• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Psycholog: każde święto jest okazją, by odwiedzić tych, którzy odeszli

    01.11.2011. 08:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Każde święto jest w Polsce okazją, by odwiedzić na cmentarzu grób zmarłego; to pozwala nam czuć, że osoby, które odeszły, wciąż z nami w jakiś sposób są - przekonuje psycholog dr Marlena Kossakowska z sopockiego wydziału SWPS.



    Zdaniem Kossakowskiej spotkanie w gronie osób, dla których zmarły wiele znaczył, jest ważne, by odświeżyć o nim pamięć. "Istotne, w jaki sposób mówimy o tych, którzy odeszli - czy skupiamy się na własnych trudnych przeżyciach, czy wspominamy dobre chwile ze zmarłym. To swoisty rytuał, który pokazuje, że jego życie było ważne, ile znaczyło dla tych, którzy pozostali, nadaje mu dodatkowy sens. Skłania do refleksji, pokazuje sens i cel życia oraz śmierci" - podkreśliła Kossakowska w rozmowie z PAP.

    Zwróciła uwagę, że w Polsce każde święto jest okazją, by odwiedzić tych, którzy odeszli, nie tylko Dzień Wszystkich Świętych, na naszych cmentarzach zawsze zobaczyć można kwiaty i znicze. "Z psychologicznego punktu widzenia to bardzo dobrze. Jest to sposób na okazanie zmarłym szacunku, dowodu pamięci. Dzięki temu czujemy, że osoba, która odeszła - babcia, rodzic, dziecko - wciąż z nami w jakiś sposób jest" - dodała.

    W jej opinii to ważne, żeby mieć możliwość odwiedzenia konkretnego miejsca, bo człowiek potrzebuje rytuałów związanych z konkretnym miejscem i konkretnym czasem. Dlatego trudniej jest osobom, które nie wiedzą, gdzie spoczywają ich bliscy albo mieszkają daleko od ich miejsca pochówku.

    "Zapewne jest to ważniejsze dla osób wierzących, niewierzący mogą przeżywać to bardziej na poziomie duchowym, ale nie ma reguły. Wobec śmierci wszyscy jesteśmy tak samo bezradni. To, jak przeżyjemy życie, zależy od nas; co jest dalej - to wielka niewiadoma, stąd niepokój i lęk. Dlatego szukamy sposobów na radzenie sobie z niepewnością, odwołując się do duchowości i rytuałów" - zaznaczyła Kossakowska.

    Obecnie coraz częściej pojawiają się próby oswojenia tematu śmierci i przemijania, pokazania go z innej perspektywy, np. wirtualne cmentarze w internecie. Kossakowska przypomniała, że niedawno jedna z firm produkujących trumny reklamowała swoje produkty kalendarzem z półnagimi modelkami - jej zdaniem to też sposób na przybliżenie tematu śmierci, spojrzenie z innej perspektywy. "To także zestawienie sfery seksualnej ze sferą śmierci, które wbrew pozorom są sobie bliskie - jedna wiąże się początkiem życia, druga z jego końcem" - podkreśliła.

    "Na pewno w ten sposób +odczarowujemy+ temat śmierci - przestaje być tabu i coraz częściej się o niej mówi. To dobrze. Ale na poziomie emocjonalnym przeżywanie żałoby się nie zmienia, kiedy nas spotyka żałoba jesteśmy wszyscy tak samo bezradni, nie ma lepszych i gorszych sposobów na radzenie sobie z bólem po odejściu bliskiej osoby" - dodała.

    Podkreśliła, że w przeżywaniu żałoby najważniejsze jest, by dać sobie czas na przejście wszystkich etapów.

    W pierwszym etapie przeżywamy szok, zagubienie. "Nawet jeśli śmierć była oczekiwana, fakt, że nastąpiła wprowadza zamęt, bo dowiadujemy się, co tak naprawdę oznacza, a wcześniej mogliśmy ją sobie tylko wyobrażać. Jest nieodwracalna, co oznacza, że nie ma żadnej nadziei na powrót zmarłego. W takich sytuacjach pomaga religia, która pozwala wierzyć, że kiedyś spotkamy się w zaświatach" - powiedziała Kossakowska.

    Kolejnym etapem jest uświadomienie straty - czujemy wtedy niepokój, gniew, poczucie winy, np. z powodu tego, że nie zdążyliśmy czegoś zrobić lub powiedzieć; potem przychodzi najtrudniejszy moment - rozpacz, wycofanie. Wtedy może nastąpić osłabienie zdrowia, ucieczka w sen, obniżenie nastroju, depresja.

    "Co zrobić, by nie pozostać w depresji? Pomaga przekonanie, że nie jest się samemu, wsparcie osób, które pozytywnie mówią o zmarłym, pamiątki po nim" - podkreśliła Kossakowska.

    Trzeci etap to powracanie do zdrowia. Odzyskujemy kontrolę nad swoim życiem i rezygnujemy z relacji ze zmarłym, jaką mieliśmy, gdy żył, czyli np. żona musi zrezygnować z roli żony, którą pełniła w małżeństwie, ojciec z bycia ojcem - na ile to możliwe. "Musimy zrezygnować z dawnych ról i wejść w nowe. Przebaczamy, powoli zapominamy o bólu, rany się zabliźniają, a my poszukujemy sensu w tym, co się stało".

    Ostatni etap to akceptacja, pójście w nowym kierunku, powrót do świata i normalnego życia ze wspomnieniami.

    "Cały proces trwa minimum rok. Jeśli zdarzy się, że przekracza dwa lata i dominują w nim depresja, unikanie ludzi, tęsknota, to należało by poszukać specjalistycznego wsparcia" - podkreśliła Kossakowska.

    PAP - Nauka w Polsce, Agata Kwiatkowska

    akw/ bno/ jbr/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    La Catrina, także La Calavera Garbancera to figurka stworzona przez José Guadalupe Posada, na początku XX wieku, która ochrzczona została przez meksykańskiego malarza i grafika Diego Riverę. La Catrina to dama, kobieta z wyższych sfer, która została spersonifikowana pod postacią szkieletu kobiety w eleganckiej sukni i kapeluszu z piórami, wedle ówczesnej XIX-wiecznej mody. Jest ona symbolem śmierci. Jako, że śmierć i zmarli zajmują szczególne miejsce w kulturze meksykańskiej. W odczuciu Meksykanina śmierć to dalszy ciąg życia, które tu na ziemni jest tylko mgnieniem, czymś przelotnym, nietrwałym, a to prawdziwe zaczyna się dopiero po śmierci. Śmierć jest esencją życia. Stąd jej przedstawienia nie są straszne, dlatego też wizerunki śmierci przedstawiane są w postaci tańczących, pijących i śmiejących się szkieletów, a także w formie wycinanek z cieniutkiej kolorowej bibułki. Z okazji święta zmarłych organizowane są konkursy, a także wielkie wystawy sztuki ludowej, których tematem jest śmierć, np. konkursy poetyckie, na najładniejszy ołtarz ku czci śmierci czy zmarłych. Motyw Catriny pojawia się co roku w czasie obchodów Święta Zmarłych, zarówno w domach jak i na ulicach miast a także za nią przebierają się również ludzie czy zdobne czaszki są elementem dekoracji wielu ołtarzyków. Optimus Prime – postać z uniwersum Transformers, przywódca Autobotów. Optimus nie ma sobie równych zarówno jeśli chodzi o zdolności bojowe jak i inteligencję. Jedną z głównych jego cech jest współczucie, które okazuje wszystkiemu co żyje. Walczy w obronie słabych i tych, których wolność jest zagrożona. Optimus w różnych postaciach pojawiał się w większości serii Transformers. Znany jest z tendencji do ciągłego poświęcania swego życia w jakimś wyższym celu i zazwyczaj prędzej czy później zostaje w jakiś sposób przywrócony do życia. W pewnym stopniu wyjątkiem od tej reguły jest jego najnowsze wcielenie z Transformers Animated, gdzie nie tylko nie dowodzi Autobotami (nie całą frakcją, w każdym razie), ale jest młody, porywczy i często ma kłopoty z dostosowywaniem się do sytuacji. Kommorienci (łac. commorientes - ci, którzy razem zmarli) - osoby, które zmarły wskutek wspólnie im grożącego niebezpieczeństwa i w okolicznościach uniemożliwiających ustalenie kolejności zgonów, co jest kluczowe dla reguł dziedziczenia. W polskim prawie cywilnym przyjmuje się wzruszalne domniemania (art.32 k.c.), że śmierć tych osób nastąpiła równocześnie. Z tego względu kommorienci będący wzajemnymi spadkobiercami nie dziedziczą po sobie - każdego traktuje się tak, jakby nie dożył otwarcia spadków po pozostałych.

    Dyskusja Wikipedii:Szablony/Do usunięcia: Ten artykuł będzie się pokazywać we wszystkich tych kategoriach, które są związane z tymi szablonami. Albo jest jakiś sposób, żeby to ominąć, albo powinien mieć w nagłówku info na ten temat, żeby nie trzeba było tego wyjaśniać każdej nowej osobie. --matusz 18:55, 28 gru 2005 (CET) Eingana - w mitologii aborygeńskiej, jest twórczynią i matką wszelkiej wody, zwierząt, ludzi, a jednocześnie wężem-boginią śmierci. Żyje w Czasie Snu. Na początku pozbawiona była pochwy, dlatego nie mogła urodzić nowego życia, które w niej rosło. Widząc męki Eingany, bóg Barraiya włócznią zrobił otwór blisko jej odbytu, by poród mógł się rozpocząć. Odtąd wszystko może się rodzić. Eingana trzyma ścięgna życia, połączone z każdą żywą istotą; jeśli je puści, stworzenie na drugim końcu umiera. Aborygeni mówią, że gdyby zmarła sama Eingana, wszystko przestałoby istnieć.

    Popęd śmierci, Tanatos, destrudo – według psychoanalizy Freuda są dwa główne popędy sterujące motywacjami człowieka: popęd życia i popęd śmierci, destrukcji. Obydwie motywacje bardzo silnie wpływają na osobowość człowieka. Popęd życia charakteryzuje się głęboką chęcią do życia, pozytywną motywacją, optymistycznym spojrzeniem na otaczającą rzeczywistość; pragnieniem egzystencji i działania. Popęd śmierci zaś charakteryzuje się chęcią śmierci, chociaż niekoniecznie negatywnym nastawieniem do otoczenia. Wyczekiwanie na dzień, w którym może nadejść długo oczekiwana śmierć jest jak uwieńczenie drogi niosącej wiele wyzwań i działań. Ludzie przejawiający popęd śmierci potrafią osiągnąć bardzo imponujące wyniki swojego działania, sukcesy, nagrody i niekiedy uznanie otoczenia. Popęd śmierci jest bowiem niezwykle silną motywacja do działania, do podejmowania wyzwań i osiągania swoich celów. Bardzo często osoby takie mają wiele zdolności, które cechują się między innymi: trzeźwym spojrzeniem na świat, wyczuleniem na krzywdy ludzkie, niesprawiedliwość i oszustwa, analitycznym myśleniem i umiejętnością zarządzania większymi grupami ludzi. Nie posiadając pragnień takich jak ludzie z popędem życia, ludzie z popędem śmierci są w stanie długo i rzetelnie pracować, bez względu na niewygody fizyczne czy psychiczne, jak np. modelki, które potrafią się głodzić by osiągnąć swój sukces, szefowie firm, którzy spędzają większość życia na budowaniu swojego interesu nie bacząc na swoje wygody, ludzie dochodzący do ogromnych sukcesów za którymi stoi wiele wyrzeczeń, bólu i ciężkiej pracy. Tego typu odporność i przystosowanie do wydarzeń niewygodnych może być wynikiem naturalnych skłonności ludzi z popędem śmierci do samookaleczania się, autodestrukcji, na której bazują budowanie swojego sukcesu i znaczne wyprzedzenie innych ludzi w osiągnięciach. Obydwie motywacje, życia jak i śmierci, niosą ze sobą potężną siłę do osiągania swoich celów. Cele te jednak zasadniczo mogą się różnić. Muzeum wirtualne, muzeum, w którym wykorzystuje się najnowsze technologie informacyjne w celu prezentacji zbiorów. Wirtualne muzeum może być częścią muzeum tradycyjnego (np. w postaci witryny internetowej) lub jednostką niezależną, istniejącą tylko w cyberprzestrzeni. W przypadku muzeów tradycyjnych, wirtualne muzeum jest metodą na dotarcie do szerszej liczby zwiedzających. Osoby zainteresowane określoną dziedziną mogą zapoznać się ze zbiorami i w ten sposób zostać zachęcone do odwiedzenia muzeum tradycyjnego. Z kolei osoby, które już odwiedziły dane muzeum tradycyjne, mogą wykorzystać muzeum wirtualne jako źródło wiedzy poszerzając informacje uzyskane podczas wizyty. Również dzięki wirtualnym wystawom, muzeum może zaprezentować swoje zbiory osobom, które nie są w stanie zwiedzić muzeum tradycyjnego: niepełnosprawnym lub osobom mieszkającym daleko do siedziby muzeum.

    Sheut - (egip. šwt) cień osoby, który zawsze jest obecny. Wierzono, że człowiek nie może istnieć bez cienia, tak samo jak cień nie może istnieć bez rzucającej go osoby. Egipcjanie przypuszczali zatem, że cień zawierał w sobie część osoby, którą reprezentował. Z tego powodu posągi bóstw i ludzi, były czasem nazywane ich cieniami. Graficznie, cień przedstawiała mała figura ludzka pomalowana całkowicie na czarno, jak również figura śmierci lub sługa Anubisa. Frustracja seksualna - negatywne uczucia w odpowiedzi na niemożność zaspokojenia własnych potrzeb seksualnych. Przeszkoda ta może być jednorazowa, albo może działać w sposób ciągły i systematyczny. W pierwszym przypadku jest nią np. nieoczekiwany powrót domowników, którzy zastają tę osobę na masturbacji, czy nagle pojawiające się dziecko przy łóżku rodziców uprawiających seks.

    Legenda o trzech żywych i trzech umarłych – powstała w średniowieczu opowieść o spotkaniu trzech młodzieńców z trzema zmarłymi. Młodzieńcy udali się na polowanie. Przypadkiem trafili na cmentarz, gdzie w otwartych trumnach leżały trzy trupy w różnych stadiach rozkładu. Często podawano, że byli to król, papież i nieokreślony zmarły, prawie szkielet (por. obraz Juana de Valdés Leala – Finis gloriae mundi – trzy trumny). Trupy zaczęły mówić młodzieńcom o swej minionej wielkości i czekającym wszystkich ludzi śmiertelnym losie. Ich mowę podsumowywał następujący dwuwiersz: Takimi niegdyś byliśmy, jakimi wy dziś jesteście./Jakimi jesteśmy teraz, takimi i wy będziecie! Niektóre wersje podają, że jeden z młodzieńców postanowił poddać się pokucie po tym przeżyciu i opuścił towarzyszy. Ci, uważając to za zdradę zabili go. Wtedy Bóg zesłał na morderców śmierć "która triumfuje nad całą ludzkością". Stąd związek tego motywu z triumfem śmierci.

    Perspektywizm – teoria filozoficzna, w myśl której nie jest możliwe poznanie obiektywne – wszystko jest subiektywną interpretacją podmiotu, który doświadcza i poznaje ze swojej konkretnej perspektywy. Prawda jest więc zrelatywizowana do jednostkowego punktu widzenia, który jest zależne od wielu czynników, takich jak kontekst historyczny, doświadczenia podmiotu czy w końcu poznanie zmysłowe. Perspektywizm znalazł też zastosowanie na gruncie antropologii gdzie odnosi się do wizji świata amazońskich Indian, zgodnie z którą sposób w jaki człowiek widzi zwierzęta, rośliny, duchy, zjawiska meteorologiczne oraz wszystkie inne fenomeny oraz byty występujące w kosmosie, różni się diametralnie od sposobu w jaki one same postrzegają i siebie i człowieka. W ten sposób zwierzęta mogą postrzegać siebie nawzajem jako ludzi, natomiast ludzi widzą pod postacią zwierząt.

    Tanatoterapia (gr. tanatos – bóg śmierci) oznacza proces uzdrawiania oparty na przekazywaniu nauk dotyczących umierania w obecności człowieka odchodzącego, jego bliskich lub samej tylko duszy przywołanego zmarłego w celu jej przeprowadzenia do jak najkorzystniejszego dla niej miejsca w świecie duchowym. W kulturowej tradycji istnieją liczne przykłady pism skierowanych do umarłych np. Egipska czy Tybetańska Księga Umarłych. Współcześnie zajmują się tą problematyką między innymi Elisabeth Kubler-Ross, Dannion Brinkley, Bruce Moen a w Polsce Sebastian Minor. W powszechnej opinii treści dostępne od pokoleń mogą być potwierdzane bądź odrzucane przez ludzi po śmierci klinicznej bądź stanie odmiennej świadomości. Praktyka przeżywania własnej śmierci jako konsekwentnego przygotowania do świadomego odejścia jest praktykowana w wielu szamańskich tradycjach, a także w buddyzmie. Ultra Maniac (ウルトラマニアック, Urutora Maniakku?) to manga stworzona przez Wataru Yoshizumi. Opowiada o nastoletniej Ayu należącej do klubu tenisowego. Dziewczyna jest popularna wśród młodszych uczennic i za wszelką cenę stara się utrzymać swój wizerunek "Cool Girl". Pewnego dnia nasza bohaterka poznaje Ninę Sakurę - wesołą dziewczynę, która w rzeczywistości jest... czarodziejką z Magicznego Królestwa! Kiedy Ayu pomaga Ninie, ta chce się jej odwdzięczyć. Używa swojego magicznego komputera, aby wesprzeć nową koleżankę. Niestety, ale wprowadza tylko zamieszanie. Od tej pory Ayu naprawdę trudno jest utrzymać swój wizerunek, ponieważ Nina, chociaż chce dobrze, sieje prawdziwy zamęt w jej życiu. Mimo to dziewczyny zaprzyjaźniają się. Ayu robi wszystko, by zwrócić uwagę swojego wymarzonego chłopaka. Dzięki magii udaje jej się to, ale niekoniecznie w taki sposób, w jaki by sobie tego życzyła. Wkrótce okazuje się, że jej obiekt westchnień ma także swoje ciemne strony... Manga skupia się głównie na problemach życia codziennego, chociaż nie zabraknie w niej też magii i humoru. Opowieść została zawarta w pięciu tomach. Na podstawie mangi powstało także anime składające się z 26 odcinków.

    Perspektywa środkowa – sposób przedstawiania przedmiotów trójwymiarowych na płaszczyźnie tak, aby patrzący na rysunek miał wrażenie głębi. Z punktu widzenia geometrii jest to sposób przedstawiania figur z zastosowaniem rzutu środkowego, tzn. odpowiadające sobie punkty obu figur leżą na prostych przecinających się w jednym punkcie.Stosowana jest w malarstwie, rysunku architektonicznym itp. W rysunkach technicznych częściej stosuje się tzw. perspektywę równoległą (aksonometrię), czyli sposób przedstawiania figur przestrzennych na płaszczyźnie z zastosowaniem rzutu równoległego, kiedy proste łączące odpowiadające sobie punkty figury i jej rzuty na płaszczyznę są równoległe. Dyskusja Wikipedysty:Przykuta: Na jakiś zrobiłem sobie odwik. Jeżeli też wydaje ci się, że coraz częściej puszczają ci nerwy - zachęcam - zrób sobie krótki urlop.

    Wieniec śmierci (łac.Corona mortis) – jest to zmienność tętnicza w obrębie tętnicy zasłonowej (arteria obturatoria) oraz tętnicy nabrzusznej dolnej (arteria epigastrica inferior). Przecięcie wieńca śmierci powoduje bardzo trudny do zatrzymania krwotok. Właśnie dlatego ta zmieność została w ten sposób nazwana przez chirurgów.

    Dodano: 01.11.2011. 08:33  


    Najnowsze