Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Czwartek, 31 maja 2012
Petronia, Bo¿ys³awa, Ernestyna, Teodor
 1891: budowa Kolei Transsyberyjskiej
 1970: zag³ada miasta Yungay w Peru
 WHO: Dzieñ bez Papierosa
Nowe publikacje
Wirusy i genom cz³owieka - nowe perspektywy w starym zwi±zku
Dodano:
|3 Mar 2010|, 2010 17:12
|
|
|
Podatno¶æ na infekcje wirusowe jest cech± indywidualn±, bowiem niektóre osoby nie zara¿aj± siê pomimo kontaktu z wirusem nawet przez d³u¿szy czas. Pytanie, dlaczego tak jest? W³oscy naukowcy z Naukowego Instytutu ds. Badañ, Hospitalizacji i Opieki Zdrowotnej (IRCCS), Uniwersytetu Mediolañskiego i Politechniki Mediolañskiej odkryli tajemnicê, a wyniki ich prac mog± przyczyniæ siê do opracowania nowych metod zwalczania infekcji. Ich badania, które zosta³y w czê¶ci sfinansowane ze ¶rodków unijnych, opisano w czasopi¶mie Public Library of Science (PLoS) Genetics.
Nie jest tajemnic±, ¿e genetyka odgrywa kluczow± rolê w podatno¶ci na infekcje wirusowe. Niemniej przypuszcza siê, ¿e zidentyfikowane do tej pory specyficzne warianty ochronne oddaj± zaledwie niewielk± czê¶æ ca³kowitej ró¿norodno¶ci genetycznej. Prawdopodobnie istniej± jeszcze inne warianty genetyczne. Zdeterminowani, aby dotrzeæ do sedna problemu, naukowcy przeprowadzili analizê genomów 52 populacji z ró¿nych czê¶ci ¶wiata nara¿onych na oddzia³ywanie wielu ró¿nych wirusów.
Ich odkrycia stanowi± dorobek finansowanych ze ¶rodków unijnych projektów EMPRO (Projekt europejskich ¶rodków bakteriobójczych), AVIP (Projekt zintegrowanej szczepionki przeciw AIDS) i NGIN (Immunogeny HIV-1 kolejnej generacji wzbudzaj±ce przeciwcia³a neutralizuj±ce o szerokim spektrum reakcji). Projekty EMPRO i AVIP otrzyma³y odpowiednio 11,8 mln EUR i 10,3 mln EUR z tematu "Nauki o ¿yciu, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR) UE. Projekt NGIN jest finansowany na kwotê 7,53 mln EUR z tematu "Zdrowie" Siódmego Programu Ramowego (7PR).
Obok wojen i g³odu wirusy od wieków maj± swoje miejsce na li¶cie g³ównych wyzwañ stoj±cych przed rozwojem i przetrwaniem ludzko¶ci. Na dodatek wyniki badañ pokaza³y, ¿e kiedy wirusy zara¿± kod chemiczny, który jest budulcem ca³ego materia³u genetycznego, to tkwi± w nas, bêd±c nosicielami historii, która siêga daleko w przesz³o¶æ. Po zakoñczeniu mapowania genomu cz³owieka w 2003 r. naukowcy zostali postawieni przed zdumiewaj±cym faktem: nasze organizmy s± za¶miecone kawa³kami tak zwanych endogennych retrowirusów. Ale jak± rolê odegra³o to wirusowe DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy) w naszej ewolucji i jaki ma wp³yw na nasz± fizjologiê?
Aby odpowiedzieæ na te pytania w³oscy naukowcy poszukiwali w genomie cz³owieka dowodu na naturaln± selekcjê - ewolucjê korzystnych mutacji genetycznych - w ci±gu ostatnich 200.000 lat ewolucji cz³owieka. W ramach badañ przygl±dali siê w szczególno¶ci mutacjom w chromosomach zwanym "polimorfizmem pojedynczego nukleotydu" lub "SNP".
Z czasem chromosomy ulegaj± losowo rozpadowi i rekombinacji, tworz±c nowe warianty. Je¿eli pojawi siê korzystna mutacja, wówczas liczba kopii tego chromosomu szybko wzro¶nie w populacji, poniewa¿ osoby z t± mutacj± maj± wiêksze szanse na przetrwanie i reprodukcjê. Naukowcy zadali pytanie, czy du¿a liczba wirusów w miejscach, gdzie klimat zapewnia sprzyjaj±ce warunki, takich jak ciep³e i wilgotne regiony Afryki, przek³ada siê na wiêksz± liczbê mutacji genetycznych?
Po powi±zaniu liczby ró¿nych mutacji z wirusami naukowcy odkryli, ¿e ponad 400 ró¿nych mutacji w 139 genach powa¿nie wp³ywa na ryzyko zara¿enia siê wirusem. Zgodnie z oczekiwaniami wiele z tych genów podlega³o selekcji i wiêcej mutacji genetycznych rozprzestrzeni³o siê po¶ród populacji, które s± zaka¿ane przez wiele ró¿nych wirusów. Na podstawie tych odkryæ wywnioskowano, ¿e wiele z tych genów decyduje o naszej wiêkszej lub mniejszej podatno¶ci na wirusy.
Mimo i¿ wyniki tych badañ nie s± rozstrzygaj±ce, naukowcom uda³o siê rzuciæ ¶wiat³o na zagadnienie, nad którym wielu ³ama³o sobie g³owê od lat. Kolejnym zadaniem na li¶cie zadañ do wykonania w ci±gu nastêpnych kilku lat jest przeprowadzenie dalszych badañ na wiêkszej grupie ludzi, które powinny przynie¶æ bardziej rozstrzygaj±ce odpowiedzi. Zanim to nast±pi dr Manuela Sironi z IRCCS wraz z kolegami proponuje, aby to po³±czone podej¶cie wykorzystaæ tak¿e do poszukiwania genów, które zwiêkszaj± lub zmniejszaj± ryzyko innych infekcji, np. bakteryjnych.
Za: CORDIS
Czy wiesz ¿e...?
wersja BETA
Samolubny DNA jednostka DNA, która stanowi±c czê¶æ genomu nie przynosi korzy¶ci organizmowi, jak ma to miejsce w przypadku wiêkszo¶ci genów wp³ywaj±cych na fenotyp. Termin wprowadzony w 1979 przez Francisa Cricka. Istnienie samolubnego DNA pozornie stanowi zaprzeczenie selekcji naturalnej. Do samolubnego DNA zalicza siê transpozony, prowirusy, sekwencje repetywne oraz prawdopodobnie wiêkszo¶æ niekoduj±cych sekwencji wy¿szych eukariontów. Niekiedy samolubny DNA jest uznawany za najprostszego paso¿yta.
pe³ny tekst
HIV-2 typ wirusa wolniej doprowadzaj±cy do AIDS ni¿ HIV-1. Pochodzenie wirusa HIV nie zosta³o ostatecznie wyja¶nione, przypuszczalnie jest on wynikiem mutacji retrowirusów wystêpuj±cych u ma³p, od których zarazi³ siê nastêpnie cz³owiek. Najczêstszymi nosicielami tego wirusa (HIV-2) s± ludzie zamieszkuj±cy Afrykê Pó³nocn±. Nad specyfikiem hamuj±cym rozwój wirusa HIV ca³y czas pracuj± naukowcy, najnowsze ¼ród³a donosz±, ¿e odkryto naturalny sk³adnik ludzkiej krwi, który efektywnie blokuje HIV-1, wirusa bêd±cego najczêstsz± przyczyn± AIDS.
pe³ny tekst
HIV-2 typ wirusa wolniej doprowadzaj±cy do AIDS ni¿ HIV-1. Pochodzenie wirusa HIV nie zosta³o ostatecznie wyja¶nione, przypuszczalnie jest on wynikiem mutacji retrowirusów wystêpuj±cych u ma³p, od których zarazi³ siê nastêpnie cz³owiek. Najczêstszymi nosicielami tego wirusa (HIV-2) s± ludzie zamieszkuj±cy Afrykê Pó³nocn±. Nad specyfikiem hamuj±cym rozwój wirusa HIV ca³y czas pracuj± naukowcy, najnowsze ¼ród³a donosz±, ¿e odkryto naturalny sk³adnik ludzkiej krwi, który efektywnie blokuje HIV-1, wirusa bêd±cego najczêstsz± przyczyn± AIDS.
pe³ny tekst
Modu³ "Czy wiesz ¿e...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojêcia wygenerowane w obrêbie tego modu³u pochodz± z Wikipedii i udostêpniane s± na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z mo¿liwo¶ci± obowi±zywania dodatkowych ograniczeñ.
Dostêp do pe³nej wersji ka¿dego has³a (oraz dok³adnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) mo¿liwy jest po klikniêciu w odno¶nik opisany jako "pe³ny tekst".
|
|
|
^ |
|
 |
|
Komentarze: brak |
|
Powered by
phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
|