• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Konferencja nt. teorii przestrzeni Teichmüllera, Bellaterra, Hiszpania

    07.06.2010. 19:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach od 28 czerwca do 3 lipca 2010 r. w Bellaterra, Hiszpania, odbędzie się konferencja poświęcona teoretycznej i matematycznej analizie teorii przestrzeni Teichmüllera.

    Teoria przestrzeni Teichmüllera to dziedzina matematyki, która zajmuje się strukturami geometrycznymi na powierzchniach. Podczas konferencji w szczególności uwypuklone zostaną niektóre z najważniejszych postępów w teorii z punktu widzenia geometrycznego (teorii Thurstona i jej następstw) oraz analitycznego (teorii Ahlforsa-Bersa i jej następstw). Podkreślone zostanie także ich powiązanie z fizyką. Obok dyskusji na specjalistyczne tematy, wiodący eksperci w dziedzinie poprowadzą kilka "dyskusji przeglądowych". Do udziału zachęcani są w szczególności młodzi naukowcy i mile widziani będą również absolwenci powiązanych kierunków.

    Organizatorami wydarzenia są Europejskie Towarzystwo Matematyczne i Europejskie Centrum Badań Matematycznych we współpracy z Europejską Fundacją Nauki.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Analiza zespolona – dziedzina matematyki, w szczególności analizy matematycznej, obejmująca swą tematyką teorię funkcji zespolonych zmiennej rzeczywistej i zespolonej, jednej i wielu zmiennych – w tym bardzo rozbudowane teorie funkcji analitycznych, funkcji eliptycznych czy odwzorowań konforemnych. Ma zastosowania w teorii liczb, teorii fraktali, matematyce stosowanej, teorii przestrzeni Hilberta a także w pewnych dziedzinach fizyki. Opisowa teoria mnogości – poddziedzina teorii mnogości poświęcona badaniom definiowalnych podzbiorów przestrzeni polskich. Rozwinęła się w pierwszej połowie XX wieku na styku teorii funkcji rzeczywistych, topologii, teorii miary i logiki matematycznej. Paul Richard Halmos (ur. 3 marca 1916, zm. 2 października 2006 w Los Gatos, Kalifornia), matematyk amerykański węgierskiego pochodzenia. Jego prace dotyczą teorii prawdopodobieństwa, statystyki matematycznej, teorii operatorów, teorii ergodycznej, analizy funkcjonalnej (w szczególności teorii przestrzeni Hilberta) oraz logiki matematycznej.

    Fizyka matematyczna jest dziedziną wiedzy leżącą na pograniczu fizyki teoretycznej i matematyki. Zajmuje się rozwijaniem działów matematyki wykorzystywanych w fizyce oraz badaniem matematycznej struktury teorii i hipotez fizycznych. Teoria homotopii - dział topologii algebraicznej powiązany z teorią homologii. Teoria homotopii zajmuje się badaniem "kształtu" przestrzeni topologicznych, porównując je z dobrze znanymi przestrzeniami typu (wielowymiarowe) kule, torusy. Podstawowym narzędziem tej teorii jest pojęcie homotopii i homotopijnej równoważności odwzorowań ciągłych. Teoria homotopii jest silnym narzędziem współczesnej geometrii różniczkowej. Początków teorii homotopii można doszukiwać się w pracach Henri Poincarégo. Spory wkład w rozwój tej teorii wniósł polski matematyk, Karol Borsuk.

    Ciąg zbiorów – w matematyce, a w szczególności w teorii mnogości, topologii, teorii miary i teorii prawdopodobieństwa, ciąg, którego elementami są zbiory; dokładniej: podzbiory pewnej przestrzeni. Podobnie jak dla ciągów liczbowych możliwe jest określenie granic dolnej i górnej, a przez to zbieżności. Helmut Thiele (ur. 20 czerwca 1926 w Saratodze, zm. 10 stycznia w 2003 w Kolonii) − był niemieckim matematykiem, który pracował w dziedzinie logiki matematycznej i podstaw matematyki, teorii algorytmów, składni i semantyki języków formalnych, teorii informacji, teorii złożoności wykrywania i logiki rozmytej (Fuzzy-Logik). Uzyskał podstawowe wyniki z pogranicza matematyki i informatyki. Był uczniem Karla Schrötera (1905−1977).

    Siergiej Lwowicz Sobolew, ros. Сергей Львович Соболев (ur. 6 października 1908 w Petersburgu, zm. 3 stycznia 1989 w Moskwie) − rosyjski matematyk. W 1935 został profesorem Uniwersytetu w Moskwie, a w 1957 roku dyrektorem Instytutu Matematyki na Oddziale Syberyjskim Akademii Nauk ZSRR w Nowosybirsku oraz profesorem Nowosybirskim Uniwersytecie Państwowym. Prowadził prace w przedmiocie równań różniczkowych cząstkowych, fizyki matematycznej, analizy matematycznej i metod numerycznych. Wprowadził pojęcie uogólnionego rozwiązania równania różniczkowego i związane z tym koncepcje teorii dystrybucji, a także ważną dla współczesnej teorii dystrybucji, jak również bardzo istotną dla współczesnej teorii równań różniczkowych klasę przestrzeni, zwaną przestrzenią Sobolewa. Pole wektorowe – funkcja, która każdemu punktowi przestrzeni przyporządkowuje pewną wielkość wektorową. Formalnie definicja pola wektorowego odwołuje się do teorii miary i teorii przestrzeni Hilberta.

    M-teoria − jedna z potencjalnych teorii wszystkiego, czyli teorii opisującej w uniwersalny, spójny sposób prawa fizyki.

    Zasada odpowiedniości (zasada korespondencji) – zasada dotycząca relacji pomiędzy dwiema teoriami fizycznymi, z których jedna jest uogólnieniem bądź rozszerzeniem drugiej, wcześniejszej (klasycznej) teorii. Głosi ona, że w pewnych warunkach równania teorii ogólniejszej stają się identyczne z równaniami teorii klasycznej.

    Teoria polityki ekonomicznej (gospodarczej), całokształt wiedzy o sposobach, celach i narzędziach oddziaływania państwa na gospodarkę. Teoria polityki ekonomicznej bada formy i sposoby osiągania ogólnych celów polityki gospodarczej, tj. wprowadzania realnych i instytucjonalnych zmian w strukturze gospodarki narodowej, określa także narzędzia i sposoby prowadzące do nich w sposób możliwie racjonalny. Jest więc nauką operacyjną, stosowaną. Za podstawę swojej wiedzy teoria polityki gospodarczej przyjmuje dorobek teorii ekonomii, jednak nie zachodzi bezpośredni związek między teorią ekonomii a teorią polityki gospodarczej z uwagi na różny przedmiot i metodę badań. Ekonomia bada obiektywny proces gospodarczy, włączając w zakres swoich zainteresowań również politykę ekonomiczną i skutki jej oddziaływania. Formułuje prawa ekonomiczne, czyli stałe relacje przyczynowo-skutkowe między masowymi zjawiskami ekonomicznymi, powtarzalnymi w czasie i przestrzeni. Teoria polityki nie formułuje praw nauki w podanym wyżej sensie, jest bowiem dyscypliną celowościową, interesującą się sposobami przekształcania rzeczywistości ekonomicznej. Formułuje więc zależności operacyjne, wykorzystując niektóre z twierdzeń teorii polityki. Istnieje trudność w precyzyjnym rozdziale dorobku teorii ekonomii (zwłaszcza najnowszego) i dorobku teorii polityki ekonomicznej. Zasadniczym powodem jest to, że częstokroć podłoże twierdzeń teorii ekonomicznej jest kwestionowane w swojej poprawności dowodowej - zarzuca mu zbyt małą masowość i powtarzalność zjawisk, nieuwzględnianie zmiany warunków itd. Wówczas mamy do czynienia z prostym podsumowaniem obserwacji praktycznych, a nie z uogólnionym prawem ekonomii, to zaś jest domeną polityki gospodarczej, tak w teorii, jak i praktyce.

    Dodano: 07.06.2010. 19:12  


    Najnowsze