• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Dziewiąta międzynarodowa konferencja nt. powstających technologii i aplikacji do e-nauczania, Stara Lesna, Słowacja

    05.08.2011. 15:37
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 27 - 28 października 2011 r. w Starej Lesnej, Słowacja, odbędzie się dziewiąta międzynarodowa konferencja nt. powstających technologii i aplikacji do e-nauczania.

    E-nauczanie to pojęcie obejmujące wiele form wspomaganego elektronicznie uczenia się i nauczania. Systemy informacyjne i komunikacyjne, czy to uczenia zsieciowanego czy nie, posiadają konkretne nośniki umożliwiające realizację procesu uczenia.

    Konferencja położy nacisk na następujące główne obszary:
    - interdyscyplinarne platformy wymiany informacji w badaniach naukowych oraz aplikacjach multimedialnych i hipermedialnych, w złożonych systemach komputerowego wsparcia procesu uczenia się i nowych usługach telekomunikacyjnych;
    - wymiana najlepszych praktyk w wykorzystywaniu zaawansowanych technologii informacyjnych i komunikacyjnych na potrzeby edukacji;
    - informacje na temat ćwiczeń e-nauczania w wymiarze międzynarodowym;
    - technologie obsługujące e-strategię;
    - wsparcie współpracy między użytkownikami a dostawcami rozwiązań z zakresu e-nauczania.

    Na program wydarzenia złożą się wykłady plenarne, sesje ustne, sesje plakatowe, prezentacje wirtualne, dyskusje panelowe i wystawa.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Dydaktyka to jedna z głównych gałęzi nauk pedagogicznych, która zajmuje się procesami nauczania i uczenia się, wszelkimi przedmiotami na kolejnych poziomach tych procesów, od przedszkola do studiów wyższych, a także mających miejsce poza instytucjami oświatowymi, przy zwykłych czynnościach. Jest to zatem nauka o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania a uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka Dydaktyka geografii - jedna z dydaktyk przedmiotowych, która formułuje cele nauczania geografii, opracowuje kryteria doboru i sposoby układu treści nauczania geografii, adaptuje ogólnodydaktyczne oraz opracowuje własne metody kształcenia i środki dydaktyczne, bada różne elementy i uwarunkowania procesu nauczania-uczenia się geografii, wykrywa prawidłowości tego procesu oraz racjonalizuje jego organizację. Natural First Steps® – metoda nauczania małych dzieci języka obcego stosująca zasadę nauczania „przy okazji”, bazująca na naturalnych zainteresowaniach dziecka oraz mechanizmach uczenia się i zapamiętywania charakterystycznych dla wieku dziecka, z uwzględnieniem właściwych dlań zainteresowań oraz ekspresji zachowań.

    Dydaktyka wojskowa - teoria nauczania i uczenia się w wojsku. Dział dydaktyki dorosłych badający fizjologiczne i psychologiczne aspekty procesu nauczania i uczenia się oraz społeczne uwarunkowania funkcjonowania instytucji oświatowych. W wojsku wyróżnia się trzy podstawowe poziomy kształcenia: Komunikacyjne nauczanie języka (CLT) jest to metoda nauczania języka drugiego i języka obcego, która kładzie nacisk na interakcję jako zarówno środek jak i ostateczny cel uczenia się języka. Jest ono również nazywane “komunikacyjną metodą nauczania języków obcych” lub po prostu "metodą komunikacyjną”.

    System dydaktyczny – całokształt zasad organizacyjnych oraz treść, metody i środki nauczania – uczenia się, tworzące spójną wewnętrznie strukturę i podporządkowanie realizacji społecznie akceptowanych celów kształcenia. Psychologia wychowawcza (pedagogiczna) – nauka zajmująca się badaniem psychologicznych zagadnień kształcenia (nauczania i uczenia się) i wychowania; między innymi zagadnienia doboru treści kształcenia i wychowania, procesu uczenia się, nauki czytania i pisania, rozwijania zdolności, nabywania pojęć, zainteresowań, przekonań i postaw.

    Pedagogika religii – kierunek badań w ramach teologii i zarazem jej nauka pomocnicza, będącą częścią teologii pastoralnej (praktycznej) i uzupełnieniem katechetyki. Jej podstawowym zadaniem jest pomoc w usprawnieniu tzw. formacji religijnej człowieka poprzez włączenie do refleksji katechetycznej dorobku pedagogiki, a zwłaszcza koncepcji uczenia się i nauczania, psychospołecznych i rozwojowych uwarunkowań katechizacji, jak też alternatywnych metod nauczania. Jest to nauka opierająca się zarówno na dorobku teologii jak również pedagogiki, podejmująca zagadnienia praktyki i teorii szeroko pojętych procesów edukacji i socjalizacji religijnej. Teleedukacja – jest metodą prowadzenia procesu dydaktycznego w warunkach, gdy nauczyciel i uczniowie oddaleni są od siebie w przestrzeni, a nierzadko i w czasie. Wykorzystując możliwości, jakie daje zastosowanie telematyki w szkolnictwie, nauczyciel i uczeń mają dostęp do dowolnych zasobów wiedzy znajdujących się praktycznie w dowolnym miejscu naszej planety. Nowoczesne techniki społeczeństwa informacyjnego umożliwiają gromadzenie, przetwarzanie i przesyłanie materiałów audiowizualnych, tekstowych, danych komputerowych, a także umożliwiają bezpośredni kontakt w czasie rzeczywistym pomiędzy nauczycielem i uczniem za pomocą systemów audio- i wideokonferencji. Usługa zdalnej edukacji jest ważnym elementem nowoczesnego systemu edukacji. Zdalne nauczanie jest najbardziej znaną aplikacją usługi AVI. Znajduje ona różnorodne praktyczne zastosowania. Najbardziej popularnymi z nich są aplikacje: teleedukacji, telezakupów oraz różne odmiany VoD (Video-on-Demand), czyli usługi wideo na żądanie. Wykorzystuje się tu nowoczesne technologie sieciowe i narzędzia do pracy biurowej w celu utworzenia rozproszonego środowiska nauczania. Zakłada się, że w wersji docelowej będzie kilka poziomów tej usługi, rozumianych jako zdalne: uczenie się, sesje i ćwiczenia. Usługa AVI jest usługą interaktywną, przeznaczoną dla wielu odbiorców domowych. Pierwszy poziom usługi udostępnia odbiorcom grupowym i indywidualnym zarówno wykłady, jak i prezentacje multimedialne przechowywane w bazach danych. Ma więc głównie charakter otwarty, tzn. prezentacje są kierowane do wszystkich odbiorców,. Zdalne sesje (drugi poziom nauczania) mogą być przeprowadzane między wykładowcą a słuchaczami z różnych punktów sieci. Oprogramowanie tego poziomu umożliwia studentom bezpośrednią komunikację z wykładowcą (zadawanie pytań, udział w dyskusji). Trzeci poziom obejmuje dodatkowo mechanizm bezpośredniego uczestniczenia słuchacza w ćwiczeniach wirtualnego laboratorium.

    David A. Kolb (ur. 1939) – amerykański teoretyk metod nauczania. Jego główne zainteresowania i publikacje dotyczą tak zwanego „Modelu Uczenia przez doświadczenie” (ang. Experiential Learning Model).

    Podstawa programowa – w polskim prawie oświatowym obowiązkowy na danym etapie edukacyjnym zestaw treści nauczania oraz umiejętności, które muszą być uwzględnione w programie nauczania i umożliwiają ustalenie kryteriów ocen szkolnych i wymagań egzaminacyjnych.

    Cele nauczania - zamierzone właściwości uczniów wyrażające się opanowaniem przez nich określonych czynności. Świadomie założone efekty kształcenia. Formułowanie celów służy zarówno doborowi metod i treści nauczania, jak i (przede wszystkim) egzekwowaniu wiedzy i umiejętności. Lotus LearningSpace - to platforma do tzw. e-nauczania (e-learning) zapewniająca sieciowe środowisko przystosowane do pracy w trzech trybach nauczania: indywidualnym, asynchronicznej pracy grupowej i tzw. "klasy wirtualnej". Lotus LearningSpace daje możliwość: prowadzenia szkoleń w różnych trybach, utworzenia struktury szkoleń w firmie z własnymi mechanizmami analizy i zarządzania. Lotus LearningSpace zapewnia także wsparcie dla osób które zajmują się planowaniem programów nauczania, instruktorów czy administratorów.

    Szkolny zestaw programów nauczania – program, który obejmuje całą działalność szkoły z punktu widzenia dydaktycznego. Uwzględnia całość podstawy programowej dla danego etapu edukacyjnego. Szkolny zestaw programów nauczania składa się z zestawów programów nauczania dla każdego oddziału, ten z kolei składa się z programów nauczania indywidualnie wybranych przez nauczycieli lub ich autorstwa. Program nauczania – w polskim systemie oświaty opis sposobu realizacji celów i zadań ustalonych w podstawie programowej lub innych zadań wspomagających realizację tych celów. Program nauczania może obejmować wszystkie przedmioty związane z edukacją realizowaną w szkole odpowiedniego typu i szczebla, ale może również dotyczyć tylko jednego przedmiotu kształcenia.

    Konektywizm (ang. connect – łączyć się) – „teoria nauczania – uczenia się w epoce cyfrowej”. Opiera się na przekonaniu, że celem nauczania jest nauka myślenia, która ma prymat nad zdobywaniem wiedzy. Twórcą tej teorii jest George Siemens, który swoje założenia zaprezentował w dokumencie Connectivism: A Learning Theory for the Digital Age, oraz Stephen Downes. Kluczową kompetencją w tej teorii jest umiejętność właściwego korzystania ze zdobyczy technologicznych i odnajdywania wiadomości w zewnętrznych bazach danych (tzw. know – where), a nie – jak dotąd – z informacji wyuczonych w toku kształcenia – oraz ich kojarzenia i powiązania z innymi informacjami. Na tej podstawie uczeń ma możliwość wyciągania wniosków. Wykład – metoda nauczania polegająca na ustnym przekazaniu wiedzy do słuchaczy, którzy przekazywaną im wiedzę otrzymują w milczeniu (w założeniu), zadając ewentualne pytania po zakończeniu wykładu (niekiedy dopuszcza się możliwość zadawania pytań w trakcie trwania wykładu). Jest to prawdopodobnie najczęstsza metoda nauczania stosowana względem osób dorosłych, w której osoba przekazująca wiedzę nie dyktuje tego, co słuchacz ma zapisać w zeszycie, a raczej prowadzi jak gdyby monolog, rozbudowaną wypowiedź na dany temat. Jeżeli istnieje ku temu potrzeba, słuchacze wykładu samodzielnie sporządzają notatki w trakcie wykładu, choćby notując kwestie niejasne aby zadać po wykładzie pytanie.

    Polsko-Litewska Dwustronna Komisja do badania problemów nauczania historii i geografii powstała w 1992 r. na podstawie na podstawie umowy zawartej w dniu 21 lutego 1992 r. w Wilnie pomiędzy Ministerstwem Edukacji Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej a Ministerstwem Kultury i Oświaty Republiki Litewskiej. W skład komisji wchodzą obecnie eksperci z zakresu historii, literatury i geografii. Zakres jej prac reguluje Program współpracy ustalany pomiędzy obydwoma ministerstwami. Do podstawowych zadań komisji należy wyjaśnianie spornych kwestii z zakresu historii i geografii pojawiających się w obowiązujących podręcznikach szkolnych i programach nauczania. Opinie i wskazówki wypracowane przez komisje mają być brane pod uwagę przy powstawaniu nowych programów i podręczników.

    Dodano: 05.08.2011. 15:37  


    Najnowsze