• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nie żyje wybitny karnista prof. Andrzej Marek

    14.02.2012. 19:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl


    W wieku 71 lat zmarł wybitny karnista, kierownik Katedry Prawa Karnego i Kryminologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu prof. Andrzej Marek. Był m.in. członkiem komisji zajmujących się reformą i kodyfikacją prawa karnego.




    Andrzej Marek urodził się 9 maja 1940 r. w Brzozowie (woj. podkarpackie). W latach 1959-1964 studiował prawo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Bezpośrednio po studiach został asystentem w katedrze Prawa Karnego UMK, kierowanej wówczas przez prof. Jerzego Śliwowskiego.

    Doktoryzował się na UMK w 1968 r. na podstawie rozprawy "Stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu jako podstawa umorzenia postępowania karnego", napisanej pod kierunkiem prof. Wisława Daszkiewicza. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1972 r. na Uniwersytecie Łódzkim, na postawie rozprawy "Warunkowe umorzenie postępowania karnego w polskim ustawodawstwie karnym". Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1979 r., a profesora zwyczajnego - w 1985 r.

    Pełnił wiele funkcji akademickich na UMK. Na Wydziale Prawa i Administracji był prodziekanem (1973-1975), dziekanem (1878-1981), dyrektorem Instytutu Prawa Karnego i Kryminologii (1979-1990), a później kierownikiem Katedry Prawa Karnego i Kryminologii. Przez wiele kadencji był członkiem senatu UMK.

    Prof. Marek zajmował się prawem karnym, prawem karnym procesowym, prawem wykroczeń, kryminologią i wiktymologią. Był autorem ponad 300 monografii, podręczników, artykułów, komentarzy ustaw i ekspertyz. Był m.in. redaktorem naczelnym 11-tomowego Systemu Prawa Karnego, będącego bezprecedensowym przedsięwzięciem, w które zaangażowani są naukowcy z całego kraju.

    Był członkiem Komisji ds. Reformy Prawa Karnego z 1973 r. (1989-1996), powołanej przez prezydenta komisji w sprawie nowelizacji prawa karnego (2001-2002), ekspertem Nadzwyczajnej Komisji Sejmu ds. Zmian Kodyfikacji (2002-2004), przewodniczącym zespoły prawa karnego materialnego w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości (2004-2005).

    Prof. Marek był członkiem międzynarodowych i krajowych organizacji naukowych, takich jak: International Association of Penal Law, International Society of Criminology, World Society of Victimology, Towarzystwo Naukowe Prawa Karnego, Polskie Towarzystwo Kryminologiczne im. St. Batawii i Towarzystwo Naukowe Naukowe w Toruniu.

    Za zasługi dla rozwoju nauki, zaangażowanie w procesy legislacyjne i pracę na rzecz środowiska akademickiego profesor został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a także licznymi nagrodami ministra nauki i szkolnictwa wyższego oraz rektora UMK.

    PAP - Nauka w Polsce

    rau/ ls/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Ewa Monika Guzik-Makaruk (ur. 11 listopada 1971 w Jaworznie) – profesor Uniwersytetu w Białymstoku. Specjalistka w zakresie prawa karnego, medycznego prawa karnego, międzynarodowego prawa karnego. Prodziekan do spraw Nauki na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Białymstoku. Członek wielu towarzystw naukowych m. in. Stowarzyszenia Popularyzacji Wiedzy Prawnej (pełni funkcję prezesa), Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Societas Humboldtiana Polonorum. Towarzystwo Naukowe, Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego im. Stanisława Batawii. Artur Mezglewski (ur. 1960) – ksiądz katolicki, prawnik i kanonista, specjalista prawa wyznaniowego, prawa administracyjnego i karnego. Odbył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej (Filia w Rzeszowie) oraz studia na Wydziale Prawa Kanonicznego i Świeckiego KUL na kierunku prawo kanoniczne. W 1997 uzyskał stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa, zaś w 2004 r. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie prawa. W latach 2005-2008 był kierownikiem II Katedry Prawa Administracyjnego na Wydziale PPKiA KUL JP II. W 2006 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego KUL. W latach 2006-2009 był kierownikiem Zakładu Prawa Wyznaniowego i Kanonicznego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Opolskiego. W latach 2008-2010 był kierownikiem Katedry Prawa Wykroczeń i Postępowań Dyscyplinarnych na Wydziale PPKiA KUL JP II. Od roku 2012 ponownie profesor Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Opolskiego. Prof. zw. dr hab. Jan Grajewski (ur. 1932, zm. 22 maja 2009), sędzia Izby Karnej Sądu Najwyższego latach 1990-2000. Kierownik Zakładu Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii (1990-1992), przekształconego w Katedrę Prawa Karnego Procesowego i Kryminologii Uniwersytetu Gdańskiego (1992-2002 oraz 2004-2009). Dziekan Wydziału Prawa i Administracji tej uczelni w latach 1984-1990.

    Włoska szkoła prawa karnego – w historii prawa zwyczajowa nazwa włoskiej doktryny prawa karnego wypracowanej od XII do XVI wieku. Zofia Świda (ur. 3 czerwca 1939 w Wilnie, zm. 8 lutego 2011 we Wrocławiu) – profesor zwyczajny, były kierownik Katedry Postępowania Karnego Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, sędzia Sądu Apelacyjnego, ekspert Ministra Sprawiedliwości oraz Sejmowej Komisji ds. Reformy Prawa Karnego, powołana do tej Komisji po raz pierwszy w r. 2004 i ponownie w grudniu 2009. Latem 2010 roku była jedną z czworga wyłonionych przez Krajową Radę Sądownictwa kandydatów do Rady Instytutu Pamięci Narodowej, spośród których prezydent Bronisław Komorowski powołać miał dwóch.

    Maria Szewczyk – polska prawniczka, profesor prawa karnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Twórczyni i kierownik pierwszej w Polsce Uniwersyteckiej Poradni Prawnej działającej przy Uniwersytecie Jagiellońskim, pełniła funkcje Prodziekana tegoż wydziału i kierownika Katedry Prawa Karnego UJ. Andrzej Bogusław Wąsek (ur. 19 listopada 1943 w Biłgoraju, zm. 24 września 2003 w Lublinie) – polski prawnik, profesor doktor habilitowany nauk prawnych, kierownik Zakładu Prawa Karnego Porównawczego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz wykładowca prawa karnego i postępowania karnego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, sędzia Sądu Apelacyjnego w Lublinie.

    Włodzimierz Wróbel (ur. 7 września 1963 w Krakowie-Nowej Hucie) - polski prawnik, dr hab., profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, od 2012 p.o. kierownika Katedry Prawa Karnego na Uniwersytecie Jagiellońskim, kierownik Zakładu Bioetyki i Prawa Medycznego, jest także kierownikiem Studiów Podyplomowych Prawa Karnego Materialnego oraz Studiów Podyplomowych Prawa Medycznego i Bioetyki. W latach 2005-2008 kierownik Uniwersyteckiej Poradni Prawnej UJ. Członek komisji nauk Polskiej Akademii Umiejętności. Zasada humanitaryzmu – jedna z naczelnych zasad prawa karnego i prawa karnego wykonawczego. Wyrażona jest w art. 3 Kodeksu karnego, art. 4 Kodeksu karnego wykonawczego i art. 12 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Oparcie znajduje także w Konstytucji RP (art. 40) i aktach międzynarodowych (art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

    Mieczysław Siewierski (ur. 22 października 1900, zm. 1981) - profesor, prawnik, specjalista prawa karnego, kierownik Katedry Postępowania Karnego UŁ, pierwszy prokurator Sądu Najwyższego, wykładowca Uniwersytetu Łódzkiego.

    Kodeks Kar Głównych i Poprawczych – rosyjski kodeks prawa karnego opublikowany w 1845 roku z mocą obowiązującą od 1 maja 1846 roku. Był dziełem komisji, w której dużą rolę odegrał specjalista prawa karnego i historyk prawa Romuald Hube. Obowiązywał, w skróconej wersji (1221 artykułów) na terenie Królestwa Polskiego od 1847 do 1876 roku, kiedy po rewizji rosyjskiego kodeksu w 1866 roku wprowadzono w całości Kodeks Kar Głównych i Poprawczych.

    Dyrektywy sądowego wymiaru kary – są to ustawowo określone wskazówki dla sądu, dotyczące wyboru kary lub środka karnego. Wiążą się z celem orzekania kary określonych w Kodeksie karnym i realizują funkcję ochronną prawa karnego. Juliusz Makarewicz (ur. 5 maja 1872 w Samborze, zm. 20 kwietnia 1955 we Lwowie) – polski prawnik, wieloletni profesor prawa karnego Uniwersytetu Lwowskiego, w latach 1925–1935 senator RP. Główny autor kodyfikacji polskiego prawa karnego, kodeksu karnego z 1932 roku, określanego w doktrynie jako Kodeks Makarewicza.

    Funkcja gwarancyjna prawa - prawo gwarantuje, że ci, którzy nie naruszą określonych w nim zasad postępowania nie poniosą negatywnych konsekwencji ze strony państwa. Szczególne znaczenie funkcja ta ma na gruncie prawa karnego. Ustanawiając sankcję prawnokarną za naruszenie lub narażenie określonych dóbr (penalizacja) ustawodawca daje wyraz swojej woli zapewnienia tym dobrom poszanowania (funkcja ochronna prawa), lecz jednocześnie gwarantuje tym, którzy nie popełnią czynu zabronionego przez ustawę karną, że nie będą pociągnięci do odpowiedzialności karnej. Gwarantuje też, że za naruszenie norm prawa karnego może zostać wymierzona tylko wyraźnie określona w przepisie prawa kara. Wyrazem gwarancyjnej funkcji prawa karnego są zasady nullum crimen sine lege i nulla poena sine lege, a także lex severior retro non agit. Dobrowolne poddanie się karze to instytucja prawa karnego wprowadzona w art. 387 k.p.k. Polega ona na możliwości złożenia przez oskarżonego wniosku o wymierzenie określonej kary bez postępowania dowodowego.

    Prawo karne skarbowe – specjalna część prawa karnego, zawierająca przepisy, normujące odpowiedzialność osób fizycznych za przestępstwa i wykroczenia skarbowe, polegające na naruszeniu interesów finansowych państwa. Ta gałąź prawa karnego składa się z trzech części: Władysław Mącior (ur. 25 czerwca 1930 w Szynwałdzie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, współtwórca projektu nowego kodeksu karnego, doradca ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, delegat na I Krajowy Zjazd NSZZ „Solidarność”. Członek Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego (Association internationale de droit pénal), odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi (1977) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2008) przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego

    Strafprozeßordnung (skrót: StPO) – niemiecka ustawa, Kodeks procesu karnego. Jej przedmiot regulacji w znacznym stopniu pokrywa się z polskim kodeksem postępowania karnego – reguluje postępowanie w przypadku ścigania przestępstw.

    Dodano: 14.02.2012. 19:33  


    Najnowsze