• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Odłowy norki w ramach projektu ochrony ptaków wodno-błotnych

    16.11.2011. 18:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W kilku parkach narodowych: Biebrzańskim, Ujścia Warty, Drawieńskim rozpoczęły się odłowy norki amerykańskiej, drapieżnika, który rozprzestrzenił się w wielu krajach Europy, zagrażając rodzimym gatunkom ptactwa. Norki będą dwa razy do roku usuwane z miejsc lęgowych ptaków wodno-błotnych.



    Odłowy już się zakończyły w Narwiańskim Parku Narodowym. Nad Narwią odłowiono już i uśpiono ponad 70 norek - poinformował dyrektor Instytutu Biologii Ssaków PAN w Białowieży (Podlaskie) dr hab. Andrzej Zalewski.

    Z kolei nad Biebrzą takie odłowy prowadzone są obecnie w okolicach Brzostowa na odcinku około 20 km rzeki. Potrwają do końca listopada w miejscach znanych tylko osobom realizującym projekt. Wiadomo natomiast, że zazwyczaj norki chwytane są w pułapki żywołowne, w których znajdują się ryby po to, by złapane zwierzę - do czasu gdy zostanie stamtąd zabrane - miało pokarm.

    Po usunięciu norki w danym obszarze naukowcy będą potem obserwować, jak szybko inne norki wkraczają później w to miejsce i sprawdzać, czy ptaki są w stanie - w czasie gdy nie ma drapieznika - przeprowadzić z sukcesem swoje lęgi. Pomagają w tym rozłożone na wodzie specjalne tratwy wyłożone glinką. Norka korzystając z takiej tratwy zostawia na niej ślady, co ułatwia obserwacje.

    Odławianie nie jest jedynym działaniem podejmowanym przez naukowców i pracowników parków wobec tych drapieżników. Wykupują oni grunty, aby po ich odkrzaczeniu, poprawiać siedliska, jakich potrzebują te ptaki. Jak poinformował Zalewski, dotychczas nad Narwią wykupiono ponad 40 hektarów terenów, nad Biebrzą około 15 hektarów. Planuje się, że w parkach narodowych Narwiańskim i Biebrzańskim (Podlaskie) ma być docelowo wykupionych od prywatnych właścicieli 180 hektarów terenów.

    Naukowcy grodzą elektrycznymi pastuchami kolonie ptaków w miejscach, gdzie gniazdują, czy nakładają na drzewa specjalne kołnierze, które uniemożliwią norkom wspinanie się do ptasich gniazd.

    Zalewski przypomniał, że pierwotnie norki amerykańskie występowały jedynie w Ameryce Północnej. W latach 1933-1977 na terenie byłego Związku Radzieckiego wypuszczono około 21 tysięcy osobników tego gatunku w ramach programu wzbogacania fauny zwierząt futerkowych. Do Europy zachodniej norkę sprowadzono też w latach 20., aby ją hodować na fermach dla ich futra. Norki uciekające z tych ferm tworzą dziko żyjące populacje. Ocenia się, że na 10 km rzeki lub jeziora może żyć 4-15 norek amerykańskich.

    Na zachodzie Polski w ramach tego projektu naukowcy badają, jak rozprzestrzenił się szop pracz, który przywędrował do nas z Niemiec, i jakie są negatywne skutki jego obecności w środowisku. Szopy pojawiają się w coraz to nowych regionach w Polsce. Naukowcy chcieliby wiedzieć, jak szybko to zwierzę kolonizuje Polskę. Jak powiedział Zalewski, dwóm szopom nałożono już obroże telemetryczne, ale zakończyło się to niepowodzeniem. Jedna obroża przestała wysyłać sygnały, dzięki którym zwierzę lokalizowano. Drugi szop zgubił obrożę. Obrożowanie szopów będzie więc powtórzone wiosną, gdy zwierzęta te zaczną być aktywne po zimie.

    Projekt będzie realizowany do 2014 roku. Jego głównym celem jest ochrona takich gatunków ptaków jak tracze, gągoły, mewy, mewy śmieszki, rybitwy czy kaczki krzyżówki przed zagrożeniami ze strony takich drapieżników jak norka amerykańska, jenot czy szop pracz.

    Wartość projektu to blisko 1,7 mln euro. Pieniądze w połowie pochodzą z UE z programu Life + (Plus) oraz z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (45 proc.).  Reszta to wkład parków narodowych i Instytutu Biologii Ssaków.

    Norka amerykańska jest powszechnie spotykana w Ameryce Północnej. Występuje w niemal całej Kanadzie i 48 z 50 stanów USA.

    PAP - Nauka w Polsce

    kow/ ls/ bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Neovison macrodon – gatunek wymarłego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych. Gatunek ten występował u wschodnich wybrzeży Ameryki Północnej w Massachusetts i Maine w Stanach Zjednoczonych oraz Nowym Brunszwiku i Nowej Fundlandii w Kanadzie. Ssak ten został opisany po raz pierwszy przez Prentisa w 1903 roku jako Lutreola macrodon. Przez dłuższy czas gatunek ten traktowany był jako podgatunek norki amerykańskiej. W 2000 roku Mead i współpracownicy porównali N. macrodon z pięcioma podgatunkami norki amerykańskiej, wykorzystując do badań czaszki, żuchwy, kość ramienną, promieniową, udową, piszczelową i inne elementy szkieletu, stwierdzając że N. macrodon była większa niż pokrewny gatunek. Również badania uzębienia wykazały odrębność tego gatunku. Niewiele wiadomo na temat ekologii N. macrodon. Według słów okolicznych mieszkańców N. macrodon miała bardziej czerwone futro, puszysty ogon i grubsze ciało niż norka amerykańska. W 1867 roku w Nowej Szkocji odnotowano okaz mierzący 82,6 cm długości. Zamieszkiwał skaliste wybrzeża i przybrzeżne wyspy. Najprawdopodobniej ssak ten wiódł nocny i samotniczy tryb życia, dużo czasu spędzając w morzu. N. macrodon żywiła się ptakami, jajami ptaków, rybami oraz morskimi bezkręgowcami. W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii EX (wymarły). Najprawdopodobniej ssak ten wyginął około 1860 roku. Główną przyczyną wyginięcia mogły być polowania związane z handlem futrami. Traper – myśliwy, który za pomocą pułapek (ang. trap) poluje na zwierzęta futerkowe (lisy, norki, gronostaje itp.). Określenie to dotyczy zazwyczaj myśliwych z Ameryki Północnej (USA, Kanada), chociaż ludzi trudniących się tym zawodem spotkać można w innych rejonach świata (np. na Syberii). Francuscy traperzy w Ameryce Północnej nosili miano coureur de bois. Norka europejska (Mustela lutreola) – gatunek ssaka z rodziny łasicowatych, dawniej spotykany w całej Europie. Poluje na małe ssaki, płazy, bezkręgowce i ptaki. Norka europejska została wytępiona w większej części Europy jeszcze przed sprowadzeniem jej amerykańskiej, większej oraz sprawniejszej krewniaczki. W Polsce według Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt (z 2001 r.) gatunek ma status zanikłego na terenie Polski.

    Zwierzęta łowne, zwierzyna – gatunki dzikich ssaków i ptaków (ptactwa) żyjących w środowisku naturalnym, będących – zgodnie z obowiązującym prawem – przedmiotem pozyskiwania w drodze polowania lub odłowów dokonywanych przez człowieka. Pozyskiwanie zwierząt łownych jest jednym z elementów gospodarki łowieckiej. Tułacz hawajski (Ocypode ceratophthalma) – gatunek kraba morsko-lądowego zaliczany do rodzaju Ocypode. Występuje w regionie Indo-Pacyfiku, zamieszkuje lasy namorzynowe i piaszczyste plaże. Charakteryzuje się jasnym ubarwieniem, które pozwala mu maskować się na piasku, w którym kopie norki. Próba zajęcia norki sąsiada może zaowocować agresywną, kilkusekundową walką. Żeruje w nocy, dzień spędzają ukryty w piasku.

    Odory z ferm norek – pojęcie stosowane w odniesieniu do zapachowo uciążliwych zanieczyszczeń powietrza, emitowanych z obiektów, należących do ferm norek (gatunek hodowlany: norka amerykańska), traktowanych zgodnie z Prawem Ochrony Środowiska jako „instalacje”, dla których są opracowywane raporty o oddziaływaniu na środowisko. Dotyczy poszczególnych związków chemicznych, albo mieszanin wszystkich odorantów, których ilość jest określana łącznie, metodami olfaktometrycznymi. Łasicowate, kunowate (Mustelidae) – najliczniejsza w gatunki rodzina ssaków z rzędu drapieżnych obejmująca zwierzęta małe lub średniej wielkości, o wysmukłym ciele i krótkich nogach, doskonale przystosowane do drapieżnego trybu życia w różnych środowiskach. Zalicza się do niej około 60 gatunków, w tym łasice, kuny, wydry, norki i borsuki. Łasicowate są blisko spokrewnione z pandami, skunksami i szopami, z którymi są wspólnie zaliczane do drapieżnych ssaków łasicokształtnych (Musteloidea). Są bardzo sprawnymi i wytrwałymi łowcami. Niektóre są hodowane dla futra lub oswajane i trzymane jako zwierzęta domowe. W zapisie kopalnym łasicowate są znane od oligocenu. Analiza zasięgu występowania sugeruje, że współcześnie żyjące łasicowate wywodzą się z Eurazji, a następnie skolonizowały Afrykę, Amerykę Północną i Południową.

    Wybrzeże Trzebiatowskie (PLB320010) – obszar specjalnej ochrony ptaków w północno-zachodniej Polsce, nad Morzem Bałtyckim, o powierzchni 31 757,6 ha, w całości w woj. zachodniopomorskim, na Pobrzeżu Szczecińskim. Celem utworzenia obszaru jest ochrona populacji dziko występujących ptaków oraz utrzymanie ich siedlisk w niepogorszonym stanie. Stwierdzono występowanie na tym terenie 35 gatunków ptaków z Załącznika II Dyrektywy Ptasiej.

    Dodano: 16.11.2011. 18:47  


    Najnowsze