• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jan Topolski opowie o muzyce rozbitej na atomy

    20.03.2010. 19:19
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    O muzyce spektralnej i elektroakustycznej oraz o wykorzystaniu zjawisk fizycznych w komponowaniu utworów opowie Jan Topolski 23 marca w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Będzie to trzeci wykład z serii "Pocztówki z muzyki współczesnej".

    "Podobnie jak fizycy projektu Manhattan rozbili atom, tak inżynierowie studia WDR rozbili dźwięk. Po raz pierwszy w dziejach można było dowolne brzmienie rozbić na czynniki pierwsze i złożyć z powrotem. Albo przefiltrować, rozszczepić, pokawałkować, albo stworzyć z niczego. Ta zabawa w boga doprowadziła do muzyki elektronowej. Kilkadziesiąt lat później skorzystali z niej spektraliści bazujący na realnych i instrumentalnych, dynamicznych modelach dźwiękowych" - zapowiada swój wykład Jan Topolski.

    Cykl "Pocztówki z muzyki" jest prezentacją najnowszych zjawisk muzyki współczesnej oraz innych sztuk z nią związanych. Muzyka pokazana jest zarówno od strony teorii, jak i praktyki: spotkania mają formę wykładów, słuchowisk, minikoncertów i spotkań z muzykami. Ich celem jest przybliżenie uczestnikom nurtów i tendencji tej sztuki, od dziesiątek lat egzystującej na marginesie kultury.

    W czasie poprzedniego spotkania była mowa o topofonii i związkach między muzyką i przestrzenią oraz wykorzystaniem muzyki w architekturze. Za miesiąc za to tematem będzie recykling muzyki: fenomen remiksu czy kolaż muzycznego.

    Szczegóły można znaleźć na stronie: http://www.artmuseum.pl/news.php?id=pocztowki_z_muzyki_wspolczesnej

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Międzynarodowe Towarzystwo Muzyki Współczesnej (ang. International Society for Contemporary Music (ISCM)) – najstarsza organizacja ponadnarodowa mająca na celu upowszechnianie Nowej Muzyki. Jest uważane za jedną z najważniejszych organizacji kulturalnych świata. Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej jest jednym z członków tej organizacji. Krzysztof Knittel (ur. 1 maja 1947 w Warszawie) – polski kompozytor muzyki współczesnej, twórca m.in. muzyki elektronicznej, studiował kompozycję u Tadeusza Bairda, Andrzeja Dobrowolskiego, Włodzimierza Kotońskiego i Lejarena Hillera (muzyka komputerowa) oraz reżyserię dźwięku w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (ukończył w 1972), a także programowanie komputerowe w Instytucie Matematyki PAN. Jest także twórcą instalacji dźwiękowych, gra w zespołach muzyki improwizowanej. Od 1973 współpracuje ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie. Brał udział w Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt (1974 i 1976). W 1978 pracował w The Center of the Creative and Performing Arts w Buffalo, USA. Zbigniew Kozub (ur. 17 marca 1960 w Szczecinie) – polski kompozytor. Autor zarówno dzieł chóralnych, wokalno-instrumentalnych, symfonicznych, kameralnych, solowych, jak i muzyki filmowej, muzyki teatralnej czy muzyki radiowej. Przez dziewięć lat był dyrektorem festiwalu muzyki współczesnej Poznańska Wiosna Muzyczna.

    Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” – największy w Polsce i jeden z ważniejszych na świecie festiwal o randze międzynarodowej poświęcony muzyce współczesnej, organizowany przez Związek Kompozytorów Polskich. Przez kilkadziesiąt lat był jedynym festiwalem muzyki najnowszej w środkowej i wschodniej części Europy. Reinbert de Leeuw (ur. 17 stycznia 1938 w Amsterdamie) – holenderski kompozytor, dyrygent, pianista i wykładowca muzyki. Jako pianista jest szeroko znany z interpretacji dzieł Erika Satie. Jako dyrygent wykonuje głównie dzieła muzyki współczesnej. Jest gościnnym dyrygentem głównych orkiestr i zespołów holenderskich w tym Holenderskiego Chóru Kameralnego (Nederlands Kamerkoor). Oprócz muzyki kameralnej skomponował operę i utwory orkiestrowe. Wydał (razem z J. Bernlefem) książkę poświęconą Charlesowi Ivesowi oraz „Musicale anarchie” – zbiór esejów na temat muzyki współczesnej opublikowanych wcześniej w czasopiśmie De Gids.

    Sonoryzm – kierunek w muzyce współczesnej, zaliczany do nurtów drugiej awangardy, typowy przede wszystkim dla muzyki polskiej w latach sześćdziesiątych, często utożsamiany z pojęciem "polskiej szkoły kompozytorskiej". Jacek Glenc (ur. 18 lipca 1967 w Rybniku) – polski kompozytor współczesnej muzyki poważnej i jazzowej. Aranżer, pianista, organista, pedagog. Adiunkt na Wydziale Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach oraz wykładowca Uniwersytetu Śląskiego w Instytucie Muzyki.

    Maria Kalaniemi (ur. 27 maja 1964) − fińska akordeonistka grająca na akordeonie guzikowym, absolwentka i wykładowczyni Wydziale Muzyki Folkowej Akademii Sibeliusa. W swojej muzyce sięga do muzyki folkowej oraz muzyki poważnej. Piosenka autorska - nurt muzyczny skupiający pieśniarzy, którzy są zarazem głównymi autorami tekstu i muzyki swoich utworów oraz ich wykonawcami (solo bądź z akompaniamentem innych muzyków) (por. ang.: Singer-songwriter, wł.: Cantautore, fr.: Auteur-compositeur-interprète niem.: Liedermacher). Forma twórczości artystycznej popularna wśród wykonawców muzyki rozrywkowej, jakkolwiek nie wszystkich autorów tekstów bądź muzyki do śpiewanych przez siebie utworów można objąć tym, w praktyce często niezbyt precyzyjnym, terminem.

    Gatunek muzyczny typologia i kategoryzacja, która identyfikuje dźwięki muzyczne przez ich przynależność do określonej kategorii i rodzaju muzyki, które to można odróżnić od innych rodzajów muzyki.

    Instrumentoznawstwo − dział nauki z dziedziny sztuk muzycznych w dyscyplinie teoria muzyki, którego przedmiotem jest ogół instrumentów muzycznych (współczesnego oraz dawnego instrumentarium muzycznego) pod kątem ich budowy, konstrukcji, pochodzenia oraz wykorzystania w praktyce (patrz: instrumentacja).

    Janusz Maciej Zalewski (ur. 27 października 1925 w Warszawie, zm. 9 lutego 1970 w Warszawie) – polski teoretyk muzyki, doktor nauk humanistycznych w zakresie teorii muzyki (pierwszy doktorat w dziejach polskiego szkolnictwa artystycznego – 26 października 1968), pedagog, autor podręczników oraz licznych publikacji z dziedziny muzyki. Kierownik Katedry Teorii Muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (1966-1969), Dziekan Wydziału I Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie (od 1969). Czesław Teofil Minkus (ur. 27 kwietnia 1957 r. w Lesznie) – zajmuje się twórczością w obszarach współczesnej muzyki elektro-akustycznej, elektronicznej, eksperymentalnej, muzyki improwizowanej oraz sztuki audio-wizualnej. Jest artystą muzykiem, kompozytorem, a także autorem projektów muzyczno-medialnych, filmowych i teatralnych.

    Serializm (z łac. series - ciąg) – kierunek w muzyce współczesnej wywodzący się z muzyki dodekafonicznej. Polega na totalnym uporządkowaniu wszelkich aspektów tworzywa muzycznego: rytmu, dynamiki, artykulacji itp. za pomocą serii. Ambient – gatunek muzyki elektronicznej, cechujący się odejściem od linearnie rozwijanej linii melodycznej, charakterystycznej dla klasycznej muzyki elektronicznej (Vangelis, Kitarō), na rzecz luźnej kompozycji plam dźwiękowych. Zazwyczaj poszczególne plamy są powiązane stale powtarzaną frazą elektronicznej perkusji, która organizuje utwór pod względem rytmicznym. O ile w innych rodzajach muzyki – od poważnej po punk rocka – osią konstrukcyjną utworu jest przebieg harmoniczny, to w muzyce ambient utwór rozwija się głównie przez operowanie barwą dźwięku. Drugą podstawową techniką kompozytorską jest stosowanie stałego powtarzania krótkiej frazy melodycznej, która przy każdej repetycji jest minimalnie modyfikowana bądź wzbogacana (zobacz minimalizm).

    Modernizm − ogólne określenie prądów w muzyce światowej, zakładających całkowite odejście od muzyki romantycznej. W języku potocznym języku muzyka modernistyczna nazywana jest muzyką "współczesną" albo "nowoczesną", chociaż jej początki sięgają lat osiemdziesiątych XIX w.

    Dodano: 20.03.2010. 19:19  


    Najnowsze