• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Biogospodarka w UE - osiągnięcia i kierunki na przyszłość, Dublin, Irlandia

    18.01.2013. 15:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 14 - 15 lutego 2013 r. w Dublinie, Irlandia, odbędzie się konferencja interesariuszy Biogospodarki UE 2013 pt. "Biogospodarka w UE - osiągnięcia i kierunki na przyszłość" (Bioeconomy in the EU: achievements and directions for the future).

    W obliczu nieustannie rosnącej populacji świata, Europa postanowiła zmienić kurs swojej gospodarki w kierunku większego wykorzystywania zasobów odnawialnych w bardziej zrównoważony sposób. Osiągnie to poprzez rozwój nowych technologii i procesów w dziedzinie biogospodarki, rozwój rynków oraz konkurencyjności sektorów biogospodarki, a także poprzez nakłanianie do bliższej współpracy decydentów i interesariuszy.

    W tym kontekście Komisja Europejska - we współpracy z irlandzką prezydencją w Radzie Unii Europejskiej - organizuje konferencję interesariuszy. Jej celem jest zaangażowanie społeczeństwa w publiczną debatę nad strategią Komisji Europejskiej i planem działania pt. "Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu - biogospodarka dla Europy". Plan działania został przyjęty w lutym 2012 r.

    Zapewnienie bezpiecznej i zdrowej żywności oraz pasz, a także produkcja biomateriałów, bioenergii i innych bioproduktów to główne zamierzenia. Umożliwi to bardziej innowacyjną i niskoemisyjną gospodarkę oraz pogodzenie zapotrzebowania na zrównoważone rolnictwo i rybołówstwo, bezpieczeństwo żywnościowe i zrównoważoną eksploatację odnawialnych zasobów biologicznych na potrzeby przemysłu, chroniąc bioróżnorodność i środowisko.

    Konferencja zgromadzi rozmaitych interesariuszy działających aktywnie w tym obszarze w celu umożliwienia wymiany poglądów.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Strategia (gr. strategos) - jest to kierunek i zakres działania, który państwo zamierza przyjąć w długim terminie, aby osiągnąć swoje cele i zyskać przewagę polityczną. Strategia ma na celu zaadoptowanie państwa i jego działań do zmian zachodzących w jego środowisku polityczno i militarnym oraz naukowym w taki sposób, aby zapewnić mu długotrwałe przetrwanie i rozwój. Strategia polityczno - militarna to nauka o używaniu metod siłowych (bezpośrednio lub pośrednio) w celu realizacji interesów politycznych. Bada dostępne środki polityczno - militarne oraz koncepcje opisujące użycie tych środków w operacjach wojskowych. CAF (ang. The Common Assessment Framework), Wspólna Metoda Oceny - jest narzędziem kompleksowego zarządzania jakością (TQM) przeznaczonym dla administracji publicznej. Opracowano je w oparciu o Model Doskonałości Europejskiej Fundacji Zarządzania Jakością (EFQM). Metoda CAF zakłada, że osiąganie celów organizacji jest uzależnione od jakości przywództwa, strategii i planowania, ludzi, partnerstwa i zasobów oraz procesów. Są to tzw. kryteria potencjału, w ramach których organizacja powinna podejmować określone działania, aby funkcjonować efektywnie. Działania te ocenia się w odniesieniu do wyników osiąganych przez organizację (zdefiniowanych w ramach tzw. kryteriów wyników). Metodę CAF opracowali eksperci powołani przez dyrektorów generalnych urzędów odpowiedzialnych za administrację w krajach członkowskich Unii Europejskiej (Zespół na rzecz Innowacji w Usługach Publicznych - IPSG, działający w ramach nieformalnej Sieci UE ds. Administracji Publicznej - EUPAN). Metoda powstała w 2000 roku, w latach 2002 i 2006 roku przedstawiono kolejne zrewidowane wersje (CAF2002 i CAF2006). Obecnie aktualna wersja to CAF2013, ogłoszona podczas Europejskiego Spotkania Użytkowników CAF w Oslo w roku 2012. W Europejskim Instytucie Administracji Publicznej (EIPA) działa Centrum Zasobów CAF[1], które prowadzi szkolenia oraz, we współpracy z IPSG, prace nad popularyzacją i rozwojem Metody. Akcja na rzecz Współpracy w zakresie Gospodarki (ang. Action for Co-operation in the Field of Economics, ACE) – akcja działająca od 1990 roku jako część programu PHARE w celu wspierania wymiany doświadczeń i zdobytej wiedzy pomiędzy naukowcami Unii Europejskiej i Europy Środkowowschodniej w dziedzinie ekonomii. ACE ma promować współpracę w zakresie projektów badawczych dotyczących gospodarki, np. modyfikacja i rozwój spółek, rynków, wspieranie zarządzania, reformę sektora finansowego itd.

    Polskie Towarzystwo Gleboznawcze (PTG) – organizacja propagująca osiągnięcia naukowe z zakresu badań środowiska glebowego oraz stymulująca rozwój gleboznawstwa, chemii rolnej i mikrobiologii rolniczej. Jej celem są również starania przyczyniające się do ochrony i racjonalnego gospodarowania gruntami. Towarzystwo realizuje swoje zadania poprzez organizowanie zjazdów i konferencji naukowych, zacieśnianie współpracy międzynarodowej, prowadzenie działalności wydawniczej, popularyzatorskiej i edukacyjnej oraz inicjowanie badań naukowych i współdziałanie w ich prowadzeniu. Polityka prowzrostowa, zwana również polityką prorozwojową ma na celu podniesienie poziomu dobrobytu społeczeństwa poprzez zainicjowanie wzrostu gospodarczego oraz uruchomienie szeregu mechanizmów z nim związanych, w tym realnego zwiększenia zdolności akumulacyjnych gospodarki. Osiągnięcie takiego stanu możliwe jest dzięki rozszerzeniu wzrostu popytu na dobra krajowe oraz pobudzeniu popytu wewnętrznego i kierowaniu go na aktywizację procesów inwestycyjnych. Polityka prowzrostowa stymuluje wzrost dzięki środkom polityki monetarnej i polityki fiskalnej oraz poprzez podejmowanie przez rząd bezpośrednich działań w postaci specjalnych programów, czy też inwestycji rządowych. Głównie dzięki polityce fiskalnej i monetarnej możliwe jest skłonienie społeczeństwa do zwiększenia oszczędności, co wiąże się ze wzrostem kapitału i stworzeniem odpowiednich warunków do inwestowania. Powyższe działania odblokowują popyt wewnętrzny i zewnętrzny, co w prawdzie początkowo może prowadzić do przejściowej destabilizacji i nasilenia się procesów inflacyjnych, jednak w długim okresie prowadzi do wzrostu gospodarki oraz rozwoju.

    Agenda z Tampere to plan wspólnego działania rządów krajów Unii Europejskiej w ramach rozwoju III filaru UE - współpracy sądowej i policyjnej w sprawach karnych. Przyjęty został na spotkaniu Rady Europejskiej w Tampere, w dniach 15-16 października 1999 roku. Podjęte zostały następujące ustalenia: Komisja Spraw Unii Europejskiej jest stałą komisją senacką, której przedmiotem działania są sprawy związane z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej, w szczególności zajmowanie stanowisk i wyrażanie opinii na temat projektów aktów prawnych Unii Europejskiej, projektów umów międzynarodowych, których stroną mają być Unia Europejska, Wspólnoty Europejskie lub ich państwa członkowskie oraz planów pracy Rady Unii Europejskiej i rocznych planów legislacyjnych Komisji Europejskiej. Jej zadaniem jest również rozpatrywanie informacji i innych dokumentów przedkładanych przez Radę Ministrów.

    Programowanie strategiczne – kształtowanie procesów społeczno-gospodarczych w warunkach współczesnej gospodarki. Wspiera ważne dla państwa kierunki rozwoju (mające przynieść trwały wzrost gospodarczy lub stwarzające problemy w funkcjonowaniu gospodarki) oraz służy koordynacji działań poszczególnych podmiotów w różnych aspektach. Polega ono na opracowaniu i realizowaniu przez państwo lub odpowiednie organy różnego rodzaju dokumentów programowych (plany, strategie, programy). System Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym (IMI) jest siecią opartą na technologii informatycznej, która łączy instytucje publiczne na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Został on opracowany przez Komisję Europejską we współpracy z państwami członkowskimi Unii Europejskiej w celu przyspieszenia transgranicznej współpracy administracyjnej. Dzięki IMI organy administracji publicznej na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym mogą znaleźć swoje odpowiedniki w innych krajach oraz wymieniać z nimi bezpośrednio informacje. Zestawy wcześniej zdefiniowanych i przetłumaczonych pytań i odpowiedzi, jak również dostępność tłumaczenia maszynowego umożliwiają korzystanie z własnego języka do komunikowania się. Nie ma potrzeby posługiwania się językiem państwa – partnera.

    G4 (G 4) – grupa czterech państw dążących do uzyskania stałego członkostwa w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. Ich współpraca ma jedynie charakter wzajemnego poparcia i koordynacji działań w osiągnięciu wspólnego celu.

    Zielone miejsca pracy (zielone kołnierzyki, ang. Green-collar jobs, green jobs) – miejsca pracy powstałe w wyniku włączenia zasady zrównoważonego rozwoju w procesy modernizacyjne. Są to przede wszystkim prace związane z sektorem transportu zbiorowego, odnawialnych źródeł energii, budownictwa i gospodarki odpadami. Ich rozkwit związany jest z rosnącym przekonaniem, że zmiany klimatyczne są efektem działalności człowieka, więc ich zahamowanie wymaga zmian ekonomicznych, zapewniających zachowanie środowiskowego dobrostanu i zapewnienie nowych miejsc pracy dla osób bezrobotnych oraz pracujących w sektorach, które obecnie przyczyniają się w największy sposób do globalnego ocieplenia (takich jak przemysł samochodowy czy też wydobycie węgla). Zielone miejsca pracy są elementem Zielonego Nowego Ładu.

    Współpraca Organizacji Narodów Zjednoczonych z Unią Europejską. Wszyscy z 28 członków Unii Europejskiej są również członkami ONZ. Francja i Wielka Brytania są stałymi członkami z prawem weta Rady Bezpieczeństwa. Państwa członkowskie Unii Europejskiej z Komisją Europejską na czele koordynują swoje działania i współpracują z ONZ starając się tym samym mówić jednym głosem na jej forum, zgodnie z zapisami Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. W 1974 r. Wspólnocie Europejskiej przyznano status stałego obserwatora w ONZ. 27 państw Unii jak i sama Wspólnota (jej programy pomocowe) są głównymi płatnikami do budżetu ONZ. Doświadczenie na przestrzeni lat wskazuje jednak na wielkie trudności w wypracowaniu jednego, harmonijnego stanowiska. W dającej się przewidzieć przyszłości nie ma też mowy o wspólnej, jednej reprezentacji Unii Europejskiej (zamiast państw członkowskich) w tej organizacji. Główny cel działań wojennych - podstawowy, zamierzony efekt, dla którego osiągnięcia prowadzi się (planuje) działania wojenne. We współczesnych warunkach głównym celem działań wojennych jest zniszczenie środków rakietowo-jądrowych i sił bojowych nieprzyjaciela oraz dezorganizacja jego bazy ekonomicznej i systemu kierowania państwem.

    Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 jest instrumentem realizacji polityki Unii Europejskiej w zakresie rozwoju obszarów wiejskich w Polsce. Dokument określa cele, priorytety i zasady dotyczące korzystania z działań wraz z przewidywanym budżetem przeznaczonym na ich realizację. Na tej podstawie wspierane są finansowo określone działania dotyczące wspierania rozwoju społeczno-ekonomicznego obszarów wiejskich. PROW jest dokumentem przygotowanym zgodnie ze strategicznym podejściem zaproponowanym przez Komisję Europejską. Zgodnie z nim na poziomie unijnym opracowywany został dokument strategiczny identyfikujący silne i słabe strony obszarów wiejskich, wspólne dla krajów członkowskich osie priorytetowe oraz wskaźniki dla mierzenia postępu w osiąganiu unijnych priorytetów. W oparciu o strategię UE przygotowywana została strategia krajowa, która realizowana jest poprzez PROW. Dokumenty podobne do PROW przygotowywane są w każdym z krajów członkowskich UE. Program może odnosić się do terytorium całego kraju (tak jak to ma miejsce w Polsce) lub też przyjmowanych jest wiele różnych programów dla poszczególnych regionów (np. Wielkiej Brytanii). PROW posiada cztery tzw. osie priorytetowe: Single European Sky (SES, pl. Jednolita Europejska Przestrzeń Powietrzna) – inicjatywa Komisji Europejskiej mająca na celu: zwiększenie bezpieczeństwa, zlikwidowanie podziału i rozbieżności w kontroli ruchu lotniczego, zapewnienie bliższej współpracy z wojskiem w organizacji kontroli ruchu lotniczego i w procesie legislacyjnym, zwiększenie przepustowości przestrzeni powietrznej, zwiększenie wydajności systemu zarządzania ruchem lotniczym i ułatwienie wprowadzania nowych technologii.

    Polityka Unii Europejskiej względem Arktyki - polityka względem strategicznego regionu Arktyki, którego- według Komisji Europejskiej- rozwój będzie miał istotne następstwa dla życia następnych pokoleń mieszkańców Europy. Zwiększone zaangażowanie Unii Europejskiej we współpracę z Arktyką otworzy nowe perspektywy dla kontaktów, jakie państwa UE utrzymują z państwami regionu arktycznego.

    Dodano: 18.01.2013. 15:37  


    Najnowsze