• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • O inżynierii sejsmicznej wykład popularnonaukowy nad jeziorem

    05.08.2011. 00:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Czym zajmuje się inżynieria sejsmiczna? Dlaczego powstają trzęsienia ziemi i jak należy budować konstrukcje, które potrafią im się oprzeć? Na te pytania odpowie 6 sierpnia dr hab. inż. Robert Jankowski z Politechniki Gdańskiej. Wykład odbędzie się w ramach Letnich Spotkań z Nauką nad jeziorem Wdzydze w Czarlinie-Skoczkowie organizowanych wspólnie przez Instytut Budownictwa Wodnego (IBW) PAN w Gdańsku wspólnie z Instytutem Oceanologii (IO) PAN w Sopocie.

    "Trzęsienia ziemi uważane są za jedne z najbardziej niebezpiecznych i jednocześnie najmniej przewidywalnych obciążeń, jakimi mogą być poddane konstrukcje budowlane. Pod gruzami zniszczonych na wskutek wstrząsów sejsmicznych domów, mostów i innych budowli giną co roku dziesiątki tysięcy ludzi. Straty materialne związane z trzęsieniami ziemi szacowane są w setkach miliardów dolarów" - przypomina w zapowiedzi wykładu dr hab. inż. Robert Jankowiski, prof. nadzw. PG z Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska.

     

    Uczony podkreśla, że projektowanie konstrukcji odpornych na wstrząsy sejsmiczne ma więc szczególnie ważne znaczenie stając się jednym z najważniejszych wyzwań budownictwa na świecie, szczególnie w krajach o dużej aktywności sejsmicznej.

    Podczas wykładu "Inżynieria sejsmiczna - czyli jak budować konstrukcje odporne na trzęsienia ziemi" naukowiec wyjaśni, czym jest magnituda, intensywność i inne parametry wstrząsu sejsmicznego, opisze historyczne trzęsienia ziemi, a także trzęsienia ziemi i wstrząsy górnicze w Polsce. Zaprezentuje mapy zagrożenia sejsmicznego, omówi badania eksperymentalne, metody numeryczne w inżynierii sejsmicznej oraz zasady projektowania konstrukcji odpornych na wstrząsy sejsmiczne. Słuchacze dowiedzą się, jakim uszkodzeniom moga ulec konstrukcja budowlane na skutek działania obciążenia sejsmicznego i jak zachowują się budowle podczas trzęsień ziemi.

    Dr hab. inż. Jankowski ukończył studia doktoranckie na Uniwersytecie Tokijskim w Japonii, broniąc w 1997 roku pracę doktorską z zakresu inżynierii sejsmicznej. Obecnie pełni funkcję członka Zarządu Polskiej Grupy Inżynierii Sejsmicznej i Parasejsmicznej oraz wiceprzewodniczącego Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej. Jest także członkiem komitetów redakcyjnych czasopism międzynarodowych: Earthquakes and Structures, Journal of Applied Sciences, Journal of Engineering, International Journal of Earth Sciences and Engineering oraz członkiem Komitetu Naukowego XII Sympozjum "Wpływy sejsmiczne i parasejsmiczne na budowle", Kraków 2009. Jest autorem lub współautorem ponad 100 publikacji z zakresu inżynierii sejsmicznej, głównie w zagranicznych czasopismach naukowych.

    "Letnie Spotkania z Nauką" organizowane są w ramach Bałtyckiego Festiwalu Nauki i hołdują zasadzie, że nawet o trudnych sprawach można mówić prostym językiem. Pozwalają poszerzyć wiedzę i nawiązać bezpośredni kontakt z wybitnymi przedstawicielami nauki polskiej. Na bezpłatne wykłady znakomitych uczonych - popularyzatorów zaprasza Instytut Budownictwa Wodnego (IBW) PAN w Gdańsku wspólnie z Instytutem Oceanologii PAN w Sopocie. Spotkania zaplanowano od 2 lipca do 27 sierpnia w każdą sobotę o godzinie 20.00 w Ośrodku Pracy Twórczej IBW PAN w Czarlinie-Skoczkowie. Wstęp wolny.

    PAP - Nauka w Polsce

    kol/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Trzęsienia ziemi na ziemiach polskich – terytorium Polski pod względem występowania zjawisk sejsmicznych można zaliczyć do obszarów asejsmicznych i pensejsmicznych, na których trzęsienia ziemi zdarzają się dość rzadko; dodatkowo nie są to zbyt silne wstrząsy. Strefami o wyższej aktywności sejsmicznej są obszary polskich gór: Karpaty i Sudety, a także obszary działalności górniczej, gdzie częstym zjawiskiem są tzw. tąpnięcia. Trzęsienie ziemi w Canterbury (2011) - trzęsienie ziemi o magnitudzie 6,1 w skali Richtera, którego epicentrum znajdowało się na wschodnich wybrzeżach Nowej Zelandii, ok. 4 km od miasta Christchurch w regionie administracyjnym Canterbury. Główny wstrząs nastąpił 22 lutego 2011 roku o godzinie 12:51 czasu lokalnego (godzina 23:51 21 lutego 2011 UTC) i był najsilniejszym wstrząsem wtórnym trzęsienia ziemi w Canterbury od 4 września 2010 roku. W wyniku trzęsienia ziemi zginęło 185 osób. Trzęsienie ziemi w Chile, zwane też wielkim trzęsieniem chilijskim – silne trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,5 które nawiedziło południowe Chile 22 maja 1960 o 19:11 UTC (wczesne popołudnie czasu lokalnego). Trzęsienie to uznawane jest za najsilniejszy wstrząs tektoniczny odnotowany w dotychczasowej historii pomiarów sejsmicznych. Dzień wcześniej odnotowano serię wstrząsów wstępnych o sile do 8 stopni około 160 km na północ.

    Trzęsienie ziemi na Alasce, 1964, zwane też trzęsieniem wielkopiątkowym (Good Friday Earthquake) lub wielkim trzęsieniem alaskim (Great Alaska Earthquake), to trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,2, które nawiedziło południową Alaskę 27 marca 1964. Epicentrum tego drugiego najsilniejszego w historii wstrząsu sejsmicznego znajdowało się w Zatoce Księcia Williama. Trzęsienie oraz wywołane przez nie tsunami zabiło 131 osób (inne źródła podają 125 osób). Straty materialne oszacowane zostały wówczas na około 300 mln dolarów. Trzęsienia ziemi w Emilii-Romanii – seria trzęsień, które w maju 2012 roku nawiedziły region Emilia-Romania w północnych Włoszech. Do dwóch głównych trzęsień doszło 20 oraz 29 maja. Od czasu pierwszego głównego trzęsienia, zostały odnotowane liczne wstrząsy wtórne. W następstwie wstrząsów śmierć poniosło łącznie 27 osób, a setki zostały rannych.

    Wstrząs wtórny (ang. aftershock) – trzęsienie następcze następujące po trzęsieniu ziemi, zazwyczaj z mniejszą amplitudą. Wstrąs wtórny pochodzi z tego samego źródła co pierwszy wstrząs. Często następujące trzęsienia z pobliskich źródeł są błędnie nazywane wstrząsami wtórnymi. Sejsmologia – dział geofizyki zajmujący się badaniem trzęsień ziemi oraz rozchodzenia się fal sejsmicznych wewnątrz Ziemi. Polega ona na tworzeniu sieci informacyjnych opartych na obserwacji generacji fal powstałych wskutek wstrząsów naturalnych górotworu. Obserwując te fale można wyciągnąć wnioski dotyczące budowy wnętrza Ziemi.

    Skala Mercallego (skala Mercallego-Cancaniego-Sieberga, skala MCS) – 12-stopniowa skala stosowana przy określaniu wielkości trzęsienia ziemi, gdzie intensywność wstrząsu określana jest na podstawie wartości przyspieszenia drgań gruntu, a także opisie skutków trzęsienia na powierzchni Ziemi.

    Dodano: 05.08.2011. 00:47  


    Najnowsze