• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Optymalizacja 2013 - inżynieria przeciwciał i ich odkrywanie, Frankfurt, Niemcy

    12.10.2012. 16:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W dniach 25 - 27 lutego 2013 r. we Frankfurcie, Niemcy, odbędzie się wydarzenie pt. "Optymalizacja 2013 - inżynieria przeciwciał i ich odkrywanie" (Optimize 2013 - antibody engineering and discovery).

    Przeciwciała są unikalne pod względem wysokiego powinowactwa i swoistości w stosunku do partnera wiązania, która to cecha sprawiła, że są jednymi z najbardziej przydatnych molekuł w biotechnologii i zastosowaniach biomedycznych. Inżynieria przeciwciał dynamicznie ewoluowała w ciągu ostatnich 10 lat dzięki nowym technologiom.

    Wydarzenie zgromadzi naukowców i przedstawicieli branży, zajmujących się tą dziedziną, aby omówić produkty już znajdujące się na rynku, zaawansowane prace badawcze nad prognozowaniem immunogenności, potencjalne terapie przeciwciałami i nowe metody inżynieryjne.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Przeciwciała wielospecyficzne – przeciwciało, które może reagować z kilkoma różnymi antygenami. Ich cechą charakterystyczną jest to, że zwykle nie mają one zbyt wysokiego powinowactwa do rozpoznawanych antygenów, co zapobiega powstaniu choroby autoimmunizacyjnej. Przeciwciała wielospecyficzne to zwykle immunoglobuliny M, co jest wynikiem tego, że IgM nie podlegają dojrzewaniu powinowactwa. Główną funkcją takich przeciwciał w organizmie jest usuwanie resztek komórek, które się rozpadły, zwykle w wyniku apoptozy. Przeciwciała monoklonalne (mAb – ang. Monoclonal AntiBodies) – zbiór przeciwciał, które wykazują jednakową swoistość względem danego antygenu i ewentualnie takie samo lub podobne powinowactwo. Nazwa wywodzi się stąd, że wszystkie takie przeciwciała są otrzymywane z jednego klonu limfocytów B. Przeciwieństwem przeciwciał monoklonalnych są przeciwciała poliklonalne, czyli takie, które wiążą różne antygeny i względem tego samego antygenu wykazują różne powinowactwo. Analogicznie: surowica zawierająca przeciwciała monoklonalne to surowica monoklonalna, zaś surowica zawierająca przeciwciała poliklonalne to surowica poliklonalna. Przeciwciała cytofilne lub cytotropowe – przeciwciała, które mogą się łączyć, za pośrednictwem receptorów dla części Fc, z określonymi komórkami. Klasycznym przykładem przeciwciał cytofilnych są IgE dla bazofilów i mastocytów. Z reguły po związaniu przeciwciał komórki są aktywowane i mogą np. wydzielać różne mediatory reakcji zapalnej.

    Przeciwciała przeciwtarczycowe - to przeciwciała skierowane przeciwko składnikom gruczołu tarczowego, oznaczane w diagnostyce metodami radioimmunologicznymi lub immunochemicznymi. Przeciwciało heteroklityczne to takie przeciwciało, które powstało w wyniku immunizacji danym antygenem, ale które wykazuje wyższe powinowactwo (patrz: przeciwciało) do innego antygenu. Ten inny antygen może być w ogóle nie spokrewniony lub jedynie słabo spokrewniony z antygenem użytym do immunizacji. Przykładowo, immunizacja zwierząt laboratoryjnych 2,4-dinitrofenolem (DNP) powoduje wytworzenie przeciwciał regujących zarówno z DNP, jak i z menadionem . Mimo że w większośći przypadków przeciwciała heteroklityczne opisano w odpowiedzi na hapteny, to znane są także przypadki przeciwciał heteroklitycznych skierowanych przeciwko białkom .

    Przeciwciało niekompletne – przeciwciało wiążące antygen, niewywołujące jednak jego aglutynacji. Do wykrywania przeciwciał niekompletnych służy np. test BTA. Antygenowość – zdolność substancji do łączenia się ze swoistymi przeciwciałami. Jeżeli antygen nie wykazuje immunogenności a wykazuje antygenowość nazywany jest haptenem. Przeciwciała z którymi może łączyć się substancja mogą być zarówno receptorami limfocytów jak i wolnymi cząstkami.

    Immunoglobuliny G, IgG – są prawdopodobnie najistotniejszymi przeciwciałami biorącymi udział w odpowiedzi wtórnej. Charakteryzuje je obecność łańcucha ciężkiego γ opisanego następującym wzorem domenowym (patrz:przeciwciała): VH + CH1 + region zawiasowy + CH2 + CH3, przy czym, ze względu na fakt, iż łańcuch ten występuje w czterech odmianach izotypowych, w obrębie klasy IgG można wyróżnić cztery podklasy: Zmienność segmentalna – właściwość przeciwciał polegająca na możliwości zmiany kąta pomiędzy ramionami przeciwciała. Jest to o tyle istotne, że przeciwciało może w ten sposób dopasować się lepiej do antygenu, gdyż epitopy na antygenie mogą znajdować się w różnych odległościach od siebie. Taka plastyczność przeciwciał pozwala im zatem na jednoczesne związanie dwu epitopów, co często jest warunkiem koniecznym dla zajścia dalszych procesów istotnych w odporności, bowiem przeciwciało wiążące tylko jeden epitop z reguły nie jest w stanie tych mechanizmów uruchomić. Przeciwciałami o ograniczonej zmienności segmentalnej są immunoglobuliny A, co związane jest z istnieniem dodatkowego wiązania dwusiarczkowego pomiędzy łańcuchami lekkimi.

    Cytotoksyczność naturalna – rodzaj cytotoksyczności, która w przeciwieństwie do cytotoksyczności zależnej od przeciwciał nie wymaga pobudzenia mechanizmów swoistych w postaci przeciwciał. Komórkami odpowiedzialnymi za ten rodzaj cytotoksyczności są głównie komórki NK.

    Serokonwersja to rozwój wykrywalnych, specyficznych, skierowanych przeciw mikroorganizmom przeciwciał w surowicy krwi, powstałych na skutek zakażenia lub szczepienia. Serologia (badanie na obecność przeciwciał) jest używana do określenia obecności przeciwciał. Przed serokonwersją, badania krwi na przeciwciała są seronegatywne; po serokonwersji, badania krwi na przeciwciała są seropozytywne.

    Antyprzeciwciałami lub antyimmunoglobulinami nazywamy takie przeciwciała, które są immunogenne względem innych przeciwciał. Wynika to z faktu, że przeciwciała będąc białkami też są immunogenne (mogą wywoływać odpowiedź immunologiczną (patrz: odpowiedź odpornościowa)). Przeciwciała obcego organizmu podane innemu, wywołują w powstawanie antyprzeciwciał, czyli antyimmunoglobulin. Dzieje się tak szczególnie w przypadku, gdy dawca i biorca przeciwciał należą do różnych gatunków. Antyprzeciwciała mogą powstać również w obrębie tego samego organizmu. Nazywamy je wtedy auto-antyprzeciwciałami. Antyprzeciwciała mogą powstać przeciwko różnym determinantom białkowym w cząsteczce immunoglobuliny (np. idiotypowym, allotypowym lub izotypowym). Największe znaczenie kliniczne mają dwie grupy przeciwciał: czynnik reumatoidalny przeciwciała antyidiotypowe Region zawiasowy – fragment cząsteczki przeciwciała, w którym znajdują się wiązania dwusiarczkowe pomiędzy łańcuchami ciężkimi, w liczbie od 2 do 11.

    Paratop lub antydeterminanta – fragment przeciwciała, który wiąże się bezpośrednio z epitopem na danym antygenie. Paratop wykazuje największą zmienność w cząsteczce immunoglobuliny i w związku z tym odpowiada za istnienie idiotypów (patrz: przeciwciało). Zmienność przeciwciał - występowanie przeciwciał o znacznym stopniu zróżnicowania miejsc wiążących antygen (paratopów). Zmienność przeciwciał jest zjawiskiem nietypowym, bowiem jego podstawą są procesy genetyczne, które doprowadzają do utworzenia całkiem nowych, nieobecnych w linii zarodkowej, genów.

    Przeciwciała przeciwwyspowe - to przeciwciała przeciwko antygenom wysp trzustkowych Langerhansa, biorące udział w autoimmunologicznym ich uszkodzeniu, doprowadzając do rozwoju cukrzycy typu 1 lub cukrzycy LADA. Immunoglobuliny A, IgA – grupa immunoglobulin zawierających łańcuch ciężki α i biorących udział głównie w obronie błon śluzowych. Wzór domenowy łańcucha α: VH + CH1 + region zawiasowy + CH2 + CH3 + ogon (patrz: przeciwciała). IgA są immunoglobulinami wydzielanymi w największych ilościach, nawet do 9,2 g na dobę. Występują w postaci dwu klas:

    Precypitacja antygenu – jeden z podstawowych procesów łączenia się antygenu ze swoistym względem niego przeciwciałem w warunkach in vitro. W odpowiednich warunkach tak powstałe kompleksy antygen-przeciwciało wypadają z roztworu w postaci osadu (zmętnienia).

    Dodano: 12.10.2012. 16:26  


    Najnowsze