• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Konferencja nt. oddziaływania typu cross-talk między śluzówkowymi komórkami dendrytycznymi a komórkami nabłonkowymi, Londyn, Wlk. Brytania

    13.10.2011. 16:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Dnia 14 października 2011 r. w Londynie, Wlk. Brytania, odbędzie się konferencja nt. oddziaływania typu cross-talk między śluzówkowymi komórkami dendrytycznymi a komórkami nabłonkowymi.

    Wydarzenie skupi się na jelicie jako wysoce aktywnym organie immunologicznym. Nabłonek jelita jest stale narażony na różnorodne dietetyczne i środowiskowe antygeny w obecności bakterii komensalnych. Jednocześnie jelito jest w stanie reagować na prawdziwe patogeny atakujące błonę śluzową jelita. Niemniej zdolność ta jest nabywana poprzez złożone interakcje między drobnoustrojami jelitowymi, nabłonkiem jelitowym i leżącym u podstaw śluzówkowym układem immunologicznym.

    Konferencja zgromadzi naukowców, którzy wymieniać się będą aktualną wiedzą na temat roli komórek nabłonkowych na powierzchniach śluzówkowych w tym obszarze.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Enterocyty - komórki jelita cienkiego, budujące nabłonek błony śluzowej jelita razem z komórkami kubkowymi oraz komórkami endokrynowymi. Enterocyty są to komórki podłużne, pokrywa je od strony światła jelita rąbek szczoteczkowy, jądra komórkowe są umieszczone w podstawnej części komórki, poszczególne enterocyty łączą się obwódkami zamykającymi. Enterocyty biorą udział w procesie wchłaniania z jelita cienkiego do krwi, za pomocą rąbka szczoteczkowego pobierają substancje ze światła jelita i oddają do naczyń krwionośnych oraz limfatycznych, które znajdują się pod nabłonkiem. Wytwarzają połączenia adherens, occludens i desmosomy. Rak śluzowo-naskórkowy (łac. carcinoma mucoepidermale) - nowotwór złośliwy występujący najczęściej w śliniance przyusznej, rzadziej w małych gruczołach ślinowych podniebienia. Stopień złośliwości zależy od stosunku między komórkami nabłonkowymi a śluzowymi i jest proporcjonalny do ilości komórek nabłonkowych. Lepiej rokującymi guzami są te z przewagą komórek śluzowych. Szczyt zachorowalności na nowotwór występuje 5. dekadzie życia. Nabłonek wielowarstwowy – typ tkanki nabłonkowej. Składa się z kilku lub wielu warstw komórek. Wierzchnie warstwy tego nabłonka (złożone z spłaszczonych komórek) stale się złuszczają, a ich miejsce zajmują komórki pochodzące z warstw głębszych.

    Nabłonek węchowy – część wyściółki jamy nosowej, w której znajdują się zakończenia włókien nerwu I (węchowego) odbierające bodźce węchowe. Poza komórkami węchowymi wyróżniamy w nabłonku węchowym komórki podporowe i podstawne oraz gruczoły Bowmana. Nabłonek ten znajduje na górnej powierzchni małżowiny górnej, górnej powierzchni małżowiny środkowej oraz na przegrodzie nosa w rzucie wymienionych małżowin. Nabłonek przejściowy – rodzaj nabłonka wielowarstwowego, który jest odmianą nabłonka jednowarstowego walcowatego; typ nabłonka zaliczany do szczególnych, ponieważ komórki najbardziej zewnętrznej spośród 3-6 warstw budulcowych nie mają stałego kształtu. Wynika to stąd, iż nabłonek zmienia grubość w zależność od wypełnienia pęcherza moczem. Powierzchniowe komórki są duże, baldaszkowate i pokrywają kilka sąsiednich komórek leżących pod nimi. Błona komórkowa od strony światła pęcherza i przewodów składa się głównie z cerebrozydów i posiada wgłębienia. U wszystkich owodniowców ten typ nabłonka wyściela moczowody oraz pęcherz moczowy (o ile występuje).

    Kosmki jelitowe - małe wypustki umieszczone na powierzchni błony śluzowej jelita cienkiego, mające na celu zwiększenie powierzchni chłonnej. Kosmek jelita cienkiego ma od 0,3 do 1,5 mm długości, a na jeden mm jelita jest ich od 10 do 40, a ich gęstość zmniejsza się w kierunku końca jelita cienkiego. Liczba kosmków wynosi ok. 10 milionów. Zwiększa to powierzchnię jelita cienkiego prawie 23 razy, tak więc powierzchnia chłonna jelita cienkiego osiąga wymiary do 200 m. Tkanka jest unerwiona. Tkanka nabłonkowa kosmka jest tkanką nabłonkową włoskowatą, co dodatkowo zwiększa powierzchnię - pojedyncze włoski nazywamy mikrokosmkami. W każdym kosmku jelitowym znajdują się naczynia krwionośne i limfatyczne. Składniki pokarmowe wchłonięte są przez kosmki do krwi, zanim przejdą do ogólnego krwiobiegu, przedostają się przez żyłę wrotną do wątroby. W dwunastnicy są one niższe i mają kształt liściasty lub grzebieniowaty, natomiast w niższych odcinkach jelita cienkiego są cylindryczne lub buławowate. Translokacja bakteryjna – proces zachodzący w przewodzie pokarmowym, polegający na przechodzeniu drobnoustrojów przez nabłonek śluzówki jelita do krążenia wrotnego.

    Linia zębata lub linia Z – linia graniczna między nabłonkiem wyścielającym przełyk a nabłonkiem w żołądku, tworząca wpust żołądka. W przełyku znajduje się nabłonek wielowarstwowy płaski nierogowaciejący. Natomiast w żołądku znajduje się nabłonek walcowaty. Pęcherzyca – to grupa schorzeń autoimmunologicznych ssaków, których wiodącym objawem jest tworzenie się pęcherzy śródnaskórkowych, co jest uzależnione od utraty połączeń między komórkami naskórka (lub komórek nabłonka wielowarstwowego błony śluzowej), wskutek działania przeciwciał skierowanych przeciwko cząsteczkom wiążących te komórki.

    Nabłonek jednowarstwowy walcowaty – typ nabłonka jednowarstwowego. Składa się z komórek o kształcie cylindrycznym. Zwykle posiadający na zewnętrznej powierzchni rzęski (jajowód) czy mikrokosmki (jelita, żołądek). Jedno jądro owalne, podłużne, leżące prostopadle do powierzchni bliżej podstawy. Wyraźnie spolaryzowane substancje w cytoplazmie:

    Nabłonek jednowarstwowy – tkanka nabłonkowa, którą tworzy pojedyncza warstwa komórek. Występuje on zwykle w tych miejscach, gdzie intensywnie zachodzi przemieszczenie się substancji np. dyfuzja lub wchłanianie. Ze względu na kształt, tkanka nabłonkowa dzieli się na:

    Nabłonek oddechowy – płaski nabłonek jednowarstwowy wyściełający powierzchnię wymiany gazowej w narządach oddechowych.

    Dodano: 13.10.2011. 16:26  


    Najnowsze