• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Finał wiosennego cyklu Spotkań z astronomią w warszawskim CAMK PAN

    28.05.2011. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    30 maja prof. Andrzej Sołtan podczas wykładu "Kosmiczny spis powszechny" udowodni, dlaczego wyglądające na pierwszy rzut oka na niezbyt ambitne zajęcie zliczania gwiazd jest w rzeczywistości niezwykle istotne. Będzie to ostatnia prezentacja w wiosennym cyklu "Spotkania z astronomią" w warszawskim Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN.

    Prof. Sołtan przedstawi przykłady wykorzystania zliczeń obiektów przy ustalaniu ich natury czy oceny odległości do nich. Astronom pokaże również, jak spisywanie ciał niebieskich pomaga w pozwaniu własności przestrzeni i ewolucji całego wszechświata oraz jak czasem może ułatwiać wskazanie słabości niektórych modeli kosmologicznych.

    Wykład rozpocznie się o godzinie 17.00 w Sali Seminaryjnej CAMK PAN. Jeśli będą pozwalały na to warunki atmosferyczne, po wykładzie odbędzie się pokaz nieba przygotowany przez warszawski odział Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, współorganizatora "Spotkań z astronomią".

    Od połowy lutego w ramach cyklu "Spotkania z astronomią" naukowcy z warszawskich instytucji astronomicznych oraz zaproszeni goście wygłosili już 13 wykładów - poniedziałkowe spotkanie będzie czternastym w wiosennej serii. Kolejny cykl ma się rozpocząć po przerwie wakacyjnej.

    PAP - Nauka w Polsce

    jpo/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Centrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika PAN (popularnie zwane CAMK) – instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, mieszczący się w Warszawie przy ul. Bartyckiej oraz posiadający oddział w Toruniu, w którym prowadzone są badania z zakresu szeroko pojętej astronomii i astrofizyki: ewolucji gwiazd, teorii akrecji, astrofizyki wysokich energii, dynamiki układów gwiazdowych, kosmologii, teorii względności, astrofizyki gwiazd neutronowych, komputerowych symulacji procesów astrofizycznych i innych. CAMK prowadzi także studia doktoranckie w zakresie astronomii oraz astrofizyki i posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. W Centrum jest zatrudnionych ok. 40 pracowników naukowych i studiuje w nim ok. 15 doktorantów. W astronomii włókna są jednymi z największych struktur Wszechświata. Włókna wyglądają jak ogromne nici, ciągnące się na przestrzeni od 70 do 150 megaparseków, tworząc granice pomiędzy ogromnymi pustkami. Włókna są skupiskiem gromad i supergromad galaktyk. Astrometria (astronomia pozycyjna) – najstarszy dział astronomii zajmujący się pomiarami pozornych położeń i ruchów ciał niebieskich. Dzieli się na astronomię sferyczną, zawierającą matematyczną teorię potrzebną do opisywania ruchów ciał na sferze niebieskiej oraz astronomię praktyczną, obejmującą teorię przyrządów astrometrycznych, metody obserwacji i ich opracowywania.

    Mechanika nieba – dział astronomii zajmujący się badaniem i formułowaniem matematycznej teorii ruchu ciał niebieskich. Ostatnia kwadra (również: trzecia kwadra) – w astronomii, jedna z faz Księżyca, w której Ziemia, Księżyc i Słońce tworzą ze sobą kąt prosty. W tym momencie, dla obserwatorów na Ziemi widoczna jest tylko zachodnia część tarczy Księżyca. Podczas kwadr Słońce oświetla powierzchnię Księżyca pod małym kątem i jego formy morfologiczne są wówczas bardzo dobrze widoczne. Najlepsze warunki do obserwacji tych struktur są przy granicy między oświetloną i nieoświetloną częścią Księżyca (terminator). Faza ta ma miejsce 21 dnia czterotygodniowego cyklu. Cień, zasłaniający prawą połowę księżycowej tarczy, będzie się teraz przesuwał w lewo i po siedmiu dniach Księżyc znajdzie się w nowiu.

    Astronomia sferyczna – jeden z najstarszych działów astronomii (a ściślej, astrometrii), zajmujący się matematycznym opisem widomych położeń ciał niebieskich i ich zmian, układami współrzędnych niebieskich itp. Jego nazwa wzięła się stąd, że kierunki ku obiektom na niebie dla ułatwienia często określa się poprzez podporządkowanie im odpowiednich punktów na powierzchni kuli, czyli sferze. Dyskusja wikiprojektu:Astronomia/1: Moja propozycja podziału obiektów astronomicznych poniżej. Może to być jakiś artykuł, od którego wychodzą linki do podartykułów. Przy każdej poniższej kategorii powinny znajdować się listy zbiorcze, by można sobie nawigować w artykułach o obiektach astronomicznych w danej kategorii. Pewnie wiele „podartykułów” już istnieje, trzeba je tylko zebrać na jakiejś stronie i stworzyć do nich linki. Też na portalu astronomia jest coś podobnego.

    Astronomia praktyczna – dział astronomii zajmujący się teorią przyrządów astronomicznych, metodami obserwacyjnymi i ich optymalizacją. Głównym celem jest opracowanie metod wyznaczania współrzędnych. Astronomia praktyczna została wyparta przez bardziej nowoczesną geodezję satelitarną. Obrót synchroniczny (rotacja synchroniczna) – zjawisko astronomiczne obserwowane w układach dwóch wzajemnie obiegających się ciał niebieskich polegające na tym, że okres obrotu jednego z nich wokół własnej osi jest równy okresowi obiegu wokół drugiego ciała.

    Andrzej Marciniak (ur. 6 września 1953) – polski informatyk, matematyk i astronom, wykładowca i profesor Politechniki Poznańskiej i Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Magister astronomii, magister matematyki, doktor nauk matematycznych, doktor habilitowany nauk fizycznych w zakresie astronomii, profesor nauk technicznych.

    Dżabir Ibn Hajjan (arab. أبو محمد جابر بن أفلح‎, w średniowiecznej Europie znany jako Geber; ur. ?, Sewilla; zm. ok. 1145 w Hiszpanii) – arabski astronom działający w Sewilli. Przypisuje mu się autorstwo poprawek Almagestu, odkrycie nowych rozwiązań trygonometrii sferycznej oraz utworzenie dziewięcioksiągu wykładów astronomii sferycznej przełożonych na łacinę i wydanych w Norymberdze w 1534 roku pt. De astronomia libri IX.

    Efemerydy – dane, najczęściej tabelaryczne, dotyczące przebiegu przyszłego zjawiska astronomicznego, np. pozorne położenie Słońca, Księżyca i planet na niebie w określonym czasie i w określonym miejscu na Ziemi. Efemerydy zawierają również dane o ważnych zjawiskach astronomicznych, takich jak zaćmienie Słońca i Księżyca, retrogradacji, czasie gwiazdowym i pozycje węzłów księżyca, położenie i układ gwiazd lub innych ciał niebieskich w wybranym dniu. Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA) znajduje się w Cambridge, Massachusetts (USA) przy 60 Garden Street. Jest to najbardziej zróżnicowana instytucja astrofizyczna na świecie. Naukowcy CfA przeprowadzają szeroki program badań astronomicznych i astrofizycznych. Misją Centrum jest szerzenie naszej wiedzy i zrozumienia Wszechświata poprzez badania i edukację w zakresie astronomii i astrofizyki oraz Nauk o Ziemi.

    Astronomia promieniowania gamma – dziedzina astronomii zajmująca się badaniem promieniowania gamma pochodzącego od ciał niebieskich. Astronomia neutrinowa – gałąź astronomii, w której obserwacje obiektów na niebie prowadzi się poprzez detekcję neutrin emitowanych przez te ciała niebieskie. Neutrina produkowane są we wnętrzach gwiazd, w szczególności w czasie wybuchu supernowej. Ich źródłem są zachodzące tam reakcje termojądrowe. Astronomia neutrinowa daje możliwość obserwacji obszarów nieobserwowalnych przez jakiekolwiek teleskopy, nie tylko optyczne. Astronomia ta jest na początku swego rozwoju i jak dotychczas zarejestrowano tylko dwa kosmiczne źródła neutrin: Słońce oraz supernową SN 1987A.

    Astronomia pozagalaktyczna – dział astronomii zajmujący się badaniami obiektów położonych poza Naszą Galaktyką. Kosmologia obserwacyjna jest działem astronomii, a dokładnie astrofizyki. Zajmuje się badaniem Wszechświata, jego kształtu i ewolucji (do największej możliwej skali, po horyzont cząstek). Kosmologia obserwacyjna bazuje na kosmologii teoretycznej, tworzącej formalizmy matematyczne w postaci matematycznych modeli Wszechświata.

    Wielkość gwiazdowa – pozaukładowa jednostka miary stosowana do oznaczania blasku gwiazd (nie mylić z jasnością) i innych podobnych ciał niebieskich. Jednostką wielkości gwiazdowej jest magnitudo (oznaczenie lub mag). Zazwyczaj w fizyce do wyrażenia wartości natężenia światła używa się luksów, jednakże ze względów praktycznych i historycznych w astronomii stosuje się nadal magnitudo. Pustka – obszar przestrzeni kosmicznej o średnicy w przedziale od kilkudziesięciu do kilkuset milionów lat świetlnych, otoczony ze wszystkich stron supergromadami, zgrupowanymi we włókna. Jest to element wielkoskalowej struktury Wszechświata; uważa się, że w większej skali Wszechświat jest już jednorodny.

    Dodano: 28.05.2011. 00:04  


    Najnowsze