.

    Efekt wpierania to efekt, który może zostać spowodowany przez ekspansję fiskalną, czyli zwiększenie wydatków państwa. Zachodzi wtedy, gdy pieniądz i papiery wartościowe państwa są względem siebie substytucyjne. Skutkiem zwiększonej emisji np. obligacji jest spadek popytu na pieniądz (zmiana struktury portfela aktywów) i przesunięcie krzywej określającej równowagę na rynku pieniądza (krzywej LM) w prawo. Popyt globalny może wówczas wzrosnąć o sumę większą niż wartość iloczynu przyrostu wydatków państwa i mnożnika. Dodatkowo, zwiększony popyt może pobudzić inwestycje za pośrednictwem akceleratora. Wybijanka – alternatywny wariant gry w warcaby. Od standardowej wersji gry różni się tym, iż wygrywa gracz, który jako pierwszy pozbędzie się wszystkich swoich pionków.

    Iluzja pieniądza – w ekonomii, zjawisko polegające na nieodróżnianiu zmian wielkości nominalnych od zmian wielkości realnych. Przykładowo: jeśli wskutek dwukrotnego nominalnego wzrostu wszystkich cen i płac konsumenci ograniczyliby wartość kupowanych przez nich miesięcznie dóbr, to powiedzielibyśmy, że ulegli oni iluzji pieniądza. Iluzja pieniądza ma często miejsce przy porównywaniu obecnych cen z dawnymi, kiedy zapomina się o zjawisku inflacji, a bierze pod uwagę jedynie liczbowe zmiany cen. Zasada satysfakcji – zasada psychologiczna wywodząca się z teorii podejmowania decyzji (tzw. ograniczonej racjonalności – bounded rationality), głosząca, że pierwszy wariant, który jest dla nas satysfakcjonujący i spełnia nasze oczekiwania, zostaje wybrany.

    Fundusze celowe – fundusze stworzone do finansowania takich zadań należących do organów publicznych (państwowych lub samorządowych), które mogłyby być finansowane z budżetu, lecz z pewnych względów uznano, iż dla ich realizacji należy stworzyć odrębne budżety. Fundusze celowe charakteryzuje celowe przeznaczenie gromadzonych w nich dochodów. Są tworzone na podstawie odrębnych ustaw (ustawa powołuje konkretny fundusz). Przychody funduszy pochodzą z dochodów publicznych. Jako ważna cechę można także podać nieokreślony czas ich funkcjonowania, który jest jednak zazwyczaj dłuższy niż rok.

    Dodano: 18.07.2013. 18:42  


    Najnowsze