• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Seminarium ukierunkowujące i szkoleniowe na temat polityki i praktyki innowacji w Europie

    24.10.2011. 17:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W Santa Cruz de Tenerife, w Hiszpanii, w dniu 4 października odbędzie się seminarium ukierunkowujące i szkoleniowe na temat polityki i praktyki innowacji w Europie.

    Podczas spotkania przedstawione zostaną wyniki finansowanego przez UE projektu NOVAREGIO, a także podręcznik dotyczący polityki i praktyki badań i innowacji regionalnych. Podręcznik jest rezultatem analizy porównawczej, w wyniku której zidentyfikowano 11 najlepszych praktyk.

    Wydarzenie jest skierowane do zainteresowanych stron odpowiedzialnych za realizację europejskiej polityki regionalnej, pragnących współpracować w sieci i wymieniać się doświadczeniami w dziedzinie finansowania badań i innowacji.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Polityka innowacji: "Polityka innowacji" - rodzaj polityki gospodarczej. Pojęcie to obejmuje szeroki zakres tematów i trudno jest je jednoznacznie zdefiniować. Spowodowane jest to tym, że cele polityki innowacji ulegają ciągłym ewolucjom oraz że polityka innowacji zależy od kontekstu w jakim została użyta. Innowacyjne Regiony Europy (ang. Innovating Regions in Europe - IRE) to sieć zainicjowana przez Komisję Europejską w 1996 roku, mająca na celu wsparcie regionów w realizacji polityki innowacji, wymiany doświadczeń pomiędzy regionami, w tym szczególnie w zakresie budowania regionalnych strategii innowacji. Regionalny System Innowacji (RSI) - zbiór różnorodnych instytucji (podmiotów), interakcji i zdarzeń wpływających na procesy innowacyjne w regionie. W wyniku powiązań sieciowych i efektów synergii, prowadzą one do zwiększenia zdolności absorpcji i dyfuzji innowacji w regionie.

    Bezpośrednią inspiracją do rozważań nad RSI była koncepcja Narodowego Systemu Innowacji (NSI)

    Dyfuzja innowacji – ostatni etap procesu innowacji, nazywany również upowszechnieniem. Dyfuzja stanowi „proces przyswajania danej innowacji w coraz to nowszych systemach społecznych”. „Dyfuzja innowacji jest procesem rozprzestrzeniania się, upowszechniania innowacji firmie i gospodarce, występującym wówczas, gdy po pierwszym udanym zastosowaniu nowego rozwiązania technicznego lub organizacyjnego następuje jej przyswojenie przez inne przedsiębiorstwa”. Narodowy System Innowacji (NSI) – zbiór instytucji, które wspólnie bądź indywidualnie działają dla rozwoju i rozprzestrzeniania się nowych technologii oraz tworzą pewną strukturę. Dzięki licznym sprzężeniom zwrotnym, które między nimi występują możliwe jest sprawne tworzenie, selekcjonowanie, absorpcja i dystrybucja innowacji. NSI jest narzędziem służącym do analizy krajowej specyfiki innowacji w procesach globalizacyjnych.

    Źródło innowacji jest pojęciem, które w literaturze ma wiele różnych ujęć. Źródło innowacji „obejmuje zarówno impulsy, przyczyny, jak i miejsca (instytucje, grupy osób), tworzenia nowej wiedzy technicznej oraz czynniki warunkujące ten proces”. K.B. Matusiak wskazuje, że źródłem innowacji jest wiele aspektów, które warunkują powstanie nowej wiedzy technicznej. Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu (CITTRU) powstało w 2003 roku. Rolą tej jednostki Uniwersytetu Jagiellońskiego jest wspieranie rozwoju nowoczesnej nauki m.in. poprzez marketing innowacji i badań naukowych, popularyzację wiedzy i promocję nowych metod komunikacji naukowej oraz aplikowanie o fundusze na rozwój uczelni.



    Polityka naukowa definiowana jest jako działalność państwa oraz innych instytucji publicznych mająca na celu takie wpływanie na naukę, które w sposób optymalny przyczyni się do wzrostu gospodarczego i rozwoju społecznego przy jak najlepszym wykorzystaniu środków na badania naukowe. Często do szeroko rozumianej polityki naukowej zalicza się także politykę innowacyjną, której zadaniem jest wprowadzanie wyników badań naukowych, wynalazków i usprawnień do praktyki gospodarczej. Jest to jedna z najmłodszych dziedzin polityki gospodarczej, ukształtowała się dopiero w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Przełomową datą jest rok 1935, kiedy to wydano pracę J.D.Bernala pt. "The Social Function of Science"("Społeczna funkcja nauki"), ujmującą całościowo problemy nauki we współczesnym świecie. W 1967r. we Frascati(Włochy) odbyła się konferencja przedstawicieli krajów skupionych w OECD, w trakcie której wypracowano wiele zaleceń i definicji dotyczących polityki naukowej, będących podstawą obecnego rozwoju tej dziedziny. Dzięki ustaleniom z 1967r. w wielu krajach, także w krajach rozwijających się, utworzono organy decyzyjne a szczeblu rządowym odpowiedzialne za politykę naukową. Dyrekcja Generalna Polityki Regionalnej - sztab administracyjny komisarza Unii Europejskiej odpowiedzialnego za politykę regionalną Unii Europejskiej. Do zadań komisarza należy zarządzanie funduszami strukturalnymi i Funduszem Spójności, przygotowywanie aktów prawnych i ich przedstawianie Komisji Europejskiej oraz nadzór nad realizacją polityki regionalnej Unii Europejskiej. Dyrekcję Generalną Polityki Regionalnej tworzy pięć jednostek odpowiadających za następujące dziedziny:

    Europejskie Kolegium Bezpieczeństwa i Obrony (skrót: EKBiO, ang. European Security and Defence College, ESDC) - kolegium utworzone w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa na mocy wspólnego działania Rady. EKBiO jest obecnie zorganizowane jako sieć instytucji w Unii Europejskiej. Jego celem jest szerzenie wiedzy dotyczącej wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (dawniej: europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony) wśród personelu cywilnego i wojskowego. W chwili obecnej Kolegium przygotowuje program i moduły szkoleniowe dla przyszłego personelu kierowniczego.

    Polityka współpracy gospodarczej, zwana również polityką współpracy z zagranicą polega na kształtowaniu, za pomocą środków pośrednich i bezpośrednich, stosunków ekonomicznych z zagranicą. W ramach tej polityki dokonywana jest wymiana towarowa, wymiana usług oraz obroty kapitałowe. Polityka współpracy z zagranicą może być realizowana pod różnymi postaciami: polityki autonomicznej (bazującej na samodzielności, kraj sam określa cele i narzędzia jej osiągania ) polityki konwencyjnej ( opierającej się na porozumieniach z innymi krajami ) polityki wolnego handlu oraz polityki protekcyjnej.

    Model powstania innowacji wg J. A. Schumpetera – model opisujący kreowanie nowych osiągnięć naukowych w oparciu o teorię podażową. Stworzony został przez J. A. Schumpetera w 1912 roku. W modelu tym położył on nacisk na naukę wewnętrzną, czyli na własne zakłady badawcze i laboratoria przedsiębiorstw wdrażających innowacje. Nauka zewnętrzna (jednostki naukowo-badawcze poza przemysłem), będąca tu elementem otoczenia, ma mały wpływ na wdrażanie innowacji, niemniej wymienia informacje z placówkami innowacyjnymi wewnątrz modelu. Siłą napędową tworzenia innowacji są procesy zarządzania. Centrum Innowacji i Transferu Technologii (CITT) – jednostka Politechniki Śląskiej służąca promocji współpracy nauki z biznesem i samorządem w celu wsparcia i rozwoju procesu transferu technologii i wiedzy z uczelni do gospodarki. Główną grupą do której skierowana jest aktywność CITT są przedsiębiorstwa zainteresowane rozwojem poprzez wdrażanie innowacji.

    Kultura polityczna (ang. political culture) – ogół postaw, wartości i wzorów zachowań dotyczących wzajemnych stosunków władzy i obywateli. Jest to pojęcie z zakresu badań socjologii i politologii, a w szczególności z zakresu badań socjologii polityki. Amortyzująca polityka monetarna - to forma polityki pieniężnej, której podstawowym celem jest utrzymywanie stałej stopy procentowej. Prowadzenie takiej polityki powoduje nieograniczony wpływ ekspansywnej polityki fiskalnej na poziom dochodu i zatrudnienia. Skutkuje to koniecznością ścisłej koordynacji polityki fiskalnej i monetarnej.

    Polska Fundacja Ośrodków Wspomagania Rozwoju Gospodarczego "OIC Poland" - założona w 1991 roku przy współpracy z amerykańską fundacją OIC International (Opportunities Industrialization Centers) prywatna polska organizacja pozarządowa, z siedzibą w Lublinie. Założyciel Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie. Przewodniczący Rady Europejskiej jest wybierany przez Radę Europejską większością kwalifikowaną na okres 2,5 roku z jednokrotną możliwością odnowienia kadencji, przy czym Przewodniczący Rady Europejskiej musi pochodzić spoza grona Rady Europejskiej. Nowym uprawnieniem przewodniczącego jest reprezentowanie Unii na zewnątrz w sprawach dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ale bez uszczerbku w stosunku do Wysokiego Przedstawiciela ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa.

    Sankcje Unii Europejskiej wobec krajów członkowskich - narzędzia, środki restrykcyjne, wywieranie wpływu i nacisku w celu zagwarantowania wspólnej, jednolitej polityki w ramach bezpieczeństwa, polityki zagranicznej krajów wspólnoty europejskiej.

    Dodano: 24.10.2011. 17:17  


    Najnowsze