• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dni Polskiego Języka Migowego na UW

    12.05.2010. 05:18
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Warsztaty języka migowego, projekcje filmów, wykłady i dyskusje poświęcone tej formie komunikacji to elementy programu Dni Polskiego Języka Migowego, które odbędą się w dniach 13-15 maja na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego.

    Zajęcia organizuje grupa osób uczestniczących w lektoratach języka migowego na Uniwersytecie Warszawskim, m.in. studentów Językoznawczego Koła Naukowego UW.

    Podczas trzydniowego spotkania będzie też można wysłuchać wykładu pt. "Jak migają na Madagaskarze, czyli o językach migowych na świecie" i prelekcji na temat specyfiki kultury osób niesłyszących. Organizatorzy przygotowali również projekcje filmów: "Oczami Głuchego", "Dzieci gorszego Boga" i "Deaf Life"

    Jak podają organizatorzy "Dni Polskiego Języka Migowego", przełom w spojrzeniu na osoby głuche trwał począwszy od XVI wieku, aż do początku wieku XIX. Zaczęły wówczas powstawać pierwsze szkoły dla osób niesłyszących. W 1817 roku powstał warszawski Instytut Głuchoniemych i Ociemniałych.

    "Edukacja głuchych w tym czasie skupiała się wokół dwóch tradycji: francuskiej - dopuszczającej dwujęzyczność (język migowy w połączeniu z językiem narodowym), oraz niemieckiej - stawiającej na oralizm (nauczanie głuchych języka fonicznego). To drugie podejście stało się powszechniejsze, co spowodowało kilkuwiekowy regres edukacji osób niesłyszących. W Polsce pierwszym nauczycielem wykładającym w języku migowym był ksiądz Jakub Falkowski" - czytamy na stronie internetowej imprezy.

    Organizatorzy wyjaśniają, że obecnie w polskich szkołach dla osób głuchych nauka odbywa się najczęściej w systemie językowo-migowym (SJM). Społeczność ta nie jest traktowana jako odrębna mniejszość językowo-kulturowa i nadal niesłyszące dzieci są zmuszane do przyswajania języka polskiego, choć jest on dla nich w zasadzie językiem obcym. Zaznaczają jednak, że sytuacja osób niesłyszących poprawia się, bo wzrasta ich zatrudnienie, powstają nowe organizacje skupiające miłośników kultury głuchych oraz tłumaczy.

    Szczegółowy program "Dni Polskiego Języka Migowego", podstawowe znaki języka migowego i informacje o organizatorach są dostępne na stronie: http://www.migowy.uw.edu.pl EKR

    PAP - Nauka w Polsce

    agt/ kap/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Książka ze znakami języka migowego – wydawnictwo książkowe, w którym tekst przedstawiony zostaje za pomocą języka fonicznego oraz migowego, który służy do porozumiewania się osób niesłyszących. Przydomki migowe są najbardziej charakterystycznymi dla polskiego języka migowego nazwami własnymi. Są nadawane przez członków danej grupy osobom należącym do społeczności Głuchych lub bardzo z nią związanym; zarówno głuchym, jak i słyszącym. Te specyficzne znaki migowe można porównać do nicków. Spełniają funkcję identyfikacyjną oraz są wyrazem ekonomizacji języka – zamiast daktylować za pomocą znaków alfabetu palcowego całego imienia i nazwiska (z wyjątkiem daktylogramów dz, dż, dź jeden daktylogram odpowiada jednej literze alfabetu polskiego) w toku rozmowy używa się jednego znaku migowego określającego daną osobę. Polski Związek Głuchych (PZG) - największa w Polsce organizacja zrzeszająca osoby niesłyszące, słabosłyszące oraz głuchonieme. Obecnie PZG zrzesza około 100 000 członków. Działalność Związku obejmuje edukację, rehabilitację, oferowanie usług prawnych i reprezentowanie społeczności niesłyszących, niedosłyszących oraz osób z wadami mowy wobec władz oraz innych instytucji i organizacji. Związek powstał 25 sierpnia 1946 roku na kongresie w Łodzi. Obecnie jego prezesem jest Kajetana Maciejska-Roczan.

    Uniwersytet Gallaudeta (Gallaudet University) - amerykańska wyższa uczelnia, założona w roku 1857 jako National Deaf Mute College. W 1864 zyskała status uniwersytetu. Pierwsza i wciąż jedyna na świecie wyższa uczelnia, wykładająca przedmioty z zakresu nauk humanistycznych i artystycznych, dla osób niesłyszących. Językiem wykładowym na Uniwersytecie Gallaudeta jest Amerykański Język Migowy (ASL) - jego znajomość jest wymagana od wszystkich studentów (także słyszących). Przyjęte jest, by na terenie kampusu nie posługiwać się językami fonicznymi. Na przykład, patrolujący teren uniwersytetu (słyszący) policjanci posługują się sprawnie językiem migowym. Bajki nie tylko dla dzieci głuchych: Cykl bajek (6 odcinków) zrealizowanych w 1994 r. dla redakcji „W świecie ciszy” TVP 2. Bajki powstały dla dzieci niesłyszących, w całości przedstawiane w języku migowym, tekst był podany w formie napisów. Aktorami bajek były dzieci i młodzież niesłysząca ze Szczecina.

    Bobomigi – nazywane językiem migowym dla niemowląt znaki bazujące na języku migowym służące komunikowaniu się z niemowlętami (także w słyszących rodzinach). Polska wersja bobomigów opiera się na metodzie SIGN2BABY Josepha Garcii. Zwolennicy bobomigów argumentują, że dzięki wykorzystaniu metody, możliwy jest obustronny kontakt z niemowlęciem, od razu, gdy rozwój koordynacji ręka-oko pozwala mu na powtórzenie prostych znaków najpopularniejszych słów, takich jak: jeść, pić, spać, mleko, światło, miś. Ma to miejsce w około dziewiątego miesiąca życia dziecka, po mniej więcej dwumiesięcznym okresie konsekwentnego powtarzania przyjętych znaków (dla porównania – dziecko wypowiada pierwsze proste słowa w ok. dwunastym miesiącu życia). Bobomigi zostały opracowane na potrzeby polskojęzycznych dzieci przez Danutę Mikulską bazują na znakach polskiego języka migowego, choć nie muszą być ich dokładnym odzwierciedleniem, słowniczek przykładowych znaków znajduje się na stronie http://www.migowy.pl/. Polski Język Migowy (PJM) – język naturalny, którym posługują się głusi w Polsce. PJM jest w Polsce pierwszym językiem dzieci, których obydwoje rodzice są głusi. Jest powiązany z Francuskim Językiem Migowym. Wykorzystuje jednoręczny alfabet manualny Starofrancuskiego Języka Migowego.

    Kultura Głuchych – według dr Barbary Kannapell, niesłyszącej profesor socjologii na Uniwersytecie Gallaudeta, założycielki organizacji "Deaf Pride", jest to zestaw wyuczonych zachowań i spostrzeżeń, które kształtują wartości i normy głuchych ludzi na podstawie podobnych lub wspólnie dzielonych doświadczeń. Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niesłyszących w Poznaniu – ośrodek wychowawczy, szkoła podstawowa, gimnazjum i szkoły ponadpodstawowe dla niesłyszących znajdujące się w Poznaniu na Śródce.

    Międzynarodowy Dzień Głuchych lub Międzynarodowy Dzień Niesłyszących (ang. International Day for the Deaf) – święto obchodzone corocznie w ostatnią niedzielę września ustanowione w 1958 roku przez Światową Federację Głuchych (ang. World Federation of the Deaf, WFD) wieńczące przedłużony później do pełnego tygodnia Międzynarodowy Tydzień Głuchych (ang. International Week of the Deaf, IWD) upamiętniający powstanie organizacji we wrześniu 1951 roku.

    Polska Federacja Sportu Niesłyszących – polski związek sportowy stowarzyszeń kultury fizycznej niesłyszących reprezentującym ogół osób z wadą słuchu w sprawach z upowszechnieniem kultury fizycznej i sportu Rzeczypospolitej Polskiej. Powstał w Lublinie, w 2005 roku.

    SignWriting – metoda zapisu znaków w języku migowym, który stworzyła Valerie Sutton w 1974 roku na prośbę badaczy języka migowego z kopenhaskiego uniwersytetu. Magdalena Bachmatiuk (ur. 14 stycznia 1986 w Wałczu) – polska lekkoatletka, wicemistrzyni olimpijska niesłyszących z Melbourne 2005 i Tajpej 2009, rekordzistka świata niesłyszących w skoku w dal i trójskoku, wielokrotna medalistka mistrzostw świata i Europy niesłyszących.

    Międzynarodowy Komitet Szachistów Niesłyszących (ang. International Comittee of Silent Chess, ICSC) – międzynarodowa organizacja powstała w 1949 w Kopenhadze, mająca na celu popularyzację gry w szachy wśród niesłyszących oraz organizowanie szachowych imprez międzynarodowych. Mimika w polskim języku migowym jest cechą dystynktywną strukturalnie oraz semantycznie, zarówno determinującą intencjonalność zdania (dlaczego-dlatego), jak i różnicującą znaczenie wyrazów (rudy-fałszywy), stopniującą natężenie cechy (bać się: obawiać się, odczuwać niepokój, bać się, być przestraszonym, być przerażonym, umierać ze strachu) lub nadającą jakąś właściwość (drzewo, wysokie drzewo, potężne drzewo). Elementy niemaualne mogą być wbudowane w znak (lubić-nie lubić) albo, dodane, nieść nowy element znaczeniowy. Głusi uczniowie edukowani bez wykorzystania polskiego języka migowego mają często problemy ze stawianiem i rozróżnianiem pytań. Przyczyna tkwi w barku akustycznej percepcji intonacji wzrastającej (antykadencji); problem można jednak rozwiązać przez użycie mimiki jako znaku gramatycznego. Jak widać, wyraz twarzy pełni w komunikacji migowej dwie funkcje: wyrażania uniwersalnych emocji (smutku, złości, wstrętu, strachu, zdziwienia, radości) oraz warunkowania trybu. Warto zaznaczyć, iż osoby pozbawione słuchu cechują się zwiększonym niż u słyszących wyczuleniem na mikroekspresję – bezbłędnie odczytują dysonanse towarzyszące komunikatowi mieszanemu, kiedy mimika sygnalizuje choćby w niewielkim stopniu, że nadawca jest zmęczony, zły lub sfrustrowany, podczas gdy werbalizuje swój stan jako dobry.

    Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Gołotczyźnie (d. Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci i Młodzieży Niesłyszącej i Słabosłyszącej w Gołotczyźnie) – ośrodek wychowawczy dla niesłyszących znajdujący się w Gołotczyźnie.

    Dodano: 12.05.2010. 05:18  


    Najnowsze