• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 50-lecie pracy archeologa, prof. Wiktora A. Daszewskiego

    15.12.2011. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Prof. Wiktor Andrzej Daszewski obchodzi jubileusz 75-lecia urodzin i 50-lecia pracy naukowo-badawczej. Z tej okazji Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW (CAŚ UW) przygotowało jubileuszową księgę Classica Orientalia. Essays Presented to Wiktor Andrzej Daszewski on his 75th Birthday, która ukazała się nakładem CAŚ UW i Wydawnictwa DiG. Znalazło się w niej 29 artykułów autorstwa uczniów i współpracowników profesora Daszewskiego.

    Prof. Wiktor Andrzej Daszewski związał się zawodowo ze Stacją Archeologii Śródziemnomorskiej UW w 1966 r. Wtedy zapoczątkował wyjazdy na projekty wykopaliskowe w strefie Morza Śródziemnego. W ramach rocznego stypendium brał udział w wykopaliskach prowadzonych przez Stację w Egipcie: Tell Atrib (w Delcie Nilu), Aleksandrii i Deir el-Bahari (Teby Zachodnie w Górnym Egipcie).

    W latach 1970-73, z ramienia UNESCO, organizował misje archeologiczne z wielu krajów na stanowiskach archeologicznych w Kartaginie i Tunisie w obecnej Tunezji. W latach 1976-78 otrzymał stypendium Humboldta.

    W 1976 r. prof. Kazimierz Michałowski (założyciel polskiej szkoły archeologii śródziemnomorskiej) mianował Daszewskiego sekretarzem naukowym (obecnie jest to stanowiska dyrektora) Stacji Archeologii Śródziemnomorskiej w Kairze. Funkcję tę pełnił z przerwami do grudnia 1980 r. Po śmierci prof. Michałowskiego w 1981 roku wrócił do Polski, gdzie objął funkcję dyrektora Stacji Archeologicznej oraz zastępcy dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie. Z tego drugiego stanowiska zdymisjonowano Daszewskiego w okresie stanu wojennego. Funkcję dyrektora Stacji, przemianowanej potem na Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW, piastował do 1989 r. Przez wiele lat kierował polską misją archeologiczną w Nea Paphos na Cyprze i w Marina el-Alamein w Egipcie.

    W 1982 r. w ramach działań Międzynarodowego Komitetu ds. Muzeów (ICOM) nadzorował prace przy organizacji nowego Muzeum Sztuki Egipskiej w Kairze oraz Muzeum Nubijskiego Asuanie.

    Prof. Daszewski był również aktywny na polu dydaktyki. W latach 1987-2001 wykładał w Instytucie Archeologii Klasycznej na Uniwersytecie w Trewirze (Niemcy). Jest autorem licznych publikacji dotyczących archeologii klasycznej.

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Polsko-egipska Archeologiczna i Geologiczna Misja Skalna - prowadzi badania na skalnej półce położonej nad świątynią królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari w Egipcie. Powstała w 1998 r. w wyniku umowy pomiędzy Centrum Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego im. Kazimierza Michałowskiego a władzami Uniwersytetu w Tanta, a następnie Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Ze strony polskiej kierownikiem Misji jest od początku prof. dr hab. Andrzej Niwiński z Instytutu Archeologii UW, ze strony egipskiej - prof. Shafia Bedier z Wydziału Sztuki Uniwersytetu Ain Shams w Kairze. Sprawozdania Archeologiczne - polskie naukowe czasopismo archeologiczne (rocznik) wydawane od 1955 roku przez Zakład Archeologii Polski Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Centrum Archeologii Gór i Wyżyn w Krakowie. Od 1955 do 1966 roku redaktorem tego czasopisma był prof. dr Stefan Nosek, w latach 1967-2003 - prof. dr. hab. Jan Machnik a od 2004 roku jest nim prof. dr hab. Sławomir Kadrow. W Sprawozdaniach Archeologicznych (od tomu 56) publikowane są artykuły, pisane w języku angielskim i niemieckim, związane z archeologią Polski oraz Europy środkowej i południowo-wschodniej. Do 2011 roku ukazały się 63 tomy Sprawozdań Archeologicznych. W latach 1958-1960 ukazywały się po trzy tomy w jednym roku, a w 1961 roku ukazały się dwa tomy czasopisma. W pozostałych latach w jednym roku ukazywał się 1 tom Sprawozdań Archeologicznych. Pismo znajduje się na liście European Reference Index for the Humanities (ERIH). Elżbieta Jastrzębowska - prof. dr hab., historyk sztuki wczesnochrześcijańskiej. Studiowała archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem Kazimierza Michałowskiego i Anny Sadurskiej oraz archeologię chrześcijańską w Rzymie i Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie się doktoryzowała pod kierunkiem profesora Waltera N. Schumachera. Habilitowała się w roku 1993, tytuł profesora uzyskała w roku 2001. Od 1990 r. wykłada sztukę rzymską, wczesnochrześcijańską i wczesnobizantyjską na UW. W latach 2005-2009 kierowała Stacją Naukową PAN w Rzymie. Kierownik Zakładu Archeologii Klasycznej w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.

    Polish Archaeology in the Mediterranean (PAM) – rocznik naukowy wydawany od 1988 roku w Warszawie przez Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego. Publikowane są w nim wyniki prac polskich archeologów w rejonie Morza Śródziemnego (min. Egipt, Syria, Cypr). Zamieszczane studia i artykuły publikowane są w językach kongresowych. Pismo cieszy się uznaniem międzynarodowym i jest podstawowym periodykiem informującym o sukcesach polskiej archeologii śródziemnomorskiej. Michał Janusz Parczewski (ur. 1946 ) - prof. dr hab., polski archeolog specjalizujący się w archeologii średniowiecza, początkach kultury słowiańskiej w Polsce, wczesnośredniowiecznym osadnictwie w Karpatach. Pracownik Zakładu Archeologii Średniowiecza i Czasów Nowożytnych w Instytucie Archeologii UJ. Profesor w Instytucie Archeologii UJ oraz Instytucie Archeologii URz, członek Komitetu Słowianoznawstwa PAN oraz Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN. Studia z zakresu archeologii Polski i powszechnej ukończył w roku 1969 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1978 obronił pracę doktorską, następnie w roku 1989 rozprawę habilitacyjną. W roku 1993 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Brał udział w ekspedycjach archeologicznych na terenie Małopolski i Śląska, a także w południowo-zachodniej Bułgarii w latach 1979-1982 oraz na Spitsbergenie w roku 1982. W roku 1996 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Od 2009 r. członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK).

    Joachim Śliwa (ur. 1940) – prof. dr. hab. Uniwersytetu Jagiellońskiego; zajmuje się zagadnieniami sztuki i archeologii Egiptu i Bliskiego Wschodu. Od roku 1998 kieruje Zakładem Archeologii Egiptu i Bliskiego Wschodu UJ. Przewodniczący Rady Naukowej Zakładu Archeologii Śródziemnomorskiej PAN w Warszawie. W 1975 obronił rozprawę habilitacyjną. W 1995 roku otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Zbigniew E. Szafrański – polski egiptolog, kierownik polsko-egipskiej misji archeologiczno-konserwatorskiej świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari z ramienia Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego w Kairze.

    Muzeum Petriego, właściwie Muzeum Archeologii Egipskiej Petriego (ang. Petrie Museum of Egyptian Archeology) – muzeum historii starożytnej Egiptu noszące imię angielskiego egiptologa prof. Williama Flindersa Petriego. Jest muzeum uniwersyteckim pod pieczą Instytutu Archeologii Uniwersytetu College London (UCL) w Londynie. Maria Karina Miśkiewicz, (ur. 1933 w Warszawie), prof. dr hab., archeolog. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim; pracowała w Państwowym Muzeum Archeologicznym, w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego, a wreszcie na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie reaktywowała zamierającą Sekcję Archeologii Chrześcijańskiej na Wydziale Nauk Historycznych i Społecznych. Specjalizuje się w archeologii wczesnego średniowiecza, ze szczególnym uwzględnieniem Mazowsza i Podlasia.

    Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej im. Kazimierza Michałowskiego (ang. Polish Centre of Mediterranean Archaeology, w skrócie PCMA) - samodzielna placówka badawcza Uniwersytetu Warszawskiego. Pod obecną nazwą istnieje od 1990 roku. Do głównych celów Centrum należy organizacja oraz koordynacja badań archeologicznych, konserwatorskich i rekonstrukcyjnych w północno-wschodniej Afryce, na Bliskim Wschodzie oraz na Cyprze. Prace Centrum są prowadzone na stanowiskach obejmujących szeroki horyzont czasowy, od czasów prehistorycznych, poprzez wszystkie okresy historyczne starożytnych cywilizacji śródziemnomorskich, aż po późny antyk i arabskie wczesne średniowiecze. Oprócz prowadzenia badań terenowych do zadań Centrum należy kompleksowa dokumentacja znalezisk, publikacja wyników badań. Centrum zarządza Stacją Badawczą w Kairze.

    Jerzy Tomasz Bąbel (ur. 1947) – polski badacz zajmujący się archeologią pradziejową, doktor archeologii, historyk wierzeń przedchrześcijańskich praindoeuropejskich plemion Europy Środkowej i Azji. Pionier nowego w archeologii polskiej kierunku badań - archeologii narkotyków i środków psychoaktywnych. W swoich pracach, z racji wykraczania poza tradycyjne ramy archeologii odwołuje się do teorii i prac autorów z różnych dziedzin, w tym teorii psychologicznych jak archetypy Carla Gustava Junga oraz badań z zakresu psychologii transpersonalnej, próbując z ich pomocą lepiej opisać zjawiska zachodzące w ramach dawnych kultur. Obronił rozprawę doktorską w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Warszawie w 1988 roku. W latach 1971-2000 pracował w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie, a później, w latach 2000-2008 w Muzeum Historyczno-Archeologicznym w Ostrowcu Świętokrzyskim, gdzie pełnił obowiązki dyrektora i zastępcy dyrektora Rezerwatu Archeologiczno-Przyrodniczego Krzemionki Opatowskie. Brał udział i kierował licznymi pracami archeologicznymi w Polsce i za granicą. Uczestniczył w międzynarodowych ekspedycjach wykopaliskowych w Bułgarii, Finlandii, USA, Tadżykistanie i Turkmenistanie. Kustosz dyplomowany, obecnie na emeryturze. Autor około dwustu prac naukowych i popularnonaukowych. W ramach Wydawnictwa ENETEIA w marcu 2009 r. wydał książkę pt. Reinkarnacja. Z dziejów wierzeń przedchrześcijańskiej Europy, w której wychodzi z nowatorską tezą, iż idee reinkarnacji, kojarzone współcześnie z religiami wschodu wcale nie były obce dawnym mieszkańcom Europy. Jest to pierwsza pozycja z docelowo trzytomowego cyklu, dotyczącego kultury przedchrześcijańskiej Europy (kolejne przygotowywane tomy to: Inicjacje i Halucynogeny).

    Wyższa Szkoła Współpracy Międzynarodowej i Regionalnej im. Zygmunta Glogera w Wołominie jest niepubliczną uczelnią zawodową powstałą w marcu 2005 r. na mocy decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Pierwszym rektorem uczelni był prof. dr hab. Michał Gnatowski. Od 1 października 2009 r. rektorem uczelni jest dr Janusz Kowalski. Uczelnia posiada uprawnienia do prowadzenia studiów I stopnia na kierunkach: ekonomia i filologia. Założycielem uczelni od marca 2011 r. jest Fundacja Al Farabi. Wśród samodzielnych pracowników kadry naukowo dydaktycznej są: były rektor Szkoły Głównej Handlowej prof. dr hab. Klemens Białecki, prof. Krzysztof Marecki, prof. dr hab. Andrzej Sokołowski, prof. dr hab. Halina Szmarłowska oraz Dyrektor Centrum Języków Obcych Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego w Mińsku prof.dr hab. Ludmila Khvedchenya. Muzeum Archeologii Śródziemnomorskiej i Bliskiego Wschodu (szw. Medelhavsmuseet) – muzeum znajdujące się w centrum Sztokholmu. Zgromadzono w nim zbiory archeologiczne z okolic śródziemnomorskich i Bliskiego Wschodu. Powstało w 1954.

    Irena Pomorska (ur. 10 września 1933, zm. 9 stycznia 2008) – polski egiptolog, uczestniczka badań wykopaliskowych w Tell Atrib, Aleksandrii, Dolinie Królów i Deir el-Bahari. Pracownik Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej i Zakładu Egiptologii UW. Członkini International Associacion of Egyptologists, Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Miłośników Kaktusów oraz opiekun Banku Nasion PTMK. Przemysław Urbańczyk (ur. 21 października 1951) - prof. dr hab., mediewista archeolog, profesor zwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; Wydział Nauk Historycznych i Społecznych oraz Instytutu Archeologii i Etnologii PAN; poprzednio wykładowca w Instytucie Historii w Akademii Podlaskiej w Siedlcach, członek Komitetu Narodowego do Spraw Współpracy z Europejską Fundacją Nauki (ESF) PAN oraz członek Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN. Opublikował ponad 240 tekstów z zakresu historii i archeologii wczesnego średniowiecza Polski, Europy Środkowo-Wschodniej, Skandynawii i wysp północnego Atlantyku.

    Andrzej Gołembnik - archeolog, absolwent i pracownik Instytutu Archeologii UW. Długoletni pracownik Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ). Specjalista w dziedzinie metodyki i metodologii archeologicznych badań wykopaliskowych - rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki w tej dziedzinie. Przez szereg lat prowadził badania i brał udział w badaniach w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia), gdzie zyskał uznanie i opinię specjalisty od badań średniowiecznych stanowisk miejskich. W latach 90. założył własną firmę archeologiczną, która koncentrowała się na badaniach ratowniczych w historycznym centrum Płocka. Jakość prac prowadzonych przez A. Gołembnika i ich wysoki poziom metodyczny skłonił Generalnego Konserwatora Zabytków do zorganizowania latem 1997 r. we współpracy z nim warsztatów archeologii terenowej dla konserwatorów zabytków archeologicznych - pracowników Państwowej Służby Ochrony Zabytków. W końcu lat 90. z ramienia Instytutu Archeologii UW prowadził badania archeologiczne w historycznym centrum Gdańska, ze szczególnym uwzględnieniem rejonu klasztoru dominikańskiego. Po powstaniu w 2002 r. Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ) podjął pracę w jego pracowni badań interdyscyplinarnych. Po zleceniu KOBiDZ w 2003 r. przez Muzeum Pałac w Wilanowie przeprowadzenia badań archeologicznych na terenie ogrodu i parku wilanowskiego A. Gołembnik został ich kierownikiem. Pod jego kierownictwem badania te stały się poligonem najnowocześniejszych metod dokumentacji procesu badawczego w archeologii z wykorzystaniem technik 3D, ortofotografii, programów AutoCAD i systemów GIS.

    Dodano: 15.12.2011. 00:04  


    Najnowsze