Terapia biologiczna za mało dostępna w chorobie Leśniowskiego-Crohna :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Nowa terapia daje nadzieję dla leczenia poważnej choroby koni

Zwiększają się możliwości leczenia ciężkiej choroby stawów u dzieci

Eksperci: choroby nerek u dzieci często nie dają objawów

Choroby chrząstki stawowej coraz częstsze, nowe metody leczenia

Poznanie cukrzycy dzięki przełomowej metodzie leczenia choroby pokrewnej

Nowy projekt terapii chorych dzieci z wykorzystaniem roślin

Pacjenci i leczący ich specjaliści apelują o szerszy dostęp do skutecznej w dotyczącej jelit chorobie Leśniowskiego-Crohna terapii biologicznej, która zmieniłaby życie chorych. Choroba Leśniowskiego-Crohna, nieswoiste zapalenie jelit, ma podłoże autoimmunologiczne. Przyczyna jest nieznana, choć może występować rodzinnie, a typowe dolegliwości często poprzedzone są stresem. Nie potrafimy jej wyleczyć, ale udaje się kontrolować objawy.

Lekami pierwszego rzutu są aminosalicylany i sterydy, w cięższych stanach - głównie sterydy. Niestety sterydy mają ciężkie, często nieodwracalne, działania niepożądane - jak niewydolność kory nadnerczy, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, depresja czy zaniki mięśni. Niektórzy pacjenci uzależniają się od sterydów, innym one nie pomagają. Interwencja chirurgiczna często powoduje komplikacje. Alternatywą dla okaleczających operacji jest terapia biologiczna, która ogranicza proces zapalny, przyspiesza remisję i wydłuża jej trwanie.

W Polsce, wbrew doświadczeniom innych krajów, nadal standardem jest wprowadzanie leków biologicznych dopiero gdy inne metody zawodzą lub są nieskuteczne (strategia "step-up"). Zdaniem specjalistów odwrotny schemat "top-down - rozpoczęcie od najbardziej skutecznych i najszybciej działających leków oraz łączenie terapii biologicznej z immunosupresją zmniejsza ryzyko okaleczającego leczenia chirurgicznego i daje dużo lepsze wyniki.

Potwierdzoną chorobę Leśniowskiego-Crohna ma w Polsce 4792 chorych (rejestr CLC), ale może ich być dużo więcej. Największy odsetek zachorowań odnotowuje się pomiędzy 20 a 35 rokiem życia, ale coraz częściej chorują małe dzieci, a nawet u niemowlęta.

"Leczenie biologiczne w nieswoistych zapaleniach jelit może zmienić naturalny przebieg choroby i opóźnić wystąpienie ciężkich powikłań, dlatego rozpoczęcie go u dzieci we wczesnym okresie choroby, nie poddającej się standardowej terapii, zwiększy szansę na zahamowanie procesu chorobowego i optymalny rozwój dziecka. To w dużym stopniu pozwoli na uniknięcie poważnych konsekwencji w wieku dojrzałym "- powiedziała prof. Barbara Iwańczak, Kierownik Katedry i Kliniki Pediatrii, Gastroenterologii i Żywienia Akademii Medycznej we Wrocławiu.

"Terapia biologiczna dla najmłodszych pacjentów, zwłaszcza z najcięższą postacią choroby, to szansa na uniknięcie licznych, okaleczających zabiegów, oraz nadzieja na długotrwałą poprawę stanu zdrowia i normalne dzieciństwo. Obserwowane w ostatnim czasie obniżenie się dolnej granicy wieku, w którym dochodzi do ujawnienia choroby i częściej występujący jej ciężki przebieg, to najważniejsze przesłanki dla zwiększenia dostępności leczenia biologicznego wśród dzieci" - twierdzi dr Jarosław Kierkuś, pediatra gastroenterolog z Centrum Zdrowia Dziecka.

Program terapeutyczny dla pacjentów z chorobą L-C wprowadzony został w 2008 roku. Przez 2 lata obejmował tylko leczenie początkowe, bez możliwości podania dawek podtrzymujących uzyskane efekty. Dzięki pracy zespołu ekspertów powołanego przez konsultanta krajowego ds. gastroenterologii - i przy wspierających głosach lekarzy oraz apelach polskich pacjentów skupionych wokół Towarzystwa J-elita - NFZ podjął decyzję o finansowaniu biologicznego leczenia podtrzymującego w chL-C .

Niestety, kryteria włączenia do programu nadal są zbyt restrykcyjne i najostrzejsze w Europie. Pacjenci kwalifikowani są za późno, gdy choroba poczyniła nieodwracalne szkody. Terapia, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi powinna być stosowana wcześniej, by spowolnić postęp choroby, uniknąć poważnych powikłań i inwalidztwa.

NFZ ograniczył też czas terapii do 1 roku. co znacznie utrudnia skuteczne leczenie, zwłaszcza u dzieci zakwalifikowanych do terapii biologicznej już z ciężką postacią choroby. Zaprzestanie leczenia zwykle powoduje nawrót. Leczenie epizodyczne jest związane z ryzykiem działań niepożądanych, w tym ciężkich reakcji alergicznych. Część pacjentów na ponowne włączenie leczenia niestety nie odpowiada.

PAP - Nauka w Polsce, Paweł Wernicki

tot/bsz

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Enteropatyczne zapalenie stawów choroba z kręgu spodyloartropatii zapalnych o nieznanym mechanizmie, występująca u 11% chorych na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i 21% chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Enteropatyczne zapalenie stawów jest najczęstszą pozajelitową manifestacją tych chorób. Prawdopodobne mechanizmy mające znaczenie dla rozwoju choroby to: zwiększona przepuszczalność jelit i czynniki immunogenetyczne. pełny tekst

Wizylizumab (łac. visilizumabum, ang. visilizumab) - lek immunosupresyjny, syntetyczne białko, humanizowane przeciwciało monoklonalne przeciw limfocytom CD3. Wykazuje swoiste działanie immunosupresyjne, poprzez indukowanie procesu apoptozy aktywowanych limfocytów T i hamowanie receptora chemokin CXCR3. Jest lekiem stosowanym dożylnie. Podejmuje się próby stosowania wizylizumabu w chorobach zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna) - prowadzone są obecnie badania kliniczne. Lek był również badany w kierunku wykorzystania w leczeniu ostrej choroby "przeszczep przeciw gospodarzowi" opornej na terapię kortykosteroidami. pełny tekst

Mesalazyna (kwas 5-aminosalicylowy; mesalamina, 5-ASA) (łac. acidum 5-aminosalicylicum) organiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, aminowa pochodna kwasu salicylowego, używany głównie w leczeniu wrzodziejącego zapalenie jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna. Pomimo członu "azyna" w nazwie zwyczajowej, mesalazyna nie jest związkiem azowym. pełny tekst

Choroba Leśniowskiego-Crohna (łac. morbus Leśniowski-Crohn, morbus Crohn, ileitis terminalis, ileitis regionalis, skrót: "ChL-C") zapalna choroba jelita o niewyjaśnionej etiologii, zaliczana do grupy nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Opisana została po raz pierwszy przez polskiego lekarza Antoniego Leśniowskiego w 1904 roku, dokładniejszego opisu dostarczył Burrill Bernard Crohn ze współpracownikami w 1932 roku. Stąd też znana jest powszechnie w innych krajach jako choroba Crohna. Jest to przewlekły, nieswoisty proces zapalny ściany przewodu pokarmowego. Może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego. Z tego względu dawniej określane także jako ileitis terminalis. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".