• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Elektroniczne ID staje się rzeczywistością w UE

    25.08.2011. 16:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wyniki największego w Europie projektu badań nad czytnikami chipów wskazują, że przyszłość dokumentów identyfikacji elektronicznej (ID) w UE rysuje się świetlanie. Dorobek projektu BIOP@SS kładzie techniczne podwaliny pod stosowanie tego typu dokumentów, wspierając region w przechodzeniu na komunikację elektroniczną i porzucanie korespondencji papierowej, która obciąża środowisko i nasze kieszenie. Aktualne dane pokazują, że w 27 państwach członkowskich UE znajduje się 380 mln kart ID. Projekt BIOP@SS jest finansowany przez sieć EUREKA, która promuje zaawansowane wspólne projekty badawcze oraz rozwój mikroelektroniki, a kwota około 6 mln EUR pochodzi od klastrów CATRENE/MEDEA+ sieci EUREKA.

    Zespół BIOP@SS twierdzi, że technologie opracowane w ramach projektu obniżą również koszty administracyjne, podniosą poziom bezpieczeństwa przyszłych, elektronicznych kart ID i paszportów, przyspieszą transfer danych między dokumentem ID a czytnikiem i ułatwią użytkownikom korzystanie z usług elektronicznych. Elektroniczne karty ID opierają się na rodzinie standardów European Citizenship Card (ECC) i kolejnej generacji paszportów elektronicznych i kart pobytu. ECC w szczególności łączy korzyści normalizacji z dodatkową elastycznością, umożliwiającą adaptację do wymogów krajowych.

    Projekt BIOP@SS miał na celu opracowanie zaawansowanych (mikroelektronika i oprogramowanie osadzone), bezpiecznych i kompatybilnych platform inteligentnych kart wymaganych do zastosowań w e-administracji potrzebnej na szczeblu europejskim: e-identyfikacja, e-zdrowie i karty pobytu. Projekt oparł się na wynikach wcześniejszego projektu o nazwie ONOM@TOPIC+ realizowanego przez klaster MEDEA+, który stworzył kompletną platformę techniczną i ramy umożliwiające rządom europejskim wydawanie kompatybilnych dokumentów, identyfikacji elektronicznej, uwierzytelniania i dostępu do e-usług.

    Niemieccy partnerzy projektu BIOP@SS, Giesecke & Devrient GmbH, Infineon Technologies AG i NXP Semiconductors Germany GmbH, wraz z innymi ośmioma przedsiębiorstwami z sześciu państw członkowskich UE analizowali, jak najlepiej opracować technologie kart chipowych o wysokim stopniu bezpieczeństwa na potrzeby projektu.

    W ramach planu badań partnerzy projektu opracowali system obsługi kart i oprogramowanie zabezpieczające do komputerów osobistych, które jest potrzebne użytkownikom (instytucjom publicznym i obywatelom) do surfowania po Internecie. Opracowanie systemu i oprogramowania przyczyniło się do zwiększenia bezpieczeństwa chipów i technologii szyfrowania.

    Wedle relacji partnerów udało im się odkryć, jak zwiększyć transfer danych między elektronicznymi dokumentami ID a czytnikami. Szybkość wzrosła do 6,8 megabitów (Mbit) na sekundę z 848 kilobitów (kbit) na sekundę. Dodają, że szybkość można teoretycznie zwiększyć do maksimum 12 Mbit/s.

    Dzięki systemowi obsługi kart chipowych opracowanemu przez Giesecke & Devrient, przyszłe wykorzystanie elektronicznych dokumentów ID w Internecie staje się rzeczywistością. Dodatkową korzyścią jest brak konieczności instalowania dodatkowych komponentów oprogramowania w komputerze.

    Pośród krajów planujących wprowadzenie elektronicznych kart ID w najbliższej przyszłości wymienić można Bułgarię, Czechy, Francję, Grecję, Polskę, Rumunię, Szwajcarię i Węgry. Karty, które mogą być wyposażone w technologie opracowane przez zespół BIOP@SS, będą zgodne z międzynarodowymi standardami.

    Innymi kluczowymi partnerami projektu BIOP@SS są następujące podmioty: Gemalto (Holandia), Compuworx (Węgry), STMicroelectronics (Szwajcaria), Commissariat ? l'énergie atomique et aux énergies alternatives (CEA) z siedzibą we Francji, id3semiconductors (Francja), Precise Biometrics (Szwecja), Esterel Technologies (Francja), oraz OKSystem (Czechy).

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Karta elektroniczna, karta chipowa (ang. smart card) — uniwersalny nośnik danych w postaci karty wykonanej z plastiku z umieszczonym na niej (lub wewnątrz niej) jednym lub kilkoma układami scalonymi (chip), które pozwalają na ochronę procesu logowania użytkownika, kontrolę dostępu i zawartych na niej danych. Może być odczytywana za pomocą urządzeń automatycznych, np. przy zawieraniu i rozliczaniu transakcji finansowych oraz w kasach cyfrowych. Karty elektroniczne mają rozmiar zgodny z formatem ID-1 (85,60 mm × 53,98 mm) określony normą ISO/IEC 7810 tak jak tradycyjne karty kredytowe z paskiem magnetycznym. Często posiadają również taki pasek i mogą być odczytywane w urządzeniach nie obsługujących kart elektronicznych. Karty elektroniczne dzielimy na stykowe (zgodne z ISO-7816) i bezstykowe. Karty bezstykowe komunikują się z czytnikiem za pomocą fal elektromagnetycznych na różnych częstotliwościach nośnych (np. 125kHz, 13,56MHz). Podstawowymi standardami dotyczącymi kart bezstykowych są: ISO/IEC 14443 dla kart zbliżeniowych (ang. proximity cards) o zasięgu do 10 cm oraz ISO/IEC 15693 dla kart dystansowych (ang. vicinity cards) o zasięgu maksymalnym do 1 m. Świnie (świnia) – gra karciana dla dwu lub więcej graczy. Rozgrywa się ją jedną talią 52 kart. Ilość talii można zwiększyć przy większej liczbie grających. Starszeństwo kart w tej grze nie ma znaczenia. Celem gry jest możliwie szybkie pozbycie się przez graczy wszystkich kart. Drukarka do kart plastikowych (drukarka do kart chipowych), jest elektronicznym urządzeniem do nadruku i personalizacji kart plastikowych w standardzie ISO. Drukarki te różnią się one od drukarek etykiet tym, że stosuje się w nich metodę pojedynczego pobierania medium do zapisu, a nie ciągłego. Międzynarodowy standard ISO 7816, nazywany również ID-1, to karty o wymiarach 85,60 x 53,98 mm. Format ten wykorzystuje się między innymi w następującycyh kartach: karta płatnicza EC (Eurocheque) lub kredytowa, karty telefoniczne, unijne prawo jazdy, czy karta ubezpieczenia zdrowotnego i nazywa go formatem karty czekowej. Drukarki do kart plastikowych działają dzięki sterownikom lub własnemu językowi do programowania.

    SET (Secure Electronic Transaction) to protokół bezpiecznych transakcji elektronicznych. Jest standardem umożliwiającym bezpieczne przeprowadzenie transakcji z wykluczeniem bezpośredniego kontaktu przez Internet, z użyciem kart kredytowych. Projekt ten został ogłoszony 1 lutego 1996 roku. Popierany przez dwie największe organizacje związane z kartami płatniczymi - Visa i MasterCard oraz wspierany przez firmę IBM. Protokół ten posiada cechy następujących technologii: SSL, STT, SEPP, SHTTP. Projekt architektoniczno-budowlany – prawnie określony zakres projektu architektonicznego obiektu budowlanego, który należy załączyć do projektu budowlanego. W ramach projektu budowlanego może wystąpić kilka projektów architektoniczno-budowlanych obiektów wchodzących w skład tego projektu. Zakres i formę projektu budowlanego (określenie inwestycji budowlanej w formie dokumentów, rysunków, planów) podaje odpowiednie rozporządzenie prawa budowlanego.

    Google Wallet – stworzony przez Google system płatności mobilnych, który pozwala użytkownikom między innymi na przechowywanie kart debetowych, kart kredytowych, kart lojalnościowych i kart upominkowych. Google Wallet wykorzystuje technologię Near Field Communication (NFC) umożliwiającą dokonywanie płatności bezstykowych w punktach handlowo-usługowych wyposażonych w specjalny terminal. Standardy kodowania GNU (The GNU coding standards) to zestaw reguł i wskazówek dotyczących pisania programów komputerowych, które są konsekwentnie stosowane w obrębie systemu GNU. Dokumentacja standardu jest częścią Projektu GNU i jest dostępna na stronie internetowej projektu . Podczas, gdy standard skupiony jest głównie wokół pisania wolnego oprogramowania dla GNU w języku C, większość można zaaplikować ogólnie do oprogramowania. Projekt GNU w szczególności zachęca swoich zwolenników aby zawsze starać się podążać za tymi standardami, niezależnie od tego czy program jest napisany w C. Styl formatowania kodu w C jest szeroko rozpowszechniony w środowisku wolnego oprogramowania. Niezależnie od tego każdy może stosować te wskazówki.

    Tasowanie – procedura polegająca na wymieszaniu kart w talii, aby zapewnić element losowości w rozgrywce. Po tasowaniu często następuje przełożenie, które ma upewnić grających, że tasujący nie manipulował kolejnością kart. GreenEvo – Acelerator Zielonych Technologii (AZT) - projekt Ministerstwa Środowiska mający na celu międzynarodowy transfer technologii, sprzyjających ochronie środowiska. W ramach projektu wytypowane zostały najlepsze polskie rozwiązania, w tym technologie oczyszczania ścieków, przetwarzania odpadów niebezpiecznych oraz rozwiązania wspierające wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, obejmujące maszyny rolnicze służące do wytwarzania brykietu i kolektory słoneczne.

    Oczko – prosta gra karciana, polegająca na dobieraniu kolejnych kart dotąd, aby osiągnąć wartość liczbową posiadanych kart jak najbliższą (ale nie większą niż) 21. Gracz otrzymuje kolejne karty z talii dotąd, aż sam zdecyduje, że nie chce już więcej kart, lub otrzyma wynik 21 lub większy. Suma większa lub równa 22 oznacza przegraną. Wyjątkiem od tej reguły jest perskie oczko (dwa asy). Perskie oczko zawsze oznacza wygraną.

    Karta Projektu (Project Charter) – dokument definiujący zakres, udziałowców oraz cele projektu. Dostarcza podstawowe informacje na temat ról oraz odpowiedzialności osób zaangażowanych w projekt (definiuje kierownika projektu, sponsora oraz klienta).

    CompactFlash – karta pamięci, w której zastosowano pamięć Flash EEPROM, znalazła zastosowanie w takich urządzeniach jak aparaty cyfrowe, urządzenia telekomunikacyjne i inne. Standard został przedstawiony w 1994 r. przez jego twórcę - SanDisk Corporation. Karta CompactFlash była pierwszą dostępną na rynku kartą flash. Ma rozmiar 42,8 × 36,4 mm i grubość 3,3 mm (typ I) lub 5 mm (typ II). Zasilana jest napięciem: 3,3 lub 5,0 V. Maksymalna prędkość transmisji danych wynosi 133 MB/s. Dodatkową cechą kart CF jest fakt, iż interfejs elektroniczny jest prawie identyczny z interfejsem IDE stosowanych w komputerach osobistych do obsługi dysków - to umożliwia stosowanie kart CompactFlash jako dysków o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej, niskim poborze prądu oraz małym wydzielaniu ciepła, nawet ze standardowymi płytami głównymi (wymagana jest jedynie odpowiednia przejściówka dostosowująca układ pinów). Budowane są także tzw. karty bootowalne. Zdecydowana większość kart CompactFlash dostępna obecnie na rynku to tanie, wymienne nośniki danych, wykorzystujące tanią pamięć NAND MLC flash zoptymalizowane do pracy w najpopularniejszym typie urządzeń - cyfrowych lustrzankach fotograficznych (DSLR). Compact Flash jest najdłużej dostępnym typem kart pamięci sprzedawanym do dziś. W lutym 2010 roku CFA (Compact Flash Association) zatwierdziła standard kart CF w wersji 5.0, który teoretycznie umożliwia uzyskanie pojemności karty równej 144 petabajty, co przekłada się na 147 456 terabajtów.

    Dodano: 25.08.2011. 16:49  


    Najnowsze