• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Czwarty kongres światowy nt. herbaty i zdrowia, Berlin, Niemcy

    25.10.2011. 15:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 27 - 28 października 2011 r. w Berlinie, Niemcy, odbędzie się czwarty kongres światowy nt. herbaty i zdrowia.

    Konferencja rozpocznie się przeglądem problematyki herbaty i antyoksydantów, następnie odbędą się sesje poświęcone biodostępności herbaty i jej ekstraktów, profilaktyce chorób przewlekłych, herbacie i nowotworom oraz herbacie i chorobom neurologicznym oraz neurozwyrodnieniowym.

    Program drugiego dnia skupi się na perspektywach dotyczących herbaty i jej ekstraktów jako żywności zmedykalizowanej oraz ich potencjalnych zastosowaniach w kontrolowaniu wagi i odchudzaniu, terapii antystresowej, chorobach neurozwyrodnieniowych, ochronie skóry oraz w profilaktyce i leczeniu.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Kombucza – napój orzeźwiający ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji przez tzw. grzybek herbaciany, inaczej grzybek japoński. Napój był popularny w Polsce do czasu wprowadzenia Coca-Coli i Pepsi-Coli. Galaretowaty „grzybek” przetwarzający herbatę składa się z pozostających w symbiozie grzybów typu Saccharomyces ludwigii, Saccharomyces apiculatus i bakterii Acetobacter xylinum, Acetobacter xylinoides. Drożdże rozmnażają się drogą wegetatywną przez pączkowanie, tworząc galaretowatą warstwę na powierzchni herbaty. Galareta, zależnie od użytego rodzaju herbaty, zabarwia się od jasnej szarości do ciemnego brązu. Do wyrobu kombuczy najlepiej nadaje się niefermentowana herbata zielona. Biała herbata (chiń.: 白茶; pinyin: báichá) – napój przyrządzany z pąków liściowych i młodych listków specjalnej odmiany herbaty chińskiej (Camellia sinensis), zbieranych wczesną wiosna, a następnie suszonych metodą naturalną na słońcu, przez co fermentacja jest minimalna. Listki i pąki liściowe, w odróżnieniu od herbaty zielonej, nie są formowane, zachowując swój naturalny kształt. Księga Herbaty (chiń. upr.: 茶经; chiń. trad.: 茶經; pinyin: Chájīng), autorstwa Lu Yu, literata z czasów dynastii Tang, pierwsze całościowe dzieło poświęcone historii, uprawie i piciu herbaty.

    Pu-erh (chin. 普洱茶, pǔ’ěr chá) – gatunek herbaty, w Polsce zaliczany do herbat czerwonych (w Chinach zaś do "czarnych", gdyż Chińczycy dzielą herbaty według koloru suszu, a nie naparu, jak Europejczycy) uprawiana w Chinach. Kahwa (urdu: قہوہ, ang.: również kahwah, qehwa, kehwa) – tradycyjny kaszmirski sposób przyrządzania zielonej herbaty. Listki herbaty gotuje się razem z szafranem, korą cynamonu i strączkami kardamonu. Najczęściej dodaje się również miód oraz rozdrobnione migdały lub orzechy włoskie.

    Poncz – mrożony lub gorący napój alkoholowy pochodzący z Indii. Pierwotnie przygotowywano go z pięciu składników: herbaty, cukru, cytryny i dowolnego owocu oraz wina. Dziś najczęściej sporządza się go z herbaty, cukru, przypraw, owoców, soków owocowych oraz alkoholu (rumu lub wódki), a czasem z samego rumu i soku. Poncze to mieszane napoje alkoholowe, najczęściej korzenne, przygotowywane od razu dla większej liczby osób i podawane w wazie. Twinings (pełna nazwa: R. Twining and Company Ltd), firma herbaciana w Londynie, istniejąca od 1706 roku, a od 1964 roku będąca własnością koncernu Associated British Foods. Jej znakiem firmowym jest złoty lew. Oferta herbat Twinings obejmuje zarówno klasyczne czarne i zielone herbaty gatunkowe, jak i herbaty aromatyzowane i mieszanki owocowe i ziołowe. Specjalizuje się w wyszukanych aromatach takich jak Lapsang Souchong, English Breakfast, Lady Grey lub Darjeeling.

    Kericho – miasto w Kenii (prowincja Rift Valley), u podnóża płaskowyżu wulkanicznego Mau; 36 tys. mieszkańców (2005); ośrodek handlowy największego w Afryce regionu uprawy herbaty; suszarnie herbaty; węzeł drogowy. Słynne Herbaty Chin (中国名茶) znane też jako Dziesięć Wielkich Herbat Chin (中国十大名茶) to lista dziesięciu najważniejszych chińskich herbat. Wbrew powszechnym opiniom list ta nie jest stała, a pozycje mogą się różnić zależnie od źródła. Znaczenie ma również okres, w którym dana lista została sporządzona i ówczesne trendy w spożyciu herbaty. Mimo to największe chińskie klasyki takie jak Xi Hu Longjing czy Anxi Tieguanyin, dzięki swojej niemalejącej popularności praktycznie zawsze pojawią się na liście Dziesięciu Wielkich Herbat Chin.

    Yunnan - handlowa nazwa czarnej i zielonej herbaty, produkowanej z liści krzewów herbacianych uprawianych w chińskiej prowincji Junnan. Zarówno jedna jak i druga herbata zawiera jaśniejsze liście (tzw. tipsy) odpowiednio złociste lub srebrne. Herbaty Yunnan w obu wersjach „kolorystycznych” mają smak mocny, zdecydowany, charakterystyczny dla większości herbat chińskich. Zielona herbata ze złocistymi pączkami daje napar o ostrawym smaku i mocnym aromacie. Herbatę tę należy zalewać wrzątkiem i parzyć 2-3 minuty.

    Nanpō-roku (jap. 南方録 wym. Nampōroku, "Zapiski z południowych stron") – najważniejszy, klasyczny tekst japoński, traktujący o ceremonii picia herbaty, zawierający szczegółowe wskazania mistrza ceremonii herbacianej - Rikyū Sena.

    Sencha (jap. 煎茶) – rodzaj japońskiej zielonej herbaty przygotowywanej bez mielenia liści. Podobnie jak inne herbaty japońskie, jest ona z reguły silniejsza w smaku od swoich chińskich odpowiedników. Wytwórnia Ekstraktów Słodowych (WES) - zakład w Wolsztynie produkujący surowce słodowe dla przemysłu cukierniczego, piekarniczego oraz piwowarstwa domowego. WES powstał na bazie Browaru i Słodowni Wolsztyn, działającej od 1909 r, produkcję ekstraktów słodowych rozpoczął w 1956 r., natomiast nachmielonych ekstraktów słodowych (Brew-kit) dla piwowarów-amatorów w 2003 r., początkowo na zlecenie firmy Browamator, a od 2005 r. pod własną marką.

    Herbata Longjing (wym. lung-dźing) – jeden z najlepszych i najsłynniejszych w Chinach rodzajów zielonej herbaty, którego pozycję na rynku i w kulturze chińskiej można przyrównać do win Bordeaux na francuskim rynku winiarskim. Nazwa Longjing (dosł. Smocza Studnia, ang. Dragon Well) ma pochodzić od kołysania się liści herbacianych podczas zaparzania, które skojarzyło się Chińczykom z ruchami smoka. W regionie miasta Hangzhou w prowincji Zhejiang, gdzie uprawia się i zbiera ręcznie ten rodzaj herbaty istnieje kilka miejscowości o nazwie Longjing. Englischer Garten – ogród angielski, wielki (4,17 km²) naturalny park, położony w samym sercu Monachium wzdłuż przecinającej miasto rzeki Izary. Założony w 1789 roku spełnia do dziś rolę oazy spokoju i wypoczynku. Zwolennicy kultury picia herbaty mają okazję w japońskiej herbaciarni (Japanisches Teehaus) założonej w 1972 przeżycia prawdziwej ceremonii picia herbaty. Herbaciarnia wraz z ogrodem japońskim są wynikiem współpracy miast olimpijskich 1972 - zimowa olimpiada odbyła się wtedy w Sapporo, a letnia w Monachium. Przy wieży chińskiej (Chinesischer Turm) 1789-1790 znajduje się drugi co do wielkości w Monachium ogród piwny (Biergarten) (największy jest Hirschgarten). W ogrodzie znajduje się także kopia greckiej świątyni Monopteros, zbudowana w 1836 przez Leo von Klenze.

    Teofilina (1,3-dimetyloksantyna, C7H8O2N4) – alkaloid purynowy występujący m.in. w ziarnach kakao (Theobroma cacao) i w liściach herbaty (Camellia sinensis). Przede wszystkim znajduje zastosowanie w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej zaporowej choroby oskrzelowo-płucnej. Chōzubachi (jap. 手水鉢 chōzubachi) - kamienny basen w Japonii stawiany w pobliżu świątyń i altan, w których parzono herbatę, aby wierni mogli, przez symboliczne obmycie rąk i ust, oczyścić ciało i duszę, przygotowując się do parzenia i picia herbaty. Tradycyjny basen chōzubachi musi być na tyle niski, aby korzystając z niego, trzeba było pochylić się (aby ukazać swoją skromność), tak jak nakazuje rytuał parzenia herbaty.

    Taehŭng sa (대흥사 Klasztor Wielkiego Pojawienia się) – koreański klasztor, centrum kulturalne ceremonii herbaty w Korei.

    Dodano: 25.10.2011. 15:49  


    Najnowsze