• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Na przełomie lipca i sierpnia odbędzie się XIII Obóz Astronomiczny PKiM

    22.06.2011. 00:11
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 29 lipca - 7 sierpnia w Obserwatorium Astronomicznym w Ostrowiku odbędzie się XXIII Obóz Astronomiczny PKiM, który w tym roku zostanie połączony z Wakacyjnymi Warsztatami Astronomicznymi 2011 "Drobna Materia w Układzie Słonecznym" - poinformowała Pracownia Komet i Meteorów (PKiM) na swojej stronie internetowej.

    Wakacyjne spotkanie wypełnią wykłady i zajęcia warsztatowe o tematyce związanej z drobną materią w Układzie Słonecznym. Udział w Warsztatach jest bezpłatny.

    Obóz PKiM to unikalna szansa do obcowania z astronomią. Stacja Obserwacyjna w Ostrowiku, jest położona niedaleko Warszawy, na terenie Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Przez cały rok są z niej prowadzone obserwacje przy użyciu reflektora systemu Cassegraina o średnicy zwierciadła 60 cm, co daje uczestnikom możliwość kontaktu z profesjonalną nauką. Do dyspozycji będzie również 20-centymetrowy refraktor Grubb, oraz teleskopy 105/500 mm Celestrona.

    Projekt jest organizowany z myślą o młodych naukowcach oraz astronomach amatorach, pragnących rozwijać swoją wiedzę, którzy pod okiem studentów astronomii i pracowników naukowych, a także weteranów spotkań PKiM zdobędą umiejętności i wiedzę niezbędne do prowadzenia samodzielnych obserwacji, analizowania danych i zrozumienia natury obserwowanych zjawisk.

    Ciekawe zajęcie podczas znajdą zarówno miłośnicy obserwacji nieba, jak i zwolennicy podejścia teoretycznego. Prowadzone będą obserwacje wizualne, fotograficzne i video. Uczestnicy będą mogli poznać budowę, działanie i obsługę sprzętu tworzącego Polish Fireball Network.

    Codziennie będą się odbywać wykłady i warsztaty wprowadzające w świat drobnej materii w Układzie Słonecznym. Uczestnicy będą się zajmować zarówno planetoidami i kometami, jak i najdrobniejszą materią, którą obserwujemy w postaci spadających gwiazd. Wykłady będą miały zróżnicowany poziom trudności - od podstaw astronomii po analizy aktywności rojów, obliczania orbit meteoroidów wchodzących w atmosferę, a nawet komet obserwowanych przez sondę SOHO.

    Wykładowcy na co dzień są związani z Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Warszawskiego (OAUW), Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika (CAMK), Uniwersytetem Jagiellońskim (UJ), Instytutem Energii Atomowej POLATOM, PKiM, Polskim Towarzystwem Meteorytowym (PTMet) oraz Polskim Towarzystwem Miłośników Astronomii (PTMA).

    Duży nacisk zostanie położony na naukę analizy i interpretacji danych obserwacyjnych przy pomocy oprogramowania stworzonego m.in. przez członków Pracowni. Obserwacje meteorów wykonywane podczas obozu będą na bieżąco przesyłane do International Meteor Organization (IMO).

    Będzie można zapoznać się z analizą danych zbieranych przez Polską Siec Bolidową oraz zaznajomić się z metodami liczenia orbit.

    Więcej informacji, dokładny program oraz formularz zgłoszeniowy znajdują się tutaj.

    PAP - Nauka w Polsce

    aol/ agt/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Pracownia Komet i Meteorów (PKiM) to organizacja astronomiczna zrzeszająca miłośników astronomii z całej Polski. PKiM zajmuje się badaniem małych ciał Układu Słonecznego, głównie aktywnością rojów metorowych. Prowadzona działalność obejmuje obserwacje wizualne, teleskopowe, fotograficzne, video oraz radiowe. Maciej Bielicki (ur. 18 września 1906 w Warszawie, zm. 27 listopada 1988 tamże) – polski astronom, dr hab., wieloletni współpracownik Briana Marsdena. Docent Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego, wychowawca wielu pokoleń studentów astronomii. Specjalizował się w obliczaniu orbit komet, meteorów i sztucznych satelitów Ziemi. Współtwórca Katalogu orbit komet jednopojawieniowych. Aktywny obserwator nieba, stworzył w Warszawie stację wizualnych obserwacji sztucznych satelitów. Członek Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii od 1922 roku. Klub Astronomiczny „Almukantarat" – klub astronomiczny działający w Polsce od 1983 roku. W roku 1995 został zarejestrowany jako stowarzyszenie (odtąd pełna nazwa to Stowarzyszenie Klub Astronomiczny „Almukantarat"). Głównym celem Klubu jest popularyzacja astronomii i pokrewnych dziedzin nauki, szczególnie wśród młodzieży. Słowo almukantarat w nazwie Klubu jest rzadko używanym terminem astronomicznym. Obecnie klub posiada ponad 50 członków oraz kilkuset sympatyków w całej Polsce.

    International Meteor Organization (IMO) – organizacja astronomiczna założona w 1988 roku, zrzeszająca kilkuset członków. Celem IMO jest międzynarodowa koordynacja prac na polu amatorskiej astronomii meteorowej i tym samym propagacja wiedzy o meteorach, rojach meteorowych i materii międzyplanetarnej wśród obserwatorów-amatorów. The Whole Earth Telescope Project (WET) – astronomiczny projekt badawczy założony w 1986 roku przez dr. Edwarda Nathera, astronoma z Uniwersytetu Teksańskiego w Austin w Stanach Zjednoczonych. Projekt stworzył sieć współpracujących ze sobą obserwatoriów astronomicznych z całego świata. Oparto go na bardzo prostym założeniu, że zawsze gdzieś na świecie jest noc i warunki umożliwiające obserwacje. Jest to więc jakby jeden teleskop z wieloma obserwatorami. Pierwotnym celem projektu było prowadzenie nieprzerwanych obserwacji gwiazd zmiennych, a co za tym idzie wspólnego gromadzenia, analizowania i naukowej interpretacji zebranych danych. W 1997 roku siedzibę WET przeniesiono do Uniwersytetu Stanowego w Iowa, a na jego czele stanął dr Steven Kawaler. Projektowi przewodzi rada, zwana CoW (Council of the Wise), składająca się z trzyosobowego prezydium, dwóch stałych członków i kilkunastu członków wybieralnych, z których tzw. King CoW w czasie obrad ma prawo dwóch głosów. Obecnie WET skupia ponad sześćdziesięciu naukowców z osiemnastu krajów świata, wśród których znajduje się czterech z Polski – z Centrum Astronomicznego im. Mikołaja Kopernika – prof. Paweł Moskalik i prof. Wojciech Dziembowski, z Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie – dr Waldemar Ogłoza oraz z Uniwersytetu Jagiellońskiego – dr hab. Stanisław Zoła, a jego głównym celem są astrosejsmologiczne obserwacje pulsujących białych karłów.

    Michał Kusiak, ur. w Żywcu, student astronomii (stan marzec 2011) na WFAiIS Uniwersytu Jagiellońskiego w Krakowie. Jako jeden z rzeszy miłośników astronomii, zaangażowanych w przeszukiwanie komet na zdjęciach dostarczanych przez koronografy misji SOHO i STEREO, odkrył ponad 100 komet, w tym dwutysięczną kometę odnalezioną na zdjęciach sondy SOHO. Kalendarz astronomiczny (astrologiczny) – współcześnie jest to kalendarz podający dla określonego terytorium np. Polski daty zjawisk astronomicznych takich jak pojawienie się komety, zaćmienia Księżyca, Słońca, rojów meteorów, ciekawych układów planet. Oprócz daty podawany jest obszar, na którym zjawisko będzie widoczne, czas, kierunek w którym należy patrzeć oraz, zwłaszcza dla amatorów, dodatkowe wskazówki naprowadzające obserwatora. Kalendarz astronomiczny dla Polski dość regularnie zamieszcza miesięcznik Wiedza i Życie.

    Marcin Antoni Kubiak - profesor doktor habilitowany astronomii, specjalność astrofizyka, tytuł profesorski otrzymał 25 kwietnia 1994. Członek Komitetu Astronomii Polskiej Akademii Nauk, uczestnik projektu soczewkowania grawitacyjnego OGLE (Optical Gravitational Lensing Experiment), współodkrywca między innymi układu planetarnego OGLE-2006-BLG-109. Autor znanej książki "Gwiazdy i materia międzygwiazdowa" przeznaczonej dla studentów astronomii. Dyrektor Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1986-2008. Prezes Fundacji Astronomii Polskiej im. Mikołaja Kopernika. Edytor kwartalnika naukowego Acta Astronomica. Centrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika PAN (popularnie zwane CAMK) – instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, mieszczący się w Warszawie przy ul. Bartyckiej oraz posiadający oddział w Toruniu, w którym prowadzone są badania z zakresu szeroko pojętej astronomii i astrofizyki: ewolucji gwiazd, teorii akrecji, astrofizyki wysokich energii, dynamiki układów gwiazdowych, kosmologii, teorii względności, astrofizyki gwiazd neutronowych, komputerowych symulacji procesów astrofizycznych i innych. CAMK prowadzi także studia doktoranckie w zakresie astronomii oraz astrofizyki i posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. W Centrum jest zatrudnionych ok. 40 pracowników naukowych i studiuje w nim ok. 15 doktorantów.

    Astronomia neutrinowa – gałąź astronomii, w której obserwacje obiektów na niebie prowadzi się poprzez detekcję neutrin emitowanych przez te ciała niebieskie. Neutrina produkowane są we wnętrzach gwiazd, w szczególności w czasie wybuchu supernowej. Ich źródłem są zachodzące tam reakcje termojądrowe. Astronomia neutrinowa daje możliwość obserwacji obszarów nieobserwowalnych przez jakiekolwiek teleskopy, nie tylko optyczne. Astronomia ta jest na początku swego rozwoju i jak dotychczas zarejestrowano tylko dwa kosmiczne źródła neutrin: Słońce oraz supernową SN 1987A.

    Lista obserwatoriów astronomicznych: Lista zawiera grupy wybranych obserwatoriów astronomicznych, które można sortować według nazwy, roku założenia, położenia geograficznego oraz międzynarodowego kodu obserwatorium. Wykorzystano w tym celu dane m.in. z Wikipedii angielskojęzycznej. Główny podział obserwatoriów astronomicznych specyfikują następujące kategorie: kosmiczne, atmosferyczne, naziemne i podziemne. Ponadto wiele nowoczesnych teleskopów to urządzenia bardzo precyzyjne, a co za tym idzie zdolne do selektywnych obserwacji. Dlatego można też mówić o obserwatoriach nastawionych na zbieranie danych astronomicznych pochodzących z różnych części widma elektromagnetycznego (np. obserwacje w ultrafiolecie, radiowe, rentgenowskie, w obszarze promieni gamma itp.). Obserwacje kosmiczne, dokonywane przez teleskopy poza atmosferą Ziemi, cechują się niespotykaną dotąd dokładnością. Postęp nowej generacji tzw. optyki adaptatywnej pozwala także teleskopom naziemnym znacznie poszerzyć swoją precyzję.

    Analiza pracy to systematyczne zbieranie danych opisujących zadania, które składają się na określoną pracę, oraz opisujących wiedzę, umiejętności, zdolności i inne cechy umożliwiające jednostce wykonanie zadań. Jest jednym z narzędzi służących w naukach o zarządzaniu usprawnianiu procesów wytwórczych. Metoda ta polega na obserwacji pracownika wykonującego czynności na danym stanowisku pracy. Dokładny opis czynności na danym stanowisku (najczęściej produkcyjnym) pozwala na ich optymalizację. Ogólnopolskie Młodzieżowe Seminarium Astronomiczne (OMSA) – finał wojewódzkich konkursów wyłaniający najlepszy referat z zakresu astronomii i astronautyki. Odbywa się on w Grudziądzu. Konkurs skierowany jest do młodzieży ponadgimnazjalnej zainteresowanej astronomią lub astronautyką. W czasie seminarium uczestnicy mają możliwość przedstawienia swojej pracy profesjonalnemu jury oraz rówieśnikom biorącym w nim udział. Patronat nad konkursem sprawuje Polskie Towarzystwo Miłośników Astronomii oraz Polskie Towarzystwo Astronomiczne

    Wykład – metoda nauczania polegająca na ustnym przekazaniu wiedzy do słuchaczy, którzy przekazywaną im wiedzę otrzymują w milczeniu (w założeniu), zadając ewentualne pytania po zakończeniu wykładu (niekiedy dopuszcza się możliwość zadawania pytań w trakcie trwania wykładu). Jest to prawdopodobnie najczęstsza metoda nauczania stosowana względem osób dorosłych, w której osoba przekazująca wiedzę nie dyktuje tego, co słuchacz ma zapisać w zeszycie, a raczej prowadzi jak gdyby monolog, rozbudowaną wypowiedź na dany temat. Jeżeli istnieje ku temu potrzeba, słuchacze wykładu samodzielnie sporządzają notatki w trakcie wykładu, choćby notując kwestie niejasne aby zadać po wykładzie pytanie. Warszawska szkoła astronomiczna – określenie stosowane w odniesieniu do grupy astronomów warszawskich, będących wychowankami profesorów Stefana Piotrowskiego (1910-1985) i Włodzimierza Zonna (1905-1975), pracujących w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu Warszawskiego i Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN. Doktoranci Stefana Piotrowskiego do dziś kierują zakładami mechaniki nieba i astrofizyki w warszawskim Centrum Badań Kosmicznych PAN. Najwybitniejszym przedstawicielem tej szkoły był Bohdan Paczyński (1940-2007).

    Dodano: 22.06.2011. 00:11  


    Najnowsze