• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kurs nt. hydrologii trwałych izotopów, Wiedeń, Austria

    15.04.2010. 16:12
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Dnia 2 maja 2010 r. w Wiedniu, Austria, odbędzie się kurs nt. hydrologii trwałych izotopów ze szczególnym uwzględnieniem trwałych izotopów wodoru i tlenu.

    Podczas tego krótkiego kursu uczestnicy zostaną wprowadzeni w ważne podstawy trwałych izotopów i wspólne podejścia analityczne do spektroskopii mass stosunków izotopowych i spektroskopii absorpcji laserowej. Ponadto wykorzystane zostaną przykłady ćwiczeń szkolnych i studiów przypadku, aby nauczyć uczestników, w jaki sposób wykorzystywać izotopy do odpowiedzi na ważne pytania hydrologiczne i interpretować dane o izotopach.

    Trwałe izotopy są wyjątkowo użytecznymi narzędziami w szerokim spektrum badań hydrologicznych. Mogą dostarczyć obszernych informacji na temat kluczowych procesów, takich jak identyfikacja obszarów zasilania wód gruntowych, interakcje wód powierzchniowych / wód gruntowych, mieszanie się wód gruntowych, odparowywanie z gruntu i wód powierzchniowych, pochodzenie opadów atmosferycznych i inne. Najnowsze postępy w analizatorach absorpcji laserowej szybko zwiększają dostępność trwałych izotopów wodoru i tlenu w badaniach hydrologicznych. Niemniej naukowcy nadal muszą poznać systematykę izotopów oraz sposoby wykorzystania danych izotopowych do interpretowania tego, co się dzieje w terenie.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Rozdzielanie izotopów – proces mający na celu uzyskanie czystego izotopu pierwiastka lub wzbogacenie pierwiastka w dany izotop. W procesie tym największe znaczenie mają metody mające na celu wzbogacanie uranu do celów energetycznych i militarnych. Do rozdzielania izotopów stosuje się zwykle metody fizyczne, bazujące głównie na różnicy mas izotopów. Metody chemiczne są rzadziej stosowane ze względu na to, że właściwości chemiczne izotopów są zbliżone. Uzyskanie pożądanego stopnia wzbogacenia zwykle wymaga stosowania procesów wielostopniowych. Kalutron - urządzenie, separator izotopów, służące do rozdzielania izotopów metodą elektromagnetyczną. Może być wykorzystany do wzbogacania rud uranu, potrzebnego do produkcji broni jądrowej. Rdzeń lodowy – próbka rdzeniowa z wieloletniej akumulacji śniegu i lodu, które zrekrystalizowały i uwięziły pęcherzyki powietrza oraz inne osady (np. pył wulkaniczny) pochodzące z różnych okresów. Ze składników rdzenia lodowego, szczególnie obecności izotopów wodoru i tlenu, możliwe jest odczytanie danych o klimacie w przeszłości, m.in. temperatury, opadów, zawartości gazów i pyłów atmosferycznych.

    Francis William Aston (ur. 1 września 1877 w Birmingham – zm. 20 listopada 1945 w Cambridge, Wielka Brytania) – profesor fizyki uniwersytetu w Cambridge (Anglia). Prowadził prace badawcze nad promieniami kanalikowymi; wraz z Josephem Johnem Thomsonem wykazał istnienie dwu trwałych izotopów neonu (1913). Jest obok J.J. Thomsona jednym z ojców spektrometrii mas – konstruktorem spektrometru mas. Zidentyfikował większość (213 z 276) znanych izotopów trwałych. Za te badania otrzymał nagrodę Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w roku 1922. Został również członkiem Royal Society w Londynie. Spektroskopia masowa jonizacji termicznej (ang. Thermal ionization mass spectrometry, TIMS) jest metodą spektrometrii masowej służącą do rozpoznawania izotopów pierwiastków. Metoda charakteryzuje się bardzo dużą czułością. Technika jest szeroko używana w geochemii, geochronologii i astrochemii izotopów.

    Chrom (Cr, łac. chromium) – pierwiastek chemiczny, metal przejściowy z bloku d układu okresowego. Ma 13 izotopów, od Cr do Cr, z czego trwałe są izotopy 50, 52, 53 i 54. Został odkryty w roku 1797 przez Louisa Nicolasa Vauqellina. Izotopy wodoru – izotopy pierwiastka chemicznego wodoru (symbol H), z których trzy występują na Ziemi naturalnie. Ze względu na duże względne różnice w masach atomowych najlżejszych izotopów, różnią się one wyraźnie właściwościami chemicznymi i fizycznymi. Z tej przyczyny wodór jest jedynym pierwiastkiem, którego izotopy (naturalne) mają swoje własne nazwy: prot (H), deuter (H) i tryt (H). Dwa najlżejsze izotopy są stabilne, pozostałe są radioaktywne.

    Typologia wód powierzchniowych – system klasyfikacji wód powierzchniowych. W zależności od przyjętego kryterium, tworzone są różne systemy, obejmujące często jedynie niektóre kategorie wód powierzchniowych, np. cieki lub jeziora. Wyspa stabilności – częściowo potwierdzona hipoteza głosząca, że istnieje grupa izotopów superciężkich pierwiastków chemicznych, których jądra atomowe wykazują znacznie wyższą trwałość, niż inne z tego obszaru liczb atomowych (Z). Twórcą tej hipotezy jest laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, Glenn Seaborg.

    Miedź (Cu, łac. cuprum) – pierwiastek chemiczny, z grupy metali przejściowych układu okresowego. Nazwa miedzi po łacinie (a za nią także w wielu innych językach, w tym angielskim) pochodzi od Cypru, gdzie w starożytności wydobywano ten metal. Początkowo nazywano go metalem cypryjskim (łac. cyprum aes), a następnie cuprum. Posiada 26 izotopów z przedziału mas 55-80. Trwałe są dwa: 63 i 65.

    Gleby gruntowo-glejowe powstają wskutek oglejenia pod wpływem procesu postępującego od dołu, w wyniku działania wysokich wód gruntowych (oglejenie oddolne). Występują zwykle na obszarach z wysokim poziomem wód gruntowych nisko położonych. W terenach górzystych spotykane są na nadmiernie zawilgoconych podnóżach stoków. Powstają z piasków, glin, rzecznych iłów. W swej budowie są glebami mineralnymi albo organiczno-mineralnymi.

    W przetwarzaniu komputerowym, trwała struktura danych albo czysto funkcyjna struktura danych to struktura danych, która zawsze zachowuje swoje poprzednie wersje, kiedy są modyfikowane. Takie struktury danych są w efekcie niezmienne, jako że operacje na nich nie powodują zmiany samej struktury, lecz powoduje powstanie nowej, uaktualnionej jej wersji. Trwała struktura danych nie jest strukturą danych składowaną na trwałym nośniku danych, takim jak dysk; jest to inne i niepowiązane znaczenie słowa "trwały". Klasy jakości wód – sposób oceny stanu jakościowego wód stosowany w Polsce. Klasyfikacja jakości wód podlegała zmianom, a różne typy wód są klasyfikowane w nieco odmienny sposób. Przez kilkadziesiąt lat wody powierzchniowe były dzielone na klasy czystości, a nie jakości. Wyróżniano trzy klasy czystości: I, II, III i wody pozaklasowe (NON). Równolegle istniały systemy klasyfikacji wód podziemnych (cztery klasy jakości) i wód powierzchniowych przeznaczonych do spożycia (trzy kategorie).

    Dodano: 15.04.2010. 16:12  


    Najnowsze