• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Badacz najstarszej świątyni świata w Warszawie

    14.12.2011. 16:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Prof. Klaus Schmidt z Niemieckiego Instytutu Archeologicznego w Berlinie wygłosi 15 grudnia o godz. 11.00 w Pałacu Kazimierzowskim (Sala Senatu UW, Krakowskie Przedmieście 26/28) wykład w języku angielskim pt. "Gobekli Tepe, Early Neolithic Sanctuaries in Upper Mesopotamia".

    Naukowiec od 1994 roku bada stanowisko Gobekli Tepe w Turcji, które uważane jest za najstarsze sanktuarium na świecie, składające się z monumentalnej megalitycznej architektury - kamiennych kręgów z filarami zdobionym motywami zwierzęcymi. Według archeologów konstrukcje powstały ok. 9 tys. lat p.n.e., czyli ponad 6 tys. lat przed wzniesieniem słynnego Stonehenge w Wielkiej Brytanii.

    Stanowisko archeologiczne położone jest w południowo-wschodniej części Turcji obok miasta Urfa. To w tym rejonie ludzie po raz pierwszy na świecie zaczęli uprawiać rolę i zakończyli długi etap tzw. gospodarki zbieracko - łowieckiej. Zwrot nastąpił nagle po zakończeniu epoki lodowcowej. Prof. Schmidt będzie starał się wyjaśnić w swoim wystąpieniu, dlaczego ludzie zdecydowali się na udomowienie roślin i zwierząt. Naukowiec, jak zapowiada, zaproponuje inną wizję tzw. rewolucji neolitycznej.

    Wykład odbędzie w ramach Dorocznych Wykładów Antropologicznych Pamięci Profesora Andrzeja Wiercińskiego.

    Prof. Klaus Schmidt znany jest polskim czytelnikom, dzięki publikacji wydanej w Państwowym Instytucie Wydawniczym (PIW) w 2010 roku zatytułowanej "Budowniczowie pierwotnych świątyń".

    PAP - Nauka w Polsce

    szz/ ula/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Nevalı Çori – wczesnoneolityczna osada i stanowisko archeologiczne nad środkowym Eufratem, u podnóża gór Taurus, 490 metrów n.p.m., we wschodniej części dzisiejszej Turcji, prowincja Şanlıurfa. Razem z Göbekli Tepe zrewolucjonizowało współczesną wiedzę o neolicie w Eurazji. Ġgantija - stanowisko archeologiczne na wyspie Gozo w Republice Malty, w 1980 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zachowały się tu dwie megalityczne świątynie, zaliczane do najstarszych wolno stojących budowli na świecie (do odkrycia Göbekli Tepe we wschodniej Anatolii kompleks Ġgantija uważano za najstarsze na świecie świątynie z obrobionych kamieni). Profesor uczelniany, w odróżnieniu od profesora tytularnego (tytułu naukowego) – nazwa zajmowanego przez nauczyciela akademickiego stanowiska, obok takich stanowisk jak np.: asystent, adiunkt, docent czy starszy wykładowca. Tytuł profesora uczelnianego nie powinien być zapisywany przed nazwiskiem, a jedynie opcjonalnie po nazwisku, jako dodatkowa informacja, przy czym dodaje się po nim nazwę uczelni, np. ppłk dr hab. Elwira Feliksowicz, prof. AON. Na stanowisko profesora uczelnianego mianuje rektor uczelni.

    Jan Kmita (ur. 18 lutego 1922 w Bobrowcu) – polski inżynier, naukowiec, wykładowca, prof. zw. dr hab. nauk technicznych o specjalności budowa mostów. Prem Pal Singh Rawat (ur. 10 grudnia 1957 r. w Dehradun, Indie) . znany jako Maharaji. Urodził się w Indiach, zaczął nauczać w wieku trzech lat, a gdy miał cztery lata opublikował pierwszy wykład. W wieku lat ośmiu zaczął wygłaszać swoje orędzie pokoju na subkontynencie indyjskim. W wieku lat 13 został zaproszony na wykłady w Londynie i w Los Angeles.

    Profesor zwyczajny (skrót: prof. zw., z łac. professor ordinarius) – stanowisko na uczelni przewidziane dla pracownika naukowego lub naukowo-dydaktycznego, który posiada tytuł naukowy profesora (art. 114, ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.). Stanowisko profesora zwyczajnego jest ukoronowaniem kariery naukowej pracowników uczelni. Wiąże się bowiem z największym prestiżem – jest przyznawane szczególnie zasłużonym dla uczelni i wyróżniającym się naukowcom z tytułem naukowym profesora. Do roku 1990 profesor zwyczajny i profesor nadzwyczajny były to dwa odrębnie tytuły naukowe nadawane przez Przewodniczącego Rady Państwa. Profesor zwyczajny był wyższy rangą niż profesor nadzwyczajny. Sprawozdania Archeologiczne - polskie naukowe czasopismo archeologiczne (rocznik) wydawane od 1955 roku przez Zakład Archeologii Polski Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN, Centrum Archeologii Gór i Wyżyn w Krakowie. Od 1955 do 1966 roku redaktorem tego czasopisma był prof. dr Stefan Nosek, w latach 1967-2003 - prof. dr. hab. Jan Machnik a od 2004 roku jest nim prof. dr hab. Sławomir Kadrow. W Sprawozdaniach Archeologicznych (od tomu 56) publikowane są artykuły, pisane w języku angielskim i niemieckim, związane z archeologią Polski oraz Europy środkowej i południowo-wschodniej. Do 2011 roku ukazały się 63 tomy Sprawozdań Archeologicznych. W latach 1958-1960 ukazywały się po trzy tomy w jednym roku, a w 1961 roku ukazały się dwa tomy czasopisma. W pozostałych latach w jednym roku ukazywał się 1 tom Sprawozdań Archeologicznych. Pismo znajduje się na liście European Reference Index for the Humanities (ERIH).

    Endokrynologia Polska – dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest prof. Beata Kos-Kudła. Zastępcami redaktora naczelnego są: prof. Ewa Sewerynek, prof. Marek Bolanowski, prof. Roman Junik oraz dr hab. Tomasz Bednarczuk. Growing Up in the Universe – seria wykładów Richarda Dawkinsa będąca częścią wykładów bożonarodzeniowych Royal Institution, w których omawia ewolucję życia we wszechświecie.

    Konferencja naukowa – spotkanie grupy naukowców, praktyków i osób zainteresowanych pewnym działem nauki. W ramach spotkania referowane są wyniki badań naukowych lub odbywa się seria krótkich wykładów monograficznych i dyskusji na określony temat. Konferencje, obok publikacji, są jedną z dwóch podstawowych form prezentowania i dyskutowania wyników badań naukowych. Wystąpienia na konferencjach naukowych, w których prezentuje się swoje wyniki badań są nazywane prezentacjami, komunikatami, doniesieniami wstępnymi, referatami. Materiały konferencji mogą być publikowane.

    Wykład – metoda nauczania polegająca na ustnym przekazaniu wiedzy do słuchaczy, którzy przekazywaną im wiedzę otrzymują w milczeniu (w założeniu), zadając ewentualne pytania po zakończeniu wykładu (niekiedy dopuszcza się możliwość zadawania pytań w trakcie trwania wykładu). Jest to prawdopodobnie najczęstsza metoda nauczania stosowana względem osób dorosłych, w której osoba przekazująca wiedzę nie dyktuje tego, co słuchacz ma zapisać w zeszycie, a raczej prowadzi jak gdyby monolog, rozbudowaną wypowiedź na dany temat. Jeżeli istnieje ku temu potrzeba, słuchacze wykładu samodzielnie sporządzają notatki w trakcie wykładu, choćby notując kwestie niejasne aby zadać po wykładzie pytanie.

    Arnold Lebeuf - prof. dr hab., antropolog kulturowy. Zajmuje się w szczególności znaczeniem astronomii w kulturze. Wykładowca w Instytucie Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początki historii Szkocji sięgają czasów odległych o ponad 8 tysięcy lat, kiedy pierwsze ludy przybyły na tereny obecnej Szkocji. Był to wówczas jeden z ostatnich nieskolonizowanych obszarów świata, zarazem jednak jeden z ostatnich bastionów epoki lodowcowejosadnictwo następowało w miarę wycofywania się lodowca. Ten późny start znajdzie odzwierciedlenie w ciągu następnych kilku tysięcy lat historii Szkocji, jako że ze zdobyczami takimi jak rolnictwo, brąz i narzędzia z żelaza zapozna się ona jako jedno z ostatnich miejsc w Europie. Pierwsze stałe osady w Szkocji powstały co najmniej 5000 lat p.n.e. Znane stanowisko archeologiczne w Skara Brae na Orkadach datowane jest na 2000 lat p.n.e. Ludy te były również mistrzami monumentalnych budowli, oddając się zajęciu, które bardziej na południe zaowocowało powstaniem zadziwiających budowli typu Stonehenge.

    Janusz Gruchała (ur. 1949, zm. 21 listopada 2011) – polski historyk, prof. dr hab., wieloletni wykładowca w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Kierownik Zakładu Historii Nowożytnej XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Śląskiego. DSM-IV (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) – klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego - APA. DSM-IV jest też obowiązującym standardem w armiach NATO. Jest umieszczona m.in. w wydanej w języku polskim publikacji "Kryteria Diagnostyczne według DSM-IV-TR", stanowiącym przekład najnowszej, poprawionej wersji czwartego wydania pod redakcją prof. Jacka Wciórki z Instytutu Psychiatrii i Neurologii. Nowa wersja DSM V, została wydana 18 maj 2013.

    Dodano: 14.12.2011. 16:19  


    Najnowsze