• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dziesiąta konferencja na temat uwięzienia kwarków i widma hadronów, Monachium, Niemcy

    26.09.2012. 16:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 8-12 października 2012 r. w Monachium odbędzie się Dziesiąta konferencja na temat uwięzienia kwarków i widma hadronów (10th Quark Confinement and the Hadron Spectrum Conference).

    Trzydzieści lat temu fizycy odkryli, że protony, neutrony, priony i inne cząstki składają się z kwarków, antykwarków i gluonów, a same kwarki należą do najważniejszych cząstek w fizyce. Ze względu na zjawisko nazywane uwięzieniem koloru, kwarków nie da się bezpośrednio zaobserwować ani wykryć w izolacji od innych cząstek. Występują tylko w barionach lub mezonach, a większość informacji na ich temat została wywiedziona z obserwacji samych hadronów. Cząstki zawierające kwarki są także neutralne pod względem koloru. Naukowcy starają się zrozumieć, skąd bierze się zjawisko uwięzienia.

    W konferencji wezmą udział naukowcy interesujący się i zajmujący chromodynamiką kwantową oraz dynamiką oddziaływań silnych. Przykładowe tematy sesji:
    - struktura próżniowa i uwięzienie;
    - kwarki lekkie;
    - kwarki ciężkie;
    - uwolnienie;
    - QCD i nowa fizyka;
    - fizyka jądrowa i fizyka promieniowania kosmicznego;
    - fizyka jądrowa i fizyka promieniowania kosmicznego;
    - teorie silnie sprzężone.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Dżet jest skupionym stożkiem hadronów i innych cząstek powstających w wyniku zjawiska hadronizacji kwarków i gluonów w eksperymentach z cząstkami lub z ciężkimi jonami. Z powodu chromodynamicznego uwięzienia, cząstki przenoszące kolor, jak kwarki, nie mogą występować w stanie wolnym. Dlatego zanim mogłyby być bezpośrednio zaobserwowane, ich fragmenty w hadronach tworzą dżety. Aby poznać właściwości samych kwarków, należy rejestrować dżety detektorami cząstek a następnie studiować. Uwięzienie koloru, zwane też skrótowo uwięzieniem, jest zjawiskiem dotyczącym cząstek obdarzonych ładunkiem koloru (takich, jak kwarki), polegającym na niemożności odizolowania pojedynczej takiej cząstki, przez co niemożliwe jest jej bezpośrednie zarejestrowanie. Domyślnie, kwarki łączą się w grupy, tworząc hadrony. Istnieją dwie grupy hadronów: mezony (kwark i antykwark), oraz bariony (trzy kwarki). Składowe kwarki nie mogą być oddzielone od hadronu rodzica, i to jest przyczyna, dla której kwarki nie mogą być studiowane ani obserwowane bardziej bezpośrednio, niż z poziomu hadronów. Kwark – cząstka elementarna, fermion mający ładunek koloru (czyli podlegający oddziaływaniom silnym). Według obecnej wiedzy cząstki elementarne będące składnikami materii można podzielić na dwie grupy. Pierwszą grupę stanowią kwarki, drugą grupą są leptony. Każda z tych grup zawiera po sześć cząstek oraz ich antycząstki, istnieje więc sześć rodzajów kwarków oraz sześć rodzajów antykwarków.


    Kwark dolny (ang. down, oznaczenie d) – jeden z kwarków, cząstka będąca podstawowym budulcem materii. Wchodzi w skład protonu i neutronu. Kwark górny (ang. up, oznaczenie u) – jeden z kwarków, cząstka będąca podstawowym budulcem materii. Wchodzi w skład protonu i neutronu.

    Pentakwark – cząstka fizyczna – hadron złożony z pięciu kwarków: czterech zwykłych i jednego antykwarka. Kwarki mogą występować tylko trójkami (trzy kwarki lub trzy antykwarki) lub dwójkami (jeden kwark i jeden antykwark). Pentakwark jest w pewnym sensie złożeniem układu trójkwarkowego z dwukwarkowym. Istnienie pentakwarku jako pierwszy przewidział polski fizyk prof. Michał Praszałowicz w 1987 roku. Macierz Cabibbo-Kobayashiego-Maskawy (także niepopr. macierz Cabibbo-Kobayashi-Maskawa, skr. macierz CKM) – w Modelu Standardowym fizyki cząstek elementarnych macierz łącząca stany własne kwarków ze względu na oddziaływanie słabe ze stanami własnymi masy. Dla trzech generacji kwarków

    Gwiazda dziwna (gwiazda kwarkowa) – hipotetyczny typ gwiazdy zbudowanej z materii dziwnej. Istnienie takiej ultragęstej materii jest spekulowane wewnątrz bardzo masywnych gwiazd neutronowych. Modele teoretyczne sugerują, że gdy materia jądrowa w gwieździe (neutrinium – materia jądrowa w równowadze ze względu na słaby rozpad β) znajduje się pod wpływem dostatecznie dużego ciśnienia pochodzącego od grawitacji gwiazdy, zachodzi w niej proces dezintegracji nukleonów do materii kwarkowej. Gwiazda kwarkowa jest układem zawierającym plazmę kwarkową w równowadze ze względu na rozpad β (podobnie jak rozpad neutronów w gwieździe neutronowej), w skład której wchodzą kwarki (u, d, s) i gluony. Obecność gluonów opisuje stała B (nazywana stałą worka) oraz zmiana masy kwarków (masa efektywna). W chromodynamice (QCD) kwarki zyskują w plazmie kwarkowo-gluonowej znaczne masy (mu*=md* ~ 330 MeV/c², ms* ~ 450 MeV/c² (masy konstytuentne)). Swobodne kwarki gdy są ekstremalnie blisko siebie (swoboda asymptotyczna) posiadają niewielkie masy (mu*=md* ~ 7 MeV/c², ms* ~ 150 MeV/c² (masy bieżące)). Polywell ("wielostudnia") jest pomysłem na uwięzienie plazmy, który łączy elementy jej magnetycznego i inercyjnego elektrostatycznego uwięzienia, z ostatecznym celem uzyskania energii z reakcji kontrolowanej syntezy termojądrowej.

    Pole sił kolorowych tworzą gluony przenoszące kolor i antykolor pomiędzy kwarkami i antykwarkami. Energia pola sił kolorowych wzrasta wraz ze wzrostem odległości pomiędzy oddziałującymi kwarkami. Silne rozsunięcie kwarków powoduje naprężenie pola. Próba jego zerwania kończy się niepowodzeniem, ponieważ nadmierna ilość energii zostaje zamieniona na masę, na skutek czego powstają dwa nowe kwarki (dopełniające). Pole zamienia się wtedy na dwa pola o niższej energii (brakująca energia zamieniła się na masę).

    Kwark powabny (ang. charm, oznaczenie c) – jeden z kwarków. Nie występuje w zwykłej materii, występuje natomiast w cząstkach wytwarzanych sztucznie, np. mezonach D.

    Dodano: 26.09.2012. 16:37  


    Najnowsze