• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bezpłatne warsztaty dla chorych na szpiczaka mnogiego

    27.10.2010. 17:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    O nowoczesnych metodach leczenia szpiczaka mnogiego, jednego z nowotworów układu odporności, a także o najczęstszych powikłaniach terapii będą mogli dowiedzieć się chorzy i ich bliscy w czwartek w warszawskim Instytucie Hematologii i Transfuzjologii.



    Na bezpłatne warsztaty pt.: "Moje życie ze szpiczakiem mnogim", na godz. 16.00 zapraszają organizacje pacjentów - Fundacja Carita "Żyć ze Szpiczakiem", Fundacja Centrum Leczenia Szpiczaka oraz Polska Koalicja Organizacji Pacjentów Onkologicznych.

    Szpiczak mnogi jest rozsianym nowotworem układu odpornościowego. Wywodzi się z dojrzałych limfocytów B, które produkują przeciwciała, służące do obrony organizmu m.in. przed infekcjami.

    Przeważnie diagnozuje się go u osób po 60 roku życia, ale ok. 5-10 proc. pacjentów to osoby poniżej 40. roku życia. Co roku w Polsce na szpiczaka zapada ok. 1500-2000 osób, a liczba wszystkich chorych sięga 10 tys.

    Nowotwór przebiega różnie i daje różnorodne objawy u poszczególnych pacjentów. Może niszczyć układ kostny, co jest przyczyną silnych bólów i złamań, albo prowadzić do niewydolności nerek, anemii i ciężkich zakażeń wywołanych obniżoną odpornością.

    Dzięki pojawieniu się nowych leków i wprowadzeniu metody auto-przeszczepiania szpiku kostnego średnia długość życia chorych na szpiczaka wzrosła znacznie w ostatniej dekadzie. Obecnie nowotwór traktuje się już jak chorobę przewlekłą.

    Na czwartkowych warsztatach, które pacjenci i ich bliscy będą mogli posłuchać o nowoczesnych metodach diagnozowania i leczenia szpiczaka mnogiego, o których opowie dr Piotr Rzepecki z Ośrodka Przeszczepiania Szpiku Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie. Z kolei, problem najczęstszego powikłania terapii szpiczaka, jakim jest uszkodzenie nerwów obwodowych (polineuropatia), przedstawi dr Marta Banach z Zakład Neurofizjologii Klinicznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. JJJ

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Elotuzumab – lek biologiczny o działaniu immunosupresyjnym, obecnie (2012r) w fazie badań klinicznych w terapii szpiczaka mnogiego, przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko receptorowi CS1 występującymi na powierzchni komórek szpiczaka mnogiego, receptory te są reprezentowane w minimalny sposób na innych komórkach organizmu.. Badania prowadzone są przez firmy Bristol-Myers Squibb i Abbott. Zespół POEMS – (ang. – POEMS syndrome) znany także pod innymi nazwami zespół Crow-Fukase, zespół Takatsuki, choroba Castelmana jest bardzo rzadką odmianą szpiczaka plazmocytowego. Nazwa choroby pochodzi od pierwszych liter najczęstszych objawów – polineuropatii, organomegalii, endokrynopatii (zaburzeń endokrynologicznych), monoklonalnej gammmapatii i zaburzeń skórnych. Bisfosfoniany – fosforoorganiczne związki chemiczne z grupy fosfonianów, charakteryzujące się występowaniem układu PC−P. Są czynnikami chelatującymi, podobnymi w działaniu do NTA lub EDTA. Są wykorzystywane jako leki hamujące resorpcję kości. Są stosowane w terapii osteoporozy, choroby Pageta, przerzutów nowotworowych do kości, szpiczaka mnogiego i in.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%. Zespół SCID (ang. severe combined immunodeficiency - ciężkie złożone niedobory odporności) – grupa chorób o podłożu genetycznym układu odpornościowego objawiających się upośledzeniem odporności komórkowej i humoralnej z zastępową podatnością za zakażenia wirusowe, bakteryjne i grzybicze (w tym zakażenia oportunistyczne). Choroba nieleczona doprowadza do śmierci przed ukończeniem 2 roku życia. W terapii stosuje się przeszczep szpiku kostnego. Ponadto w kilkunastu przypadkach zadziałała terapia genowa.

    Skala CHADS – zwana także skalą CHADS2, w medycynie, skala służąca do oceny ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo – zatorowych u pacjentów z migotaniem przedsionków. Skala umożliwia wskazanie pacjentów z migotaniem przedsionków, u których niekoniecznym jest wdrożenie terapii przeciwpłytkowej lub przeciwzakrzepowej. Skala CHA2DS2–VASc – w medycynie, skala służąca do oceny ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo–zatorowych u pacjentów z migotaniem przedsionków. Skala umożliwia wskazanie pacjentów z migotaniem przedsionków, u których konieczne jest wdrożenie terapii przeciwpłytkowej lub przeciwzakrzepowej.

    Dzień Dawcy Szpiku – święto dawstwa szpiku i leczenia nowotworów krwi obchodzone w Polsce od 2002 roku. W dniu dawcy szpiku kostnego pokazuje się ludzi, którzy oddali szpik i komórki krwiotwórcze po to, by dać szansę chorym na powrót do zdrowia. Moczenie nocne (łac. enuresis nocturna) – zjawisko polegające na niekontrolowanym oddawaniu moczu, w ciągu dnia lub podczas snu, po 3. roku życia. Jest to problem popularny w wieku dziecięcym i w większości przypadków problem ten znika sam do 5. roku życia – w przeciwnym wypadku najlepszym okresem do podjęcia leczenia jest wiek 5-6 lat. Może towarzyszyć wadom rozwojowym dróg moczowych, rozszczepowi rdzenia kręgowego, czasem przewlekłej niewydolności nerek, może mieś też tło psychogenne.

    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej.

    Mukormykoza, mukormikoza – grzybica oportunistyczna wywołana przez grzyb z gatunku Rhizopus oryzae. Występuje głównie u osób przewlekle chorych z obniżoną odpornością. Drogą inwazji są błony śluzowe górnych dróg oddechowych. Najczęstszą postacią choroby jest mukormykoza nosowo-gardłowa. W przypadku chorych ze skrajną immunosupresją może dojść do uogólnienia infekcji, często kończącej się śmiercią.

    Złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych (ang. malignant peripheral nerve sheath tumor, MPNST) – nowotwór złośliwy nerwów obwodowych, wywodzący się przypuszczalnie z komórek onerwia (perineurium). W około 50% przypadków występuje u pacjentów z nerwiakowłókniakowatością typu 1 (chorobą von Recklinghausena). Ryzyko rozwoju guza u pacjenta z NF1 w ciągu całego jego życia szacuje się na 7-12%. MPNST jest guzem o dużej złośliwości (IV° według WHO). Gottlieb Burckhardt (ur. 1836, zm. 1907) – szwajcarski lekarz psychiatra. Pionier psychochirurgii. W 1891 roku dokonał wycięcia części kory mózgowej u sześciu pacjentów chorych psychicznie. W 1882 roku został dyrektorem zakładu dla chorych umysłowo w Marin.

    Dodano: 27.10.2010. 17:19  


    Najnowsze