W Lublinie wystawa o miejskich wodociągach :: Wydarzenia / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Prawie 600 wynalazków można zobaczyć wystawie w stolicy

Wynalazki naukowców z Politechniki Rzeszowskiej na wystawie w Seulu

Ponad 3 tys. osób na wystawie MHP o Bitwie Warszawskiej

Cyrkiel i ryciny Heweliusza na wystawie w Gdańsku

Fragment rury drewnianej z XVI wieku, ryciny, wodomierze, plany sieci wodociągowej to niektóre eksponaty wystawy poświęconej historii i teraźniejszości wodociągów w Lublinie. Wystawę otwarto we wtorek na Politechnice Lubelskiej.

,,To nasza lokalna historia. W dziedzinie wodociągów Lublin ma się czym pochwalić, tutaj nie było żadnych zapóźnień" - powiedziała dr inż. Krystyna Schabowska z Politechniki Lubelskiej.

Eksponaty na wystawie zatytułowanej ,,MPWiK Lublin: Początki - Teraźniejszość" pochodzą ze zbiorów tutejszego Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji.

Najcenniejszym jest fragment drewnianej rury wodociągowej z XVI wieku, znaleziony w 1996 r. podczas prac przy ul. Zielonej. Rura ta ma średnicę 20 cm. Jest to właściwie pień sosnowego drzewa z wywierconym otworem.

,,To jest fragment z pierwszych wodociągów w Lublinie, które powstały ponad 500 lat temu. Tym wtedy +wiodła się+ woda w mieście" - powiedziała Schabowska.

Połączenia między takimi rurami były wówczas wykonywane z żelaza, styki okładano mchem i zalewano smołą. Po wierzchu rury były smarowane dziegciem, aby zapobiegać gniciu.

Na wystawie można też zobaczyć fotokopię umowy z 1506 r. między rajcami miejskimi a rurmistrzem Janem z Nowego Sącza na wykonanie tej pierwszej drewnianej sieci wodociągowej. ,,Lublin w tamtych czasach był miastem bogatym i stać go było na taki wodociąg" - powiedział Krzysztof Marczuk z MPWiK.

Wodociąg wtedy miał długość około 5 km. Doprowadzał wodę do miasta z rzeki Bystrzycy. W jego skład wchodził m.in. rurmus, czyli urządzenie, za pomocą którego woda podnoszona była do wieży wodnej w najwyższym punkcie Lublina, a stamtąd grawitacyjnie spływała do punktów czerpalnych - m.in. do szpitala, klasztorów lubelskich i na obecną starówkę.

Urządzenia dawnego wodociągu można obejrzeć na rycinach zamieszczonych na wystawie. Wodociąg mistrza Jana czynny był do 1673 r. Nowy wodociąg - m.in. ze studniami artezyjskimi, wieżą ciśnień, pompami na kotły parowe - został otwarty w 1899r., wybudował go inżynier Adolf Weisblat.

Na wystawie zaprezentowano też m.in. stare wodomierze, a także plany sieci wodociągowej z 1932 r. - kiedy miała ona długość 63 km - oraz obecnej, o długości ponad 900 km. Można też zobaczyć elementy nowoczesnej sieci wodociągowej.

Jednym z eksponatów jest wizualizacja metra sześciennego wody - jest to tysiąc litrowych butelek ułożonych w jeden blok.

Wystawę prezentowaną w holu Wydziału Mechanicznego Politechniki Lubelskiej można oglądać do 20 maja. REN

PAP - Nauka w Polsce

kop/bsz

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Cmentarz żydowski w Paczkowie - kirkut został założony w pierwszej połowie XIX wieku. Znajdował się on poza granicami miasta, w pobliżu obecnego sztucznego Jeziora Paczkowskiego, za terenami wodociągowymi. Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali kirkut. Po wojnie lokalna ludność rozgrabiła większość macew. pełny tekst

Świątniki (niem. Schwentnig) niegdyś wieś służebna, obecnie teren wrocławskiego przedsiębiorstwa wodociągowgo we wschodniej części miasta, na lewym brzegu Oławy, zaliczany do dzielnicy Krzyki. pełny tekst

Hutong (wym. hu-tchung) tradycyjny chiński zespół szczelnie połączonych za sobą parterowych budynków. Budowane były na planie prostokąta, z wąskimi uliczkami, do których przylegają bramy wejściowe do siheyuan, czyli małych, wspólnych dziedzińców, wokół których ulokowane są parterowe zabudowania z nieotynkowanej cegły. Hutongi zazwyczaj nie posiadają sieci wodociągowej i centralnego ogrzewania, a mieszkańcy korzystają ze wspólnego wychodka na podwórzu. pełny tekst

Spoidło tylne (łac. commissura posterior) pasmo istoty białej łączące dwie półkule mózgu, grzbietowo względem wodociągu mózgu. Pośredniczy w obustronnym odruchu źrenicznym. Większość włókien spoidła tylnego pochodzi z jądra spoidła tylnego (Darkszewicza). pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".